Amosando publicacións coa etiqueta galego. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta galego. Amosar todas as publicacións

25/05/17

Compartindo lecturas e paisaxes

    
     O martes 23 de maio puidemos reunirnos varios colexios no Parque de Castrelos para gozar da lectura en galego. Alí estivemos cos compañeiros e os alumnos e alumnas do CEIP Frián - Teis, o Pombal, o Carrasqueira, o Ría de Vigo, o Emilia Pardo Bazán, o  CEIP Eduardo Pondal, o CEIP A Doblada, o CEIP Fleming, o CEIP Chans Bembrive, o CEIP Balaidos e  o noso centro que participou por segundo ano consecutivo. Levamos un grupo de 4º de Primaria e dous de 3º de Primaria.

      Foron tres horas de compartir lecturas, merenda e contos nun entorno único. 

    Para rematar a xornada, escoitamos os marabillosos contos de Bea Campos, as  palabras do Alcalde de Vigo,Abel Caballero, e a canción que xa se está a convertir no himno destas xornadas: O libro máxico, de Migallas.

     Todo isto foi posible grazas á coordinación do Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Vigo (capitaneado por Marta Souto), da Biblioteca de Proximidade Xosé Neira Vilas (con Anxo Alberte, o seu director, á cabeza) e de Antonio Fernández (IES Carlos Casares) e á colaboración dos mestres e mestras dos centros participantes.


 
















11/05/15

Mapa de poetas

Queres saber se hai algún poeta preto de ti? De onde son eses que admiras?
Noelia Gómez elaborou este mapa da poesía galega a traves dos videos de lecturas realizados para a videoteca da Asociación de Escritores en Lingua Galega. Nel pódese apreciar unha singular concentración de poetas na costa galega, así como a súa dispersión no rural. 

 


18/03/15

"Dechado frente al mar"

Onte dedicamos a entrada diaria do blog á penosa situación actual do galego e ás traducións indiscriminadas que fai a prensa do que é, ou debería ser, intraducible. Hoxe queremos completar a denuncia da man de dúas poetas que xa estiveron con nós: María Lado e Lucía Aldao.

Neste vídeo tedes a versión que fan de "Deitado frente ao mar", de Celso Emilio Ferreiro, chea de humor e ironía, retratando e denunciando o suposto "bilingüísmo harmónico" que se dá en Galicia. Debaixo do vídeo tedes o poema de Celso Emilio, que xa coñecedes: unha defensa contundente da nosa lingua, da lingua nai.




Deitado frente ao mar...

Lingoa proletaria do meu pobo
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.


Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra lingoa.


Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os valeiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño...

Celso Emilio Ferreiro (1978): Obra completa, I (Madrid: Akal editor)

17/03/15

O galego, na UCI

Fonte: Zarampagalegando

As máis recentes estatísticas sobre o uso da lingua galega (do 2013) son bastante pesimistas: a cousa empeora cada vez máis, e queda claro que o bilingüísmo e trilingüísmo no ensino prexudican á nosa lingua.
O propio Instituto Galego de Estatística fai un resumo da situación:

"En 2013 o 31,2% dos galegos habitualmente fala sempre en galego. Esta porcentaxe é [...] 12 puntos inferior á rexistrada fai dez anos.
Por outra banda, a porcentaxe de poboación que fala máis galego ca castelán diminuíu 6,44 puntos respecto ao ano 2008.
O uso do galego é desigual dependendo da idade da poboación. Deste xeito, o 52,74% dos galegos de 65 ou máis anos fala habitualmente só en galego e un 21,08% utiliza máis o galego có castelán. No entanto, entre os rapaces e rapazas de 5 a 14 anos, o 13,20% habitualmente sempre fala en galego, o 11,91% máis en galego ca castelán e o 74,88% restante utiliza sempre o castelán ou máis castelán ca galego.

Ao comparar os datos segundo a lingua na que falan habitualmente, obsérvase que entre as persoas que sempre falan en galego, o 33,58% escribe habitualmente na mesma lingua e o 66,42% faino en castelán".

