Amosando publicacións coa etiqueta prensa b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta prensa b>. Amosar todas as publicacións
23/03/19
23/03/18
21/11/17
17/03/15
O galego, na UCI
![]() |
| Fonte: Zarampagalegando |
As máis recentes estatísticas sobre o uso da lingua galega (do 2013) son bastante pesimistas: a cousa empeora cada vez máis, e queda claro que o bilingüísmo e trilingüísmo no ensino prexudican á nosa lingua.
O propio Instituto Galego de Estatística fai un resumo da situación:
"En 2013 o 31,2% dos galegos habitualmente fala sempre en galego. Esta porcentaxe é [...] 12 puntos inferior á rexistrada fai dez anos.Por outra banda, a porcentaxe de poboación que fala máis galego ca castelán diminuíu 6,44 puntos respecto ao ano 2008.
O uso do galego é desigual dependendo da idade da poboación. Deste xeito, o 52,74% dos galegos de 65 ou máis anos fala habitualmente só en galego e un 21,08% utiliza máis o galego có castelán. No entanto, entre os rapaces e rapazas de 5 a 14 anos, o 13,20% habitualmente sempre fala en galego, o 11,91% máis en galego ca castelán e o 74,88% restante utiliza sempre o castelán ou máis castelán ca galego.
Ao comparar os datos segundo a lingua na que falan habitualmente, obsérvase que entre as persoas que sempre falan en galego, o 33,58% escribe habitualmente na mesma lingua e o 66,42% faino en castelán".
Pode que este descoñecemento, e ata desprezo, pola lingua galega sexa o que provoque cousas como a que sucedeu esta semana no Faro de Vigo: anunciando o premio Neira Vilas que recibiu Ledicia Costas por Escarlatina, a cociñeira defunta, a redactora da noticia traduciu o título da obra ó castrapo e o nome de Ledicia ó castelán, transformándoa en "Alegría" Costas (e aínda bo foi que non lle traduciran o apelido por "Cuestas").
Tras as queixas e cachondeos das redes sociais e da propia Ledicia, á quen isto non lle produciu nin ledicia nin alegría ningunha, o Faro rectificou, pediu desculpas e publicou unha correción con escusa incluída:
O curioso é que no mesmo artigo (4 liñas por debaixo de "Alegría") tamén traducen o apelido do autor Darío Xohán Cabana (supoñemos que tamén por culpa do procesador de textos) e nin corrixen nin se enteran (polo menos ata hoxe).
Pero a cousa, por desgraza, non acaba aquí: a prensa galega dá moito xogo, por non dicir noxo. Hai dúas semanas, El Correo Gallego publicou unha nova sobre unha homenaxe a Otero Pedrayo e inventou ¡o nunca visto!: a "Generación Nudos". Si, a "Xeración Nós", pasada polo procesador de texto e por un redactor (ou redactora) sobrado en ignorancia e escaso en cultura galega, nun artigo sen asinar:
Que será o seguinte? Pepe "Vereda" en lugar de Carreiro? "Puerto Nuevo" por Portonovo? A "Junta" de Galicia?
Vendo como está o patio, non me sorprende nada (aínda que me parece moi triste) atopar este cartel nunha tenda de Vigo:
O novo conselleiro de Educación e Cultura pediu hai ben pouco que teñamos "sentidiño" co galego. De verdade, señor conselleiro? Sentidiño? Que tal se empezamos por non subvencionar prensa que lle dá semellantes patadas ó galego porque non o usa? E que tal se a continuación nos sentamos a pensar como evitar que a nosa lingua morra? Con sentidiño, iso si, que estas cousas son moi sentidas.
Ah, e Ledicia Costas é Ledicia Costas aquí e en Seattle.
12/06/14
Como cho digo!
A Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua ( CTNL ) está a realizar unha campaña de visibilización do galego nos medios de comunicación. Medios galegos como La voz de Galicia ou El faro de Vigo traducen sistematicamente a nosa lingua ó castelán. Por que? Por que non se limitan a citar os entrevistados tal e como falan eles?
06/05/14
Telexornal Díaz Castro
O alumnado do CPI dos Dices (Rois) emitiu na súa aula virtual este telexornal dedicado a Xosé María Díaz Castro, poeta homenaxeado este ano o Día das Letras Galegas:
05/05/14
Así desafiúza un fondo "buitre"
Como exemplo da "outra" prensa, hoxe traemos unha reportaxe de Jaime Alekos publicada en Periodismo Humano.
Periodismo Humano é un medio de comunicación sen ánimo de lucro e enfocado ós dereitos humanos con colaboradores en distintas partes do mundo. As súas reportaxes están centradas nas persoas, especialmente as máis débiles. Conciben o periodismo coma un servizo público ó cidadán, e non ó servizo das empresas e os intereses ecomómicos e políticos.
Se queres saber máis ou colaborar con eles, visita a súa web.
Periodismo Humano é un medio de comunicación sen ánimo de lucro e enfocado ós dereitos humanos con colaboradores en distintas partes do mundo. As súas reportaxes están centradas nas persoas, especialmente as máis débiles. Conciben o periodismo coma un servizo público ó cidadán, e non ó servizo das empresas e os intereses ecomómicos e políticos.
Se queres saber máis ou colaborar con eles, visita a súa web.
Así desahucia un fondo “buitre”
Cincuenta antidisturbios ejecutaron el desahucio de Andrés González, enfermo de cáncer de 53 años.
Su vivienda, de protección oficial, fue comprada por Blackstone-Fidere, un fondo “buitre” americano, en el proceso de privatización de la vivienda pública del Ayuntamiento de Madrid.
A las 7:18 de la mañana del 3 de marzo, siete furgonetas de antidisturbios y varias patrullas de policía local y municipal tomaban el Paseo de María Droc a la altura del número 15 para ejecutar el desahucio de Andrés González Manzano