Una muerte nada predecible para el gran matemático John Nash, experto en teoría de juegos y en ecuaciones diferenciales parciales. El hombre que se aferró a su inteligencia
para pelear con la terrible enfermedad que padecía, la esquizofrenia, falleció el sábado por la noche a los 86 años en un accidente de tráfico en Nueva Jersey (Estados Unidos). Viajaba en un taxi junto a su mujer, Alicia López Harrison de Lardé, de 82 años, que también murió en el siniestro.
El coche en que se desplazaban Nash y su mujer se estrelló cuando intentaba adelantar a un vehículo, según ha informado la policía a medios locales. De acuerdo con esa versión, la pareja no llevaba el cinturón de seguridad, por lo que salió despedida del vehículo tras el impacto.
John Forbes Nash, premiado con el Nobel de Economía en 1994, acababa de recibir, el pasado marzo, el Premio Abel de la Academia Noruega de Ciencias y Letras, con tanto prestigio como si fuera un Nobel de matemáticas. Sus aportaciones sobre ecuaciones no lineales en derivadas parciales han tenido enorme repercusión en diversos ámbitos científicos, desde la química y la física cuántica, a la biología de sistemas o las finanzas. "Nash ha sido trabajador solitario y en temas muy variados, aunque siempre con gran impacto", recordaba en un artículo en EL PAÍS el matemático David Ríos.
Poco antes de cumplir los 30 años, en uno de sus momentos más creativos, le fue diagnosticada la esquizofrenia contra la que luchó hasta el día de su muerte, incluso promoviendo actividades benéficas, junto a su mujer, para dar a conocer la realidad de esta enfermedad.
La periodista y profesora de la Universidad de Columbia Sylvia Nasar, experta en divulgación científica, publicó el libro sobre su vida John Nash (Una mente prodigiosa), que se llevó al cine en 2001, en una cinta de gran éxito protagonizada por Russell Crowe.
Amosando publicacións coa etiqueta cinema b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta cinema b>. Amosar todas as publicacións
26/05/15
Falece John Nash, unha mente marabillosa
Artigo publicado en El País:
21/05/15
Tráiler de Del revés
Del revés (Inside out), a nova película de Pixar, recibiu unha grande ovación do público no Festival de Cannes. Del revés é unha peli de animación que profundiza nas emocións que sentimos e, polo que se ve no tráiler, promete ser divertida.
Aquí vos deixamos o tráiler á espera de que podamos vela enteira:
Aquí vos deixamos o tráiler á espera de que podamos vela enteira:
16/04/15
As 10 pelis baseadas en libros con máis Óscars
Lemos no blog Las lecturas de Mr. Davidmore este interesante artigo sobre películas e libros. Di o autor do artigo que 8 das 10 películas con máis Óscar da historia están baseadas en obras literarias.Para ver cales son as películas baseadas en libros que obtiveron máis premios Óscar, visita este enlace.
26/02/15
Os 12 aparellos máis tolos dos espías de ficción
Esta fin de semana estréase unha peli de espías na que o protagonista conta con varios aparellos especiais, entre eles un moi peculiar: un paraugas antibalas, multimedia e capaz de disparar proxectís. No cine e na banda deseñada, os espías e os axentes segredos sempre contaron con "gadgets" memorables, dende o zapatófono do Superaxente 86 ata o neuralizador dos "men in black".
Invitámosvos a ler este artigo, publicado en El País, e descubrir algúns deses aparellos:
Invitámosvos a ler este artigo, publicado en El País, e descubrir algúns deses aparellos:
Casi desde el primer momento en el que el espionaje internacional de altos vuelos pasó a formar parte indiscutible de la mitología pop con James Bond Contra el Dr. No, los gadgets disparatados entraron a formar parte indisoluble del arsenal de cualquier agente secreto que se preciara.
Los famosos gadgets de M encuentran su más claro heredero en los juguetitos del protagonista de Kingsman: Servicio Secreto, una película de Mathew Vaughn, el director de X-Men: Primera Generación y Kick-ass, inspirada en un comic de Mark Millar. El comic original de Kingsman era mucho más serio, pero la película ha optado por la acción loca. Lo celebramos con un repaso a los mejores gadgets del mundo del espionaje:
1. Jetpack
Dónde aparece: Operación TruenoAño: 1965Uno de los gadgets más populares de James Bond, cuyo nombre exacto es Bell Rocket Belt. Aparece en la secuencia pre-créditos de Operación Trueno y está inspirado en un cacharro real que en esos momentos desarrollaba el ejército de los Estados Unidos y cuyo empleo acabó siendo desechado por razones prácticas. La secuencia en la que aparece en la película incluye planos trucados con cables y unos segundos de vuelo real a cargo de un piloto del ejército norteamericano como doble de Sean Connery. En algunas imágenes promocionales Bond aparece sin casco, pero finalmente hubo que rodar la secuencia con uno porque el piloto se negó a utilizar el aparato de vuelo sin la protección pertinente. No se fiaba de su propio gadget.2. Zapatófono
Dónde aparece: Superagente 86Año: 1965-1970Nuestros Mortadelo y Filemon también tuvieron su calzado telefónico, pero el primero con uno fue el catastrófico Maxwell Smart, el Superagente 86 que puso en solfa las ridiculeces de James Bond gracias al ingenio del mago de la parodia Mel Brooks. El zapatófono, cuidado con el zapatófono: igual ahora es muy gracioso ver cómo el tacón se desplazaba para dejar a la vista un dial de números como los de los teléfonos de mesa, pero es escalofriante pensar en que no hace tantos años se pensara que la conexión continua vía dispositivo portátil sería algo que solo interesaría a un agente secreto.