Pode que este descoñecemento, e ata desprezo, pola lingua galega sexa o que provoque cousas como a que sucedeu esta semana no Faro de Vigo: anunciando o premio Neira Vilas que recibiu Ledicia Costas por Escarlatina, a cociñeira defunta, a redactora da noticia traduciu o título da obra ó castrapo e o nome de Ledicia ó castelán, transformándoa en "Alegría" Costas (e aínda bo foi que non lle traduciran o apelido por "Cuestas").


Tras as queixas e cachondeos das redes sociais e da propia Ledicia, á quen isto non lle produciu nin ledicia nin alegría ningunha, o Faro rectificou, pediu desculpas e publicou unha correción con escusa incluída:


O curioso é que no mesmo artigo (4 liñas por debaixo de "Alegría") tamén traducen o apelido do autor Darío Xohán Cabana (supoñemos que tamén por culpa do procesador de textos) e nin corrixen nin se enteran (polo menos ata hoxe).

Pero a cousa, por desgraza, non acaba aquí: a prensa galega dá moito xogo, por non dicir noxo. Hai dúas semanas, El Correo Gallego publicou unha nova sobre unha homenaxe a Otero Pedrayo e inventou ¡o nunca visto!: a "Generación Nudos". Si, a "Xeración Nós", pasada polo procesador de texto e por un redactor (ou redactora) sobrado en ignorancia e escaso en cultura galega, nun artigo sen asinar:


Que será o seguinte? Pepe "Vereda" en lugar de Carreiro? "Puerto Nuevo" por Portonovo? A "Junta" de Galicia?

Vendo como está o patio, non me sorprende nada (aínda que me parece moi triste) atopar este cartel nunha tenda de Vigo:


O novo conselleiro de Educación e Cultura pediu hai ben pouco que teñamos "sentidiño" co galego. De verdade, señor conselleiro? Sentidiño? Que tal se empezamos por non subvencionar prensa que lle dá semellantes patadas ó galego porque non o usa? E que tal se a continuación nos sentamos a pensar como evitar que a nosa lingua morra? Con sentidiño, iso si, que estas cousas son moi sentidas.

Ah, e Ledicia Costas é Ledicia Costas aquí e en Seattle.

16/12/14

Os fenómenos

O venres 12 estreouse nos cinemas a película galega Os fenómenos. Achegámosvos unha entrevista con Antonio Zarauza, o seu director, publicada en La Voz de Galicia, e o trailer da película.


Hoxe chega aos cines Os fenómenos, a nova película de Alfonso Zarauza (Santiago, 1973) e na que o director propón unha ollada non exenta de humor á crise nacida tralo estoupido da chamada burbulla do ladrillo. O filme está protagonizado por Lola Dueñas, que encarna a unha muller que vive en Almería nunha furgoneta co seu fillo e a súa parella, Lobo, interpretado por Luís Tosar. Cando Lobo lisca, Neneta, como é coñecida, regresará á súa Galicia natal a empezar a súa vida de novo. O seu novo traballo será no mundo da construción cunha cuadrilla, os fenómenos que dan título á película. Miguel De Lira, Morris, Juan Carlos Vellido, Ledicia Sola, Xosé Touriñán ou Gonzalo Uriarte, entre outros, completan o reparto desta produción de Zirzozine e Maruxiña. 

-É raro ver unha muller na construción como obreira e non como técnica. ¿Que lle ofrecía ese punto de vista como director?
-Eliximos ese punto de vista feminino por dúas razóns. A primeira, que a protagonista fose unha muller nun mundo tan de homes e no que hai moito machismo lle daba máis complexidade á película. E segundo, o personaxe funciona como unha alegoría ou metáfora da sociedade española nese contexto: alguén que supera dificultades, que lle empezan a ir ben as cousas para logo verse atrapada na crise. Alguén que se sinte estafada, enganada. 

-¿Nese sentido, o filme pode axudar a vencer prexuízos?
-É bo que vaian caendo eses tópicos e se derruben prexuízos. A integración dunha muller en calquera ámbito sempre é un plus porque a ollada feminina é importante. É necesario para unha sociedade madura avanzar nestas cuestións e asumilas. 