3. Mechero con 83 funciones
Dónde aparece: Flint, agente secretoAño: 1966Aunque Flint Peligro Supremo, el título argentino de Our man Flint, nos gusta más que el español, sea en el idioma que sea esta parodia de James Bond está entre las más divertidas y tronadas que se han rodado. Es un precedente muy claro de Austin Powers (que no está en esta lista, pero que si lo estuviera aparecería con uno de los mejores gadgets de todos los tiempos, el Mini-yo) y cuenta entre sus gadgets con un utilísimo mechero que “tiene 82 funciones, 83 si cuentas el de encendedor”). Por supuesto, no llegamos a verlas todas en la película, pero sí las más útiles: láser y explosivos (y encendedor).4. La máquina del cambiazo
Dónde aparece: Mortadelo y Filemón – La máquina del cambiazoAño: 1971Este invento de nuestro más ilustre mad doctor patrio, el Profesor Bacterio, fue publicado en un tebeo perteneciente a la época más gloriosa de Mortadelo y Filemón (entre Chapeau el Esmirriau y La caja de diez cerrojos, nada menos), y tiene un funcionamiento que garantiza el caos y el despiporre: es una cabina en la que alguien entra para sustituir por teletransportación a otra persona en unas coordenadas determinadas, que a su vez aparece en la máquina sin saber muy bien cómo ha sucedido. Por supuesto, los dos merluzos calvos de Ibáñez serán los responsables de ir intercambiándose con peligrosos criminales.
5. Lotus Sprit S1
Dónde aparece: La espía que me amóAño: 1977Aunque el venerable Aston Martin (y sus radáres, ametralladoras y asientos eyectables) es el coche-gadget por excelencia de James Bond, no hay que olvidar las virtudes de este deportivo británico. Equipado con carrocería antibalas y un tanque de cemento que ciega a los perseguidores, su auténtica utilidad llega al transformarse en submarino (deportivo, eso sí), equipado con tinta para confundir a los rivales, todo tipo de armamento acuático e incluso un misil mar-aire, porque quién no necesitaba uno en los setenta.6. Gadgetocóptero
Dónde aparece: Inspector GadgetAño: 1983-1986Un dato que no sabes: en su versión original, al mítico Inspector Gadget que marcó a toda una generación de tardotreintañeros le ponía voz Don Adams, el mítico Superagente 86 que también anda por esta lista. El gadgetocóptero en realidad era solo uno más de la ingente cantidad de gadgets que el Inspector Ídem atesoraba en el interior de su sombrero. El nombre le viene al pelo, y cuidado con infravalorarlo: en aquella época los cyborgs no estaban tan de moda como ahora.7. Falso cocodrilo
Dónde aparece: OctopussyAño: 1983Cuando las películas de James Bond eran más absurdas que nunca, los gadgets de 007 también lo eran, y Octopussy inflamó nuestra imaginación y nuestros corazones con este disfraz de cocodrilo, parabrisitas incluido, que Roger Moore emplea para llegar a una fiesta. Y el peluquín no se le mueve ni un milímetro.
8. Ghettoblaster
Dónde aparece: Alta TensiónAño: 1987Conforme los años fueron pasando, los gadgets de las películas de James Bond fueron siendo más y más conscientes de su potencial para la comedia, más que como genuinos inventos creíbles. En la primera película de Timothy Dalton como 007 (de nuevo no nos resistimos a mencionar el título hispanoamericano: Su nombre es peligro) aparece este gadget cuyo nombre original es un chiste intraducible acerca de su capacidad destructiva y su origen norteamericano, tal y como cuenta M. Un auténtico revienta-ghettos.
9. Chicle explosivo bicolor
Dónde aparece: Mission: ImpossibleAño: 1996Las películas inspiradas en la clásica serie televisiva de espionaje Mission: Impossible siempre han estado plagadas de gadgets de un nivel que dejan los laboratorios del M de James Bond convertidos en el taller de pretecnología de un parvulario. Aunque en la primera película se hicieron muy populares las sofisticadas caretas que imitaban cualquier rostro, nosotros nos quedamos con el chicle explosivo de dos colores: por separado, menta y fresa sin azúcar. Masticados en conjunto, pura dinamita.
10. Neuralizador
Dónde aparece: Men in BlackAño: 1997De acuerdo, no son exactamente espías, pero qué demonios: una organización gubernamental que opera al margen de los canales oficiales y que cuenta con tecnología punta aún no al alcance del gran público nos vale como espías. El neuralizador es el famoso dispositivo reposicionador antisináptico neurotransmisor electro-biomecánico, es decir, el bastoncillo que borra la memoria de un flashazo. Ideal para eliminar todo rastro del paso de los Hombres de Negro tras una situación de crisis o para salir inadvertidamente de la boda de un primo al que no ves desde los ocho años.11. Pontiac GTO
Dónde aparece: xXxAño: 2002xXx fue un curioso intento de llevar a James Bond a la generación de los dosmiles, aquella que podía considerar los deportes de riesgo, los tatuajes tribales y el tuning como algo intrínsecamente cool. El resultado se saldó de forma moderadamente positiva, con una de las películas más divertidas de Vin Diesel y la introducción en la memoria de los gadgetófilos del espectacular Pontiac GTO del protagonista, un auténtico tanque equipado con lanzacohetes, tapacubos explosivos, lanzallamas, paracaídas y asientos eyectables. Luego hicieron una secuela protagonizada por Ice Cube y se nos olvidaron todos estos portentos.12. Paraguas multiusos
Dónde aparece: Kingsman: Servicio SecretoAño: 2015Como buena continuadora de la tradición Bond, Kingsman rebosa gadgets de todo tipo: desde una pluma con un veneno indetectable que se activa a discreción al plan último del villano, un gadget-traca que proporciona un momento excesivo y brillante que posiblemente te hará aplaudir muy fuerte y muy lento. Pero nuestro gadget favorito de la película es el paraguas que distingue a un auténtico gentleman: antibalas, con una pantalla interactiva que se controla por el mango y capaz de disparar proyectiles que van desde los explosivos a los útiles aturdidores. A ver cuando los fabrican, que esto en el metro viene fenomenal.
27/01/15
Camino a la escuela
O pasado 23 de xaneiro estrenouse nos cines de toda España Camino a la escuela, un documental impresionante sobre o camiño diario que teñen que percorrer catro rapaces de distintas partes do mundo para chegar á súa escola. Son moitos kilómetros de camiño e moitos perigos, pero iso non os fai dubidar, porque a escola é garantía dun futuro mellor para eles e as súas familias.
O documental está patrocinado pola UNESCO e unha parte dos cartos que recaude irán para UNICEF:
Deixámosvos o tráiler da película e a recomendación de ir vela en Vigo, nos multicines Norte (3€ os mércores, 6'50€ as fins de semana).
Máis información sobre o documental, na súa web.
16/12/14
Os fenómenos
O venres 12 estreouse nos cinemas a película galega Os fenómenos. Achegámosvos unha entrevista con Antonio Zarauza, o seu director, publicada en La Voz de Galicia, e o trailer da película.
Hoxe chega aos cines Os fenómenos, a nova película de Alfonso Zarauza (Santiago, 1973) e na que o director propón unha ollada non exenta de humor á crise nacida tralo estoupido da chamada burbulla do ladrillo. O filme está protagonizado por Lola Dueñas, que encarna a unha muller que vive en Almería nunha furgoneta co seu fillo e a súa parella, Lobo, interpretado por Luís Tosar. Cando Lobo lisca, Neneta, como é coñecida, regresará á súa Galicia natal a empezar a súa vida de novo. O seu novo traballo será no mundo da construción cunha cuadrilla, os fenómenos que dan título á película. Miguel De Lira, Morris, Juan Carlos Vellido, Ledicia Sola, Xosé Touriñán ou Gonzalo Uriarte, entre outros, completan o reparto desta produción de Zirzozine e Maruxiña.-É raro ver unha muller na construción como obreira e non como técnica. ¿Que lle ofrecía ese punto de vista como director?-Eliximos ese punto de vista feminino por dúas razóns. A primeira, que a protagonista fose unha muller nun mundo tan de homes e no que hai moito machismo lle daba máis complexidade á película. E segundo, o personaxe funciona como unha alegoría ou metáfora da sociedade española nese contexto: alguén que supera dificultades, que lle empezan a ir ben as cousas para logo verse atrapada na crise. Alguén que se sinte estafada, enganada.
-¿Nese sentido, o filme pode axudar a vencer prexuízos?-É bo que vaian caendo eses tópicos e se derruben prexuízos. A integración dunha muller en calquera ámbito sempre é un plus porque a ollada feminina é importante. É necesario para unha sociedade madura avanzar nestas cuestións e asumilas.-A protagonista encarna primeiro as expectativas desmesuradas da burbulla e o desengano posterior. ¿E os que causaron tal dano?-Esa xente, a dos despachos, está reflectida dun xeito implícito. Queriamos centrar o filme nos perdedores da crise. Por que aquí houbo quen saíu ben parado e quen saíu mal parado. Na película hai unha imaxe dunha reunión nun restaurante na que coinciden o banqueiro, o construtor e o político, os responsables disto. Pero é unha imaxe fugaz, que está implícita, porque non queriamos facer unha historia panfletaria.-Esta semana publicouse que Inglaterra ofrece salarios de 1.200 euros semanais a albaneis españois e portugueses. A emigración é outra das consecuencias...-É atroz. É un problema político importantísimo. Seguimos perdendo poboación, cada vez hai máis envellecemento, un problema enorme precisamente porque os políticos son curtopracistas e isto necesita de solucións que vaian máis alá porque cada vez será máis grave.-«Encallados», a súa anterior película, falaba das dificultades de facer cine. Agora que celebramos os 25 anos da estrea das primeiras longametraxes galegas, ¿en que momento nos atopamos?-Vivimos un marabilloso momento creativo, coa aparición do Novo Cinema Galego, cineastas emerxentes, valentes. Temos os medios técnicos, directores cunha ollada propia e actores como Miguel De Lira ou Morris que están na madurez da súa carreira. A boa acollida de A esmorga tamén demostra que o cine galego pode ser un éxito de público. Pero teño a sensación de que isto funciona por inercia. Os que rexen as políticas culturais nin cren no país nin cren na cultura, son continuistas, as axudas son as xustas... Pero non hai país economicamente poderoso que non teña tamén unha cultura forte.
04/06/14
10 cousas que só pasan nas pelis
Artigo de Mario G. Sinde publicado na web PlayGroundNoticias
1. Dormir a la gente con cloroformo
Una escena común en muchas películas de misterio es el típico acto de
dormir a una persona que estorba al espía, allanador de moradas,
asesino o héroe intruso a la caza de pruebas, con un pañuelo empapado en
cloroformo (existe otra variante, que es la de dormir a los perros con
dos chuletones inyectados con somnífero). Pero, ¿es posible mojar un
trocito de tela con éter o cualquier otra sustancia anestésica, y dormir
a alguien en cuestión de segundos? Primero hay que saber (gracias,
clases de química del COU) que el cloroformo empieza a perder su
eficacia cuando se mezcla con el oxígeno). En segundo lugar, hay que
calcular bien la dosis: con una gotita, como quien escancia Chanel en un
terso cuello femenino, no se tumba a un gigantón de dos metros. Y en
caso de calcular bien la dosis, luego está el tiempo: en diez segundos
no lo vamos a dormir, quizá en diez minutos sí. Conclusión: mejor llevarse un martillo.