-A protagonista encarna primeiro as expectativas desmesuradas da burbulla e o desengano posterior. ¿E os que causaron tal dano?
-Esa xente, a dos despachos, está reflectida dun xeito implícito. Queriamos centrar o filme nos perdedores da crise. Por que aquí houbo quen saíu ben parado e quen saíu mal parado. Na película hai unha imaxe dunha reunión nun restaurante na que coinciden o banqueiro, o construtor e o político, os responsables disto. Pero é unha imaxe fugaz, que está implícita, porque non queriamos facer unha historia panfletaria. 

-Esta semana publicouse que Inglaterra ofrece salarios de 1.200 euros semanais a albaneis españois e portugueses. A emigración é outra das consecuencias...
-É atroz. É un problema político importantísimo. Seguimos perdendo poboación, cada vez hai máis envellecemento, un problema enorme precisamente porque os políticos son curtopracistas e isto necesita de solucións que vaian máis alá porque cada vez será máis grave. 

-«Encallados», a súa anterior película, falaba das dificultades de facer cine. Agora que celebramos os 25 anos da estrea das primeiras longametraxes galegas, ¿en que momento nos atopamos?
-Vivimos un marabilloso momento creativo, coa aparición do Novo Cinema Galego, cineastas emerxentes, valentes. Temos os medios técnicos, directores cunha ollada propia e actores como Miguel De Lira ou Morris que están na madurez da súa carreira. A boa acollida de A esmorga tamén demostra que o cine galego pode ser un éxito de público. Pero teño a sensación de que isto funciona por inercia. Os que rexen as políticas culturais nin cren no país nin cren na cultura, son continuistas, as axudas son as xustas... Pero non hai país economicamente poderoso que non teña tamén unha cultura forte.

27/10/14

O orghullo de ser ghalegho

Hai que se avergoña da súa lingua, e mesmo do seu acento. Non é o caso destes rapaces de Rianxo, que defenden coa cabeza ben alta a gheada e o seseo, e por suposto o galego. E teñen razón.
Escoitade con atención porque teñen moito que contar:

12/06/14

Como cho digo!

A Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua ( CTNL ) está a realizar unha campaña de visibilización do galego nos medios de comunicación. Medios galegos como La voz de Galicia ou El faro de Vigo traducen sistematicamente a nosa lingua ó castelán. Por que? Por que non se limitan a citar os entrevistados tal e como falan eles?



09/05/14

Nimbos, de Xosé María Díaz Castro

DÍAZ CASTRO, Xosé María. Nimbos. Vigo: Galaxia, 2006. ISBN 978-84-8288-965-8.



Contracuberta:
Obra reveladora da extraordinaria forza expresiva do seu autor, que ilumina a carga que o poema leva dentro.
Nimbos viu a luz en 1961 e, desde aquela, figura entre os poemarios considerados xa clásicos da literatura galega do século XX.







 Nimbos
Se é que o poema é só un nimbo de lus
que os ollos cegos póñenlles ás cousas
soñadas, ou amadas nas teebras,

das cousas que xa foron e se foron
pro siguen sendo e non se van xa máis,
das sombras que, xogando cos meus ollos,
na  miña vida en lume se enxeriron,

eu deixo eiquí os nimbos, coma cinza
de rosas que onte encheron de perfume
o mundo, morto xove, dalgún soño.

06/05/14

Telexornal Díaz Castro

O alumnado do CPI dos Dices (Rois) emitiu na súa aula virtual este telexornal dedicado a Xosé María Díaz Castro, poeta homenaxeado este ano o Día das Letras Galegas:


28/04/14

Aplicacións de galego para Android

Demos unha volta pola tenda oficial de apps para Android e atopamos un par de cousas imprescindibles no noso móbil:


TRADUTOR GALEGO: Co TradutorGalego podes traducir palabras e textos de ou ao galego. Traduce automaticamente do galego ao español, catalán, inglés ou francés, e viceversa.
Se non che apetece escribir, coa función de ditado de TradutorGalego, deixa que traduza directamente o que che din.
Software 100% feito en Galicia!
Esta aplicación obtén todas as traducións do tradutor da web da Xunta de Galicia.
TradutorGalego intégrase con ConxuGalego.