2. Atravesar cristales
Una de mis escenas favoritas de TODA la historia del cine es la última
de The Game, cuando Michael Douglas se tira por la azotea y cae pisos y
pisos atravesando incluso un abreluz de cristal (no diremos lo que pasa
luego). Atravesar cristales es un clásico de las películas de acción, lo
tenemos en Matrix y en miles de películas en las que salen
Schwarzenegger y tanques de dimensiones parecidas, pero cuidado: en la
vida real, si atraviesas un cristal a toda velocidad lo más probable es
que éste se rompa, pero olvídate de no recibir ni un solo rasguño. En
las películas la gente se levanta como si nada. En la vida real, perderías más sangre que un diestro en San Isidro.
3. Coches que explotan
Parece facilísimo que un coche explote como si nada. Sólo hay que
conseguir agujerear el depósito de gasolina, encender una cerilla y
esperar a que el fuego llegue hasta el tanque, aquello haga una
combustión a lo bestia y el coche salte varios metros por encima del nivel del mar, como el que se llevó a Carrero Blanco. Pero es que en el cine los coches explotan incluso después de rozarse en una persecución en plena autopista, tras chocar contra un poste o porque al director le da la real gana. Y ahora la cruda realidad: ¿cuántos coches habéis visto explotar? Arder muchos, que ya sabemos que el 1 de mayo os vais de manifa por los sitios, pero ¿volar por los aires? En realidad, la gasolina es muy poco explosiva. Provocará que el coche se incendie, pero no que provoque una detonación. Para eso se necesita amonal, goma-2, trilita y cosas así.
4. Curación de la amnesia
Quien dice recuperar la memoria dice también salir de un coma: en las
películas solo basta que
venga un hipnotista, la novia del protagonista o una intervención divina para que el personaje que había estado dos horas amnésico de repente recuerde hasta la lista de los reyes godos. Diez años en coma y, en el momento decisivo, zas, el tipo se levanta y empieza a hablar por los descosidos como si fuera Mila Ximénez en Sálvame. Ahora id a hablar con un neurólogo a ver qué os dice. Para recuperar la memoria tras un golpe hace falta que el cerebro se recupere naturalmente, y eso lleva tiempo. Con otro golpe nunca se va a provocar ese efecto, sino el contrario al deseado: otro hematoma, otro daño en el cerebro. Igual no se puede levantar el brazo, o algo así.
5. Morirse de un disparo
Las películas nos han hecho creer que las balas son el artilugio más
mortífero que existe, y que el simple impacto de un disparo en el cuerpo
es causa inmediata de a) un salto acrobático por los aires causado por
la fuerza cinética del arma de fuego y b) la muerte inexorable. Pero a
menos que la bala impacte en el único lugar del cuerpo que resulta fatal
en el primer momento (la base del cuello o la cabeza, si la bala
perfora limpiamente el cerebro), uno no se muere al momento.
Esto es algo que
algunas películas y series han reflejado con realismo, así que no seamos injustos. En Reservoir Dogs, el personaje del Señor Naranja recibe un disparo en el abdomen y tarda tiempo en perder el conocimiento y morir, aunque sí se hace notar que la pérdida de sangre es abundante y el dolor insoportable. Y en el tercer episodio de la última temporada de Sherlock también vemos cómo se puede sobrevivir a un disparo en el pecho: no es la bala la que mata, sino el shock y la primera pérdida de sangre, si no se sabe controlar. Y es a partir de entonces cuando se tienen unos cinco o siete minutos —lo que debe tardar una ambulancia en llegar— para sobrevivir. La muerte es probable, pero mire usted, no INEVITABLE.
6. El silenciador
Eso de que los silenciadores evitan completamente cualquier emisión de
sonido de las armas de fuego
es una tontería muy grande. Incluso en las películas nos engañan, porque parece que nadie escucha el disparo (sobre todo si hay gente alrededor; si se hace en un descampado, en un callejón o un piso particular nos da igual) y el responsable de efectos de sonido siempre añade un “hissss” o un “thumppppp”, es decir, el sonido de la bala vibrando en el aire gracias a su emisión a alta velocidad. Es cierto que el silenciador se come toda la parte estruendosa de la detonación, y el eco fuerte, pero eso de que no hace ruido ha sido la causa de que muchos asesinos a sueldo mal documentados hayan hecho el más profundo de los ridículos al intentar llevarse por delante a un espía de una embajada o a un marido adúltero en un bar. Si de verdad no quieres hacer ruido, llévate una navaja albaceteña.
7. Las escenas del crimen contaminadas
A menos que estemos hablando de malos profesionales, los policías no
se comportan en la vida real
como si estuvieran en una película de Tarantino o un capítulo de C.S.I. Eso de llegar a una escena del crimen, decir ‘uy cuanta sangre’, llamar a la central e irse al bar a esperar no existe nada más que en la ficción. En la realidad, cualquier agente que penetra en una escena del crimen forma parte inmediatamente de la misma —como intrusión involuntaria, pero con consecuencias a efectos forenses—, y no puede salir de ahí hasta que no lleguen los expertos en documentar pruebas, encontrar huellas dactilares y determinar si las manchas de sangre son congruentes con la posición del cadáver y el supuesto origen del ataque. Siempre hay malos profesionales al estilo Torrente, pero no demos coba al estereotipo de que cualquier escena del crimen es como el Primavera Sound a las cuatro de la noche, porque NO.
8. Entrar en ordenadores
Eso de hackear un ordenador en un momento, como quien llama por
teléfono para encargar una pizza, y obtener información valiosísima sin
esfuerzo tampoco es cierto. Para irrumpir en un ordenador ajeno antes
hay que dar muchos pasos complejos, como puede explicar cualquier
experto en informática. Hay que cambiar códigos, examinar datos,
intentar, depurar, etcétera, y sólo tras un largo y arduo camino picando
piedra igual se puede acceder a la memoria de la computadora de un
sospechoso.