 CONXUGALEGO: Non volvas quedar mal coa túa xente ó tentar falar galego!
Conxuga automaticamente verbos en galego. Introduce calquera verbo na lingua galega e descubre co Conxugador Galego como conxugalo en tódalas súas formas. ConxuGalego funciona con calquera verbo, mesmo os irregulares..
Software 100% feito en Galicia!
Baseado no software Conshuga do grupo ProLNat da Universidade de Santiago de Compostela e Cilenis.

 

07/04/14

Gallegos en torres de Babel

Un artigo escrito por David Araújo, vigués emigrado, e publicado no blog Así es... o no. David reflexiona sobre o castelán que falamos os galegos (cando falamos castelán, claro):

Gallegos en torres de Babel

Enterarme de que la palabra «parvo» era prácticamente desconocida fuera de Galicia supuso un choque equiparable al de que los Reyes Magos no existían. Recuerdo que fue mi mejor amigo del colegio, a la vuelta de unas vacaciones visitando a su familia castellana, el que me puso sobre aviso:

—Tío, en Valladolid no existe «parvo».

A pesar de mi escepticismo inicial, no me quedó más remedio que resignarme y aceptar la no universalidad de uno de los insultos más precisos, que molesta sin llegar a ofender (excepto si va seguido de un «do carallo»; eso ya es más agresivo) y que incomoda sin ser hostil.
Es habitual que los gallegos de ciudad nos las demos de finos en comparación con los gallegos de pueblo. Yo, que soy de Vigho y no lo niegho, y lo digho con arroghancia, he visto desde pequeño cómo nos burlábamos del acento cerrado de la gente de Fornelos, Chantada, Ourense o de todo lo que estuviese a más de 15 km de la playa de Samil.
Cuando la TVG empezó a emitir no dudábamos en hacer escarnio de todas las expresiones que no estábamos acostumbrados a oír en un medio público. ¿Quién no recuerda el Sue Ellen, estás bébeda, para xa de facer o pendón, que hoy en día sigue siendo un hito del doblaje?
 
Burlarse de cualquier lengua supone una soberana necedad, pero hacerlo de la tuya propia no deja de ser una deserción ridícula. Esta actitud estúpida fue la que hizo que cuando, con 15 años, dejé Galicia para irme a Barcelona y tuviera que convivir con un montón de chicos de todas las provincias españolas, me molestara que nada más abrir la boca todos supieran que era gallego. Yo, el vigués urbanita, que tanta guasa hacía del acento cerrado de las aldeas, tenía que soportar las imitaciones de todos mis compañeros. Pobriño yo, era tan parviño que no me daba cuenta de que la mayoría copiaban mi acento de una forma cariñosa y de que los prejuicios hacia mi lengua eran míos y no de los demás. Hoy, cuando me encuentro con amigos de fuera de Galicia de esa época, que aún siguen imitando mi manera cantarina de expresarme, ya no siento vergüenza sino orgullo por hablar con un acento que llama tanto la atención.
Eso sí, con cariño les diré también que no sé por qué carallo les sale algo tan parecido al italiano cuando intentan imitarnos. Creo que Bardem es el único foráneo que ha sabido imitar el acento gallego. Y ya que ha salido la palabra símbolo de nuestra lengua, carallo, os diré también que suena antinatural pronunciada por un extremeño, castellano o balear. Una cosa parecida a cuando cualquiera de Despeñaperros para arriba te suelta un «jarto». Ni jarto de vino es una expresión que sólo le queda bien a los andaluces. Nos hace gracia a todos, pero hay que darse cuenta de que es simpática cuando son ellos los que la dicen. Es como pensar que la camiseta ajustada que tan bien le queda a Mario Casas va a conseguir el mismo efecto en nosotros. Algo parecido pasa con me da coraje. No, a los no andaluces nos da rabia, si nos da coraje parece que forzamos no sólo la expresión, sino el sentimiento.
Pero volviendo a mi debut en esa pequeña torre de Babel que también es España, no sólo la musicalidad de mi habla era algo que me hacía dar la nota, nunca mejor dicho. De repente se empezaron a tambalear los cimientos sobre los que se asentaba mi vocabulario, y, si me apuráis, mi forma de ser y de pensar. Se reían porque decía «apura», por ejemplo, en vez de «date prisa» o cuando le comentaba a un compañero «creo que jugarás de cara» (expresión que utilizaba yo para «jugar de titular»), éste pensaba que me refería a pasar el balón al jugador que tenía enfrente.

Hubiera hecho menos el ridículo si alguien me hubiera explicado que fuera de Galicia decirle a alguien «¿quieres que te quite una foto?» es como ofrecerte a robársela. O que «lavar la loza» cuando acabas de comer y «coger en el colo» a un bebé son dos expresiones tan típicas de nuestro vocabulario cotidiano como inusuales más allá de nuestras fronteras. Y qué os voy a contar sobre los peladillos: aún siento una especie de traición hacia mis orígenes cuando les llamo «nectarinas» para que otros puedan entenderme. Con los kiwis pasa algo curioso: los gallegos pronunciamos «kivi» mientras que para los demás es «kigüi». Con «patatillas» también causamos desconcierto: nos referimos a sus patatas fritas de bolsa, o papas, las Matutano de siempre.
Mi vida ha sido desde entonces un continuo no parar de revelaciones y descubrimientos: hace pocas semanas, escribiendo un artículo para este blog, alguien me puso al corriente de que «de aquella», término que utilizo con bastante asiduidad, es un galleguismo que no procede en castellano. Reconoced, vigueses que estéis por aquí, que más de una vez habéis pedido «un faro», como si decano de la prensa nacional significara sinónimo de periódico en toda España; y también os habéis referido a los autobuses urbanos de cualquier ciudad como «vitrasas», por desconocer que esa palabra es un acrónimo de Viguesa de Transportes S.A.
Cuesta creer que en 1200 km hubiese tantas diferencias para comunicarnos: los «tenis» de los gallegos eran «bambas» para los catalanes y «zapatillas» o «playeras» para el resto; yo (no) «colgaba clase» y los demás «hacían pellas» o «campana». Mientras yo «petaba» en una puerta ellos «picaban». Y, ay, qué lío cuando le decías a una chica que estaba «cachonda», que nosotros entendemos también como piropo, como «tía buena», además del sentido, exclusivo para los no gallegos, de estado de excitación sexual.
Los andaluces no te lastimaban adrede, en todo caso a «cosa hesha» y los vascos tenían su particular pelea con las subordinadas condicionales posibles, pero improbables: si vendría (en vez de «viniera») le diría cuatro cosas. Pero la gran peculiaridad con los tiempos verbales la ponemos los gallegos. Sabido es que restringimos su uso al de las formas simples y doy fe de que también por esto somos imitados por gente de toda la geografía carpetovetónica. Tenemos ahí a los asturianos, primos hermanos solidarios, que nos apoyan en esta faceta economizadora y a los que, además, no se le caen los anillos por poner el pronombre al final del verbo, cosa que nosotros no hemos extrapolado a nuestro castellano, por muy galleguizado que éste sea. Pero sí, casi sufro un nuevo trauma, parecido al de «parvo», cuando oí decir a una amiga gijonesa para preguntar si alguien se había hecho daño «¿y mancose?». Mancose. ¿Ése no entraba en selectividad, en filosofía?
Pero quedémonos en lo del empleo de los tiempos compuestos por los gallegos. Los de A Coruña cada vez los utilizan más. Bien, no pasa nada, una gran ciudad, de gente culta y preparada que ve los informativos y los debates y, aunque algunos no hayan salido mucho do Fogar de Breogán, les da por utilizar un castellano totalmente normativo y neutro, aunque sea en un ambiente informal con amigos de toda la vida de la zona del Orzán. En Vigo no les vamos a la zaga; si hay que meter el tiempo compuesto para destacarnos en esas tertulias en las que se dilucida quién es más amigo del portero del pub (en mi ciudad la gente piensa que ser amigo de los porteros de los pubs y de Míchel Salgado es el súmmum del escalafón social), pues se le manda un es que a mí me ha colado el portero, que somos coleguitas.
Yo os aliento desde aquí a que habléis con corrección, pero, por favor, no usemos tiempos compuestos si no sabemos cómo hacerlo. No hay nada más ridículo que un «ayer te he visto». Y cárcel, directamente, para los que los usen en la lengua de Castelao. No más «Hoxe hemos feito un bo partido». En caso de duda, aseguremos y utilicemos los tiempos simples, que a veces no son precisos pero tampoco son totalmente incorrectos y, aunque lo fuesen, los llevamos en los genes, y esto nos valdría como atenuante.
 