9. Ahogarse con muchos aspavientos
Pongamos por caso que un personaje que ha caído al mar o a un río
desde una altura elevada. Está en plena desembocadura del Hudson, el
agua está picada, llueve y hace frío, y esta persona empieza a ahogarse
de manera muy dramática, agitando los brazos, pidiendo ayuda, chilla a
la vez que traga
agua. Y finalmente llega una patrulla de socorro, se le salva y todos felices. Pero rescatar a alguien que se ahoga no es tan fácil, por los siguientes motivos: 1. es difícil gritar y pedir ayuda cuando estás tragando agua salada; 2. por tanto, la gente se ahoga en silencio; 3. tampoco se hace ruido con los brazos, porque lo que intenta una persona que se ahoga es salir (estando dentro), así que en realidad no se sale lo suficiente fuera de la superficie del agua como para que se le vea. Básicamente, si te estás ahogando, lo más probable es que la palmes. No hay apenas milagros.
10. Hacer una lápida en una hora
Que nadie se crea que las funerarias son empresas de fast food.
No es que alguien se muera, se encargue una lápida bonita, y al cabo de
unas horas, como quien encarga muebles a Ikea, ya la tiene
en casa, presta y dispuesta para el funeral. Esto sí ocurre con las coronas y los ramos de flores, pero no con el mármol. En las películas solemos ver entierros pomposos con unas lápidas monumentales, pero en la realidad, estas partes de las tumbas llegan más tarde, al cabo de unos días, porque hay que dar tiempo a que se hagan con primor. El único grabado en placa que nos suena hecho al instante es el de la Copa de Europa, justo después de que acabe el partido.
Todas las mentiras del cine:
10 cosas que solo pasan en las pelis
Aquí van varias situaciones que por las películas hemos creído que eran habituales, y que sin embargo son más de mentira que un duro de madera
Lo malo de ver películas es que, cuando se acaban, te llevas un chasco. La gente no vuela, las chicas guapas no se enamoran casi nunca del chico sensible e inteligente (y más bien tirando a trinquitilla, feúcho y con acné) y, por mucho que quieras, es improbable que puedas salvar el mundo en solitario haciendo uso de tus habilidades informáticas, un poco de hilo dental, un teléfono y muchas peripecias con explosiones, fugas y saltos desde aviones. Acabaremos todos como el Quijote, que de tanto ver películas escandalosamente irreales creeremos que podemos asesinar a sangre fría en un salón lleno de gente, saltar desde un avión, viajar dos sistemas solares más allá o ligar con Scarlett Johansson o su equivalente. Las películas, por si no había quedado claro, son MENTIRA, y de tanta mentira que contienen, muchas cosas sólo pueden pasar ahí. Porque una escena típica de Ingmar Bergman, bueno, eso pasa hasta en las mejores familias, pero una escena típica de Jungla de Cristal no. Pero antes de ponernos como un ministro del PP y pedir que prohíban el cine, lo mejor es señalar con dedo acusador todas esas patrañas que el cine nos ha hecho creer que eran científica y socialmente posibles, y que resulta que no, que no pueden ser.
1. Dormir a la gente con cloroformo
Una escena común en muchas películas de misterio es el típico acto de
dormir a una persona que estorba al espía, allanador de moradas,
asesino o héroe intruso a la caza de pruebas, con un pañuelo empapado en
cloroformo (existe otra variante, que es la de dormir a los perros con
dos chuletones inyectados con somnífero). Pero, ¿es posible mojar un
trocito de tela con éter o cualquier otra sustancia anestésica, y dormir
a alguien en cuestión de segundos? Primero hay que saber (gracias,
clases de química del COU) que el cloroformo empieza a perder su
eficacia cuando se mezcla con el oxígeno). En segundo lugar, hay que
calcular bien la dosis: con una gotita, como quien escancia Chanel en un
terso cuello femenino, no se tumba a un gigantón de dos metros. Y en
caso de calcular bien la dosis, luego está el tiempo: en diez segundos
no lo vamos a dormir, quizá en diez minutos sí. Conclusión: mejor llevarse un martillo.2. Atravesar cristales
Una de mis escenas favoritas de TODA la historia del cine es la última
de The Game, cuando Michael Douglas se tira por la azotea y cae pisos y
pisos atravesando incluso un abreluz de cristal (no diremos lo que pasa
luego). Atravesar cristales es un clásico de las películas de acción, lo
tenemos en Matrix y en miles de películas en las que salen
Schwarzenegger y tanques de dimensiones parecidas, pero cuidado: en la
vida real, si atraviesas un cristal a toda velocidad lo más probable es
que éste se rompa, pero olvídate de no recibir ni un solo rasguño. En
las películas la gente se levanta como si nada. En la vida real, perderías más sangre que un diestro en San Isidro.3. Coches que explotan
Parece facilísimo que un coche explote como si nada. Sólo hay que
conseguir agujerear el depósito de gasolina, encender una cerilla y
esperar a que el fuego llegue hasta el tanque, aquello haga unacombustión a lo bestia y el coche salte varios metros por encima del nivel del mar, como el que se llevó a Carrero Blanco. Pero es que en el cine los coches explotan incluso después de rozarse en una persecución en plena autopista, tras chocar contra un poste o porque al director le da la real gana. Y ahora la cruda realidad: ¿cuántos coches habéis visto explotar? Arder muchos, que ya sabemos que el 1 de mayo os vais de manifa por los sitios, pero ¿volar por los aires? En realidad, la gasolina es muy poco explosiva. Provocará que el coche se incendie, pero no que provoque una detonación. Para eso se necesita amonal, goma-2, trilita y cosas así.