¿Y qué me decís de las utilización (correctísima, además) de los tiempos compuestos por las madres gallegas única y exclusivamente cuando nos echaban la bronca? Si mi madre se limitaba a un te dije que pusieras la mesa, Daviciño no pasaba nada, sabía que iba a ser ella la que acabaría haciéndolo. Pero, amigo, cómo cambiaba la cosa con un ¡te he dicho que pongas la mesa”, lo hacía yo ese día y el resto de la semana también, motu proprio, porque el tiempo compuesto en una madre era el paso previo a represalias graves. Un sucedáneo de la reprimenda con tiempo compuesto, aunque no tan contundente, es el también muy gallego «te tengo dicho», que utilizamos asimismo los que no somos madres, para desconcierto ajeno: no te tengo visto mucho por aquí últimamente.
Dicen que «canguro» significa en lengua aborigen «no te entiendo». Que cuando llegaron los colonizadores a Australia preguntaron a un nativo el nombre de ese animal saltarín y el interpelado contestó ni flores de lo que me hablas, dando pie, con esa respuesta, a un bautizo no intencionado. Entre mi cuñado y un amigo manchego estuvieron a punto de rememorar ese incidente con el binomio ghichos-pescadores, cuando quedamos de encontrarnos allí, al principio de Gran Vía, donde está la escultura de los ghichos arrastrando las redes. Meses después mi amigo creía que «ghicho» era una palabra que definía a un pescador específico. Ghicho, vaya por Dios. No diré yo que es fea, porque es nuestra, es como un hijo, ergo es preciosa. Pero hay que reconocer que es un hijo rarito, cuando tenemos otros tan bonitos como «axóuxere» o «entre lusco e fusco», «morriña» y, sobre todo, «curriño». «Curriño» es una de esas palabras que demuestran el principio de inefabilidad. No hay vocablo en otro idioma que la traduzca. Puede que «cute», en inglés, se le asemeje, pero está claro que en la lengua de Cervantes no hay majo, bonito, guapo, dulce, etc. que represente lo que algo curriño es.
Gallegos del «¿y luego?», del «mimá!», del «buah, neno» y de todas esas expresiones que hacen que nuestra lengua, incluso cuando estamos utilizando otra diferente, se entrometa y nos delate, no seáis tan parvos como yo lo fui de aquella. Enorgulleceos de llevarla encima —como esa nube que dicen que siempre nos acompaña— cuando estamos fuera, con nuestra tierra lejos da vista dos meus ollos, porque quen sabe cando nos veremos.
 
 

20/01/14

Sopas galegas


Se vos gusta xogar ás sopas de letras nos vosos ratos libres, tedes que probar este xogo para Android (2.2 e superiores). Contén máis de 750 palabras en 15 categorías, e ademais permite buscar palabras directamente no Google, na Wikipedia ou no dicionario da Real Academia Galega.


A disposición das palabras nunca se repite e podes adaptalo ó tamaño da pantalla coa que estás xogando:



Tédelo dispoñible para descarga na tenda de Google Play ó fantástico prezo de 0€.


18/12/13

Panxoliñas

Aínda que teñamos a idea de que non hai moitas panxoliñas en galego, haiche un bó feixe delas!
Neste enlace tedes unhas cantas, das que traemos unha mostra:


17/12/13

Postais de felicitación de nadal en galego III


 Un ano máis chega ese momento en que precisamos felicitar o nadal e probablemente nos custe atopar postais en galego, non si?