4. Curación de la amnesia
Quien dice recuperar la memoria dice también salir de un coma: en las
películas solo basta que venga un hipnotista, la novia del protagonista o una intervención divina para que el personaje que había estado dos horas amnésico de repente recuerde hasta la lista de los reyes godos. Diez años en coma y, en el momento decisivo, zas, el tipo se levanta y empieza a hablar por los descosidos como si fuera Mila Ximénez en Sálvame. Ahora id a hablar con un neurólogo a ver qué os dice. Para recuperar la memoria tras un golpe hace falta que el cerebro se recupere naturalmente, y eso lleva tiempo. Con otro golpe nunca se va a provocar ese efecto, sino el contrario al deseado: otro hematoma, otro daño en el cerebro. Igual no se puede levantar el brazo, o algo así.
5. Morirse de un disparo
Las películas nos han hecho creer que las balas son el artilugio más
mortífero que existe, y que el simple impacto de un disparo en el cuerpo
es causa inmediata de a) un salto acrobático por los aires causado por
la fuerza cinética del arma de fuego y b) la muerte inexorable. Pero a
menos que la bala impacte en el único lugar del cuerpo que resulta fatal
en el primer momento (la base del cuello o la cabeza, si la bala
perfora limpiamente el cerebro), uno no se muere al momento.
Esto es algo quealgunas películas y series han reflejado con realismo, así que no seamos injustos. En Reservoir Dogs, el personaje del Señor Naranja recibe un disparo en el abdomen y tarda tiempo en perder el conocimiento y morir, aunque sí se hace notar que la pérdida de sangre es abundante y el dolor insoportable. Y en el tercer episodio de la última temporada de Sherlock también vemos cómo se puede sobrevivir a un disparo en el pecho: no es la bala la que mata, sino el shock y la primera pérdida de sangre, si no se sabe controlar. Y es a partir de entonces cuando se tienen unos cinco o siete minutos —lo que debe tardar una ambulancia en llegar— para sobrevivir. La muerte es probable, pero mire usted, no INEVITABLE.
6. El silenciador
Eso de que los silenciadores evitan completamente cualquier emisión de
sonido de las armas de fuego es una tontería muy grande. Incluso en las películas nos engañan, porque parece que nadie escucha el disparo (sobre todo si hay gente alrededor; si se hace en un descampado, en un callejón o un piso particular nos da igual) y el responsable de efectos de sonido siempre añade un “hissss” o un “thumppppp”, es decir, el sonido de la bala vibrando en el aire gracias a su emisión a alta velocidad. Es cierto que el silenciador se come toda la parte estruendosa de la detonación, y el eco fuerte, pero eso de que no hace ruido ha sido la causa de que muchos asesinos a sueldo mal documentados hayan hecho el más profundo de los ridículos al intentar llevarse por delante a un espía de una embajada o a un marido adúltero en un bar. Si de verdad no quieres hacer ruido, llévate una navaja albaceteña.
7. Las escenas del crimen contaminadas
A menos que estemos hablando de malos profesionales, los policías no
se comportan en la vida real como si estuvieran en una película de Tarantino o un capítulo de C.S.I. Eso de llegar a una escena del crimen, decir ‘uy cuanta sangre’, llamar a la central e irse al bar a esperar no existe nada más que en la ficción. En la realidad, cualquier agente que penetra en una escena del crimen forma parte inmediatamente de la misma —como intrusión involuntaria, pero con consecuencias a efectos forenses—, y no puede salir de ahí hasta que no lleguen los expertos en documentar pruebas, encontrar huellas dactilares y determinar si las manchas de sangre son congruentes con la posición del cadáver y el supuesto origen del ataque. Siempre hay malos profesionales al estilo Torrente, pero no demos coba al estereotipo de que cualquier escena del crimen es como el Primavera Sound a las cuatro de la noche, porque NO.
8. Entrar en ordenadores
Eso de hackear un ordenador en un momento, como quien llama por
teléfono para encargar una pizza, y obtener información valiosísima sin
esfuerzo tampoco es cierto. Para irrumpir en un ordenador ajeno antes
hay que dar muchos pasos complejos, como puede explicar cualquier
experto en informática. Hay que cambiar códigos, examinar datos,
intentar, depurar, etcétera, y sólo tras un largo y arduo camino picando
piedra igual se puede acceder a la memoria de la computadora de un
sospechoso.9. Ahogarse con muchos aspavientos
Pongamos por caso que un personaje que ha caído al mar o a un río
desde una altura elevada. Está en plena desembocadura del Hudson, el
agua está picada, llueve y hace frío, y esta persona empieza a ahogarse
de manera muy dramática, agitando los brazos, pidiendo ayuda, chilla a
la vez que tragaagua. Y finalmente llega una patrulla de socorro, se le salva y todos felices. Pero rescatar a alguien que se ahoga no es tan fácil, por los siguientes motivos: 1. es difícil gritar y pedir ayuda cuando estás tragando agua salada; 2. por tanto, la gente se ahoga en silencio; 3. tampoco se hace ruido con los brazos, porque lo que intenta una persona que se ahoga es salir (estando dentro), así que en realidad no se sale lo suficiente fuera de la superficie del agua como para que se le vea. Básicamente, si te estás ahogando, lo más probable es que la palmes. No hay apenas milagros.
10. Hacer una lápida en una hora
Que nadie se crea que las funerarias son empresas de fast food.
No es que alguien se muera, se encargue una lápida bonita, y al cabo de
unas horas, como quien encarga muebles a Ikea, ya la tieneen casa, presta y dispuesta para el funeral. Esto sí ocurre con las coronas y los ramos de flores, pero no con el mármol. En las películas solemos ver entierros pomposos con unas lápidas monumentales, pero en la realidad, estas partes de las tumbas llegan más tarde, al cabo de unos días, porque hay que dar tiempo a que se hagan con primor. El único grabado en placa que nos suena hecho al instante es el de la Copa de Europa, justo después de que acabe el partido.
22/05/14
Xa chegou o festival de Cans!
Rapaces, espabilade que xa está aquí o XI Festival de Cans! Unha vez máis, o agroglamour encherá os galpóns e as rúas da parroquia e poderemos disfrutar de mil e unha actividades. Ánimo que aínda quedan algunhas entradas á venta!
O programa completo está neste enlace.
Para abrir boca, podedes ver en internet, na web do festival, os videoclips musicais que se presentan a concurso. A nós gustounos este, feito con Post-it, dunha canción de aCadacanto:
19/02/14
Cuerdas
Cuerdas, de Pedro Solís. Premio Goya 2014 á mellor película de animación.
Dedicada a tódolos amigos especiais de nenos especiais.
22/10/13
Día das bibliotecas
O 24 de outubro de cada ano celebramos o Día Internacional das bibliotecas. Esta idea xurdiu da Asociación Española de Amigos del Libro Infantil y Juvenil en recordo da destrucción da Biblioteca de Sarajevo, incendiada en 1992 durante a Guerra dos Balcáns.
Aquí tedes todas as actividades que imos facer esta semana para vós:
Mércores 23: proxección da película La invención de Hugo para o 1º ciclo da ESO (ás 9.00) e o 3º ciclo de primaria (ás 11.30).
Venres 25: xornada especial de contacontos para tódalas idades... por separado. Haberá dúas sesións para a ESO, así que xa vos contaremos a que hora vos toca.
10/06/13
Singing in the rain
Un estupendo traballo da profe Mar Cuba co alumnado de alternativa á relixión de 4º ESO (e os pequechos de infantil como estrelas invitadas), dentro do proxecto de 100 anos de cine sonoro.
Noraboa, rapaces!
Noraboa, rapaces!
06/06/13
27/05/13
Fumos a Cans!
Si, nós tamén estivemos nese grandísimo festival de curtas que organizan os nosos veciños de Cans. O mércores 22, día da inauguración, ademais de visitar o pobo e coñecer de primeira man os galpóns e baixos onde se proxectan as curtas e onde se fan concertos e coloquios, tamén coñecimos ós paisanos que ceden os seus locais, como Dona Alicia. Tivemos a sorte de poder ver varias curtas e charlar con algúns directores, e ademais a TVG e a TVE estiveron a gravarnos. Xa somos (case) famosos!
No baixo de Moncho vimos O ano que saímos na CNN, "making of" do festival de Cans 2011; Conversa cunha muller morta, unha curta de Sonia Méndez; un capítulo da webserie Joke business, presentado por Déborah Vukusic; o videoclip de Un piatto, da Banda Crebinsky (rodado no Can Campus); e o tráiler do documental de Fraga y Fidel, sin embargo, presentado polo seu director Manuel Fernández-Valdés.
Deixámosvos varios vídeos que vos poden interesar:
1. Un resumo gráfico da visita feito pola profe Inés:
2. Telexornal da TVE no que saímos a partires do minuto 22.22:
Telexornal-Galicia - 22/05/13
3. Galicia Noticias, da TVG, no que sae o noso grupo e a entrevista a Alba Ledo (3º ESO), aínda que nos chaman "o instituto da Ribeira" ;-)
4. Telexornal de mediodía da TVG, no que saímos brevemente tanto de frente como de espalda
23/05/13
Fotografando rodaxes
O actor Jeff Bridges é un home polifacético ó que lle gusta tamén debuxar e fotografar. Grazas a el temos imaxes únicas das rodaxes das súas películas:
Na súa web, moi orixinal, tedes fotos de máis rodaxes (Iron Man, Tron Legacy, etc.).
Tódalas fotos, © Jeff Bridges
21/05/13
Festival de Cans 2013
O mércores inaugurase a décima edición do festival de curtametraxes de Cans (esa mesma mañá, por certo, visitaremos o festival co alumnado de 2º e 3º da ESO e teremos algunha que outra sorpresa). Para que non vos perdades nada, tedes toda a programación neste enlace.
Tan só queremos destacar que o xoves, ás 17.00, teredes no Círculo Recreativo do Porriño a proxección da película galega de animación O apóstolo e un debate co seu director e a súa productora entre outros. O mércores 29, ás 22.00, proxectaranse no Bar Liceum as curtas gañadoras. E entre esas dúas datas, moreas de citas interesantes: proxeccións, debates, concertos, personaxes famosas, exposicións... Apuntade ben as datas, horas e lugares!
Canle oficial do festival en Youtube.
20/05/13
Rematado o concurso de cine!
Despois de 14 semanas e 14 preguntas sobre cine, por fin temos unha gañadora do noso concurso "Canto sabes de cine?": Iria Domínguez, de 2º ESO. Temos que dicir que Iria ben merece este premio, pois foi unha das participantes máis asiduas e gañou un total de 4 semanas (a 4ª, a 8ª, a 11ª e a 14ª), deixando bastante atrás ós seguintes clasificados.
Noraboa a todos os que participachedes, ós que gañachedes algún Kinder semanal e moitas gracias ós que colaborachedes dun xeito ou outro para facer posible o concurso.
Hoxe martes, no recreo, faremos entrega a Iria do seu flamante libro electrónico. Alí nos veremos!
15/05/13
La guerra de los botones - A película de la semana
DIRECCIÓN: Christophe Barratier
GUIÓN: Christophe Barratier, Stéphane Keller (Novela: Louis Pergaud)
MÚSICA: Philippe Rombi
REPARTO: Guillaume Canet, Laetitia Casta, Kad Merad, Gérard Jugnot, Jean Texier, François Morel, Marie Bunel, Thomas Goldberg, Théophile Baquet
XÉNERO: Aventuras. Comedia. Drama | Infancia. II Guerra Mundial.