Achegámosvos uns enlaces para que poidades usar a nosa lingua tamén nestas datas, engadindo ó final da lista os enlaces que publicamos os anos anteriores:



—  Felicitacións (para varias ocasións) da Secretaría Xeral de Política Lingüística
Postais de nadal da Secretaría Xeral de Política Lingüística

Postais da Coordinadora galega de ENDL
Postais de Nadal en Vieiros
Postais de Nadal en Galicia Dixital 

03/10/13

Oink!



Se tes entre 6 e 16 anos, xa tes unha revista en galego para ti: Oink! A revista do Xabarín Club. Unha revista cheíña de boa banda deseñada (Miguelanxo Prado, Kiko da Silva, Andrés Meixide, Miguel Porto, Fran Bueno e Marilar Aleixandre, Miguel Robledo, Jacobo Fernández, Kohell, Victor Rivas e Pinto & Chinto) para falar de ciencia, actualidade, deportes, arte... dun xeito diferente e divertido. Das 56 páxinas coas que conta, 17 son de banda deseñada. O resto: pensatempos, reportaxes, concursos... e sorpresas e diversión garantizadas.

Pódela atopar cada mes no teu quiosco por 3€. A que vas por ela?

 
REVISTA OINK! from Revista OINK on Vimeo.



Portada do nº.0 da revista Oink! Copyright Miguelanxo Prado

25/02/13

Rosalía


Onte, 24 de febreiro, celebramos o Día de Rosalía, polo aniversario do nacemento de Rosalía de Castro (1837-1885). Ademais, este é un ano especial, xa que van 150 anos dende a publicación de Cantares Gallegos, o primeiro libro escrito enteiramente en galego da época moderna. Hoxe queremos facer un homenaxe a esta obra tan importante na literatura galega.

Empezaremos por escoitar un dos poemas de Cantares Gallegos: Alborada, de Rosalía, na moderna versión de Carlos Núñez (2009) con Fernanda Takai:

Alborada
I
Vaite, noi-
te,—vai fuxin-
do.—Vente auro-
ra,—vente abrin-
do,—co teu ros-
tro,—que, sorrin-
do,—¡¡¡a sombra espanta!!!

¡Canta,
paxariño, can-
ta—de ponliña en pon-
la,—que o sol se levan-
ta—polo monte ver-
de,—polo verde mon-
te,—alegrando as her-
bas,—alegrando as fon-
tes!...

¡Canta, paxariño alegre,
canta!
¡Canta porque o millo medre,
canta!
Canta porque a luz te escoite,
canta!
Canta que fuxeu a noite.

Noite escura
logo ven
e moito dura
co seu manto
de tristura.
Con meigallos
e temores,
agoreira
de dolores,
agarimo
de pesares,
cubridora
en todo mal.
¡Sal...!

Que a auroriña
o ceu colora
cuns arbores
que namora,
cun sembrante
de ouro e prata
teñidiño
de escalrata.
Cuns vestidos
de diamante
que lle borda
o sol amante
antre as ondas
de cristal.

¡Sal...!
señora en todo mal,
que o sol
xa brila
nas cunchiñas do areal;
que a luz
do día
viste a terra de alegría;
que o sol
derrete con amor a escarcha fría.

Rosalía de Castro - Cantares Gallegos (1863)




Que rindamos homenaxe a Rosalía non é ningunha cousa rara: xa escritores da talla de Curros Enríquez escribiron para ela:

A Rosalía
Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
E vina tan soia
na noite sin fin,
¡que inda recei pola probe da tola
eu, que non teño quen rece por min!

A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos,
comesta se veu…
Os ósos son dela
que vades gardar.
¡Ai, dos que levan na frente unha estrela!
¡Ai, dos que levan no bico un cantar!

Manuel Curros Enríquez - Aires da miña terra (1880)

Escoitemos este poema na versión de Xabier Díaz e Guillerme Fernández:



Non esquezades visitar a exposición sobre Rosalía que preparou a ANPA do centro, no exterior da biblioteca. Hoxe tamén recibiredes un pequeno agasallo relacionado con Rosalía, e seguiremos traballando nas aulas para o grande recital rosaliano que faremos en abril.