ANO: 2011
CLASIFICACIÓN: todos públicos
La guerra de los botones, do director de Los chicos del coro, é unha película que pretende gustar a públicos de tódalas idades, e consígueo pola variedade dos seus protagonistas. Conta a historia dun grupo de rapaces dun pequeno pobo francés que están enfrentados ós do pobo veciño. Entre eles xurde o que chaman a "guerra dos botóns", pois ese é o trofeo que se levan de cada batalla. Unha das protagonistas é unha rapaza recén chegada ó pobo para vivir coa súa madriña e que pronto se integra no grupo. Como telón de fondo está a invasión nazi (estamos na Francia ocupada de 1944) e a traxedia dos xudeus. As rivalidades entre os rapaces cambian cando un deles está en problemas.
A película ten escenas moi divertidas e pode proporcionarnos unha boa tarde de entretemento e, de paso, unha ocasión para falar de conflictos en xeral e do nazismo en particular.
Web sobre a película, con información e guías didácticas.
GUIÓN: Christophe Barratier, Stéphane Keller (Novela: Louis Pergaud)
MÚSICA: Philippe Rombi
REPARTO: Guillaume Canet, Laetitia Casta, Kad Merad, Gérard Jugnot, Jean Texier, François Morel, Marie Bunel, Thomas Goldberg, Théophile Baquet
XÉNERO: Aventuras. Comedia. Drama | Infancia. II Guerra Mundial.
ANO: 2011
CLASIFICACIÓN: todos públicos
La guerra de los botones, do director de Los chicos del coro, é unha película que pretende gustar a públicos de tódalas idades, e consígueo pola variedade dos seus protagonistas. Conta a historia dun grupo de rapaces dun pequeno pobo francés que están enfrentados ós do pobo veciño. Entre eles xurde o que chaman a "guerra dos botóns", pois ese é o trofeo que se levan de cada batalla. Unha das protagonistas é unha rapaza recén chegada ó pobo para vivir coa súa madriña e que pronto se integra no grupo. Como telón de fondo está a invasión nazi (estamos na Francia ocupada de 1944) e a traxedia dos xudeus. As rivalidades entre os rapaces cambian cando un deles está en problemas.
A película ten escenas moi divertidas e pode proporcionarnos unha boa tarde de entretemento e, de paso, unha ocasión para falar de conflictos en xeral e do nazismo en particular.
Web sobre a película, con información e guías didácticas.
14/05/13
Hoxe, a Baiona!
![]() |
| Carabela "A Pinta". Imaxe de wikipedia |
08/05/13
Wall-E, a película da semana
DIRECCIÓN: Andrew Stanton
GUIÓN: Andrew Stanton, Jim Reardon
MÚSICA: Thomas Newman
REPARTO: animación
XÉNERO: Animación. Ciencia ficción. Romance | Robots.
ANO: 2008
PREMIOS: Óscar á mellor longametraxe de animación (2008), Globo de Oro á mellor película de animación (2008), BAFTA á mellor película de animación (2008).
CLASIFICACIÓN: todos públicos
Wall-E é a historia dun robotiño que leva centos de anos só no planeta Terra, totalmente deserto (estamos no ano 2700). A pesares diso el sigue a facer aquelo para o que foi construido: limpar o planeta empacando o lixo que atopa. Wall-E bota en falta o calor do contacto con outros seres e soña, vendo vellas películas, con coller a man da súa amada. Un bó día, un robot de exploración, EVE, aparece na Terra... e ata aí podemos ler.
Wall-E é unha película entrañable na que a historia avanza moito máis do que poderíamos pensar lendo o resumo anterior, e mesmo fai unha crítica da sociedade na que vivimos e á que nos diriximos (cantas veces non vichedes a persoas totalmente absortas nos seus teléfonos móbiles en lugares de prestar atención ós que están ó seu arredor e facer unha vida social normal?). O tema do medioambiente, por suposto, é un dos pés sobre os que se apoia a película.
En definitiva, é unha peli moi completa, entretida, tenra, con aventuras, con humor, con amor... na que o robotiño gañarase o noso corazón teñamos a idade que teñamos.
Páxina web oficial da película, con imaxes, vídeos, xogos...
Tráiler:
GUIÓN: Andrew Stanton, Jim Reardon
MÚSICA: Thomas Newman
REPARTO: animación
XÉNERO: Animación. Ciencia ficción. Romance | Robots.
ANO: 2008
PREMIOS: Óscar á mellor longametraxe de animación (2008), Globo de Oro á mellor película de animación (2008), BAFTA á mellor película de animación (2008).
CLASIFICACIÓN: todos públicos
Wall-E é a historia dun robotiño que leva centos de anos só no planeta Terra, totalmente deserto (estamos no ano 2700). A pesares diso el sigue a facer aquelo para o que foi construido: limpar o planeta empacando o lixo que atopa. Wall-E bota en falta o calor do contacto con outros seres e soña, vendo vellas películas, con coller a man da súa amada. Un bó día, un robot de exploración, EVE, aparece na Terra... e ata aí podemos ler.
Wall-E é unha película entrañable na que a historia avanza moito máis do que poderíamos pensar lendo o resumo anterior, e mesmo fai unha crítica da sociedade na que vivimos e á que nos diriximos (cantas veces non vichedes a persoas totalmente absortas nos seus teléfonos móbiles en lugares de prestar atención ós que están ó seu arredor e facer unha vida social normal?). O tema do medioambiente, por suposto, é un dos pés sobre os que se apoia a película.
En definitiva, é unha peli moi completa, entretida, tenra, con aventuras, con humor, con amor... na que o robotiño gañarase o noso corazón teñamos a idade que teñamos.
Páxina web oficial da película, con imaxes, vídeos, xogos...
Tráiler:
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)






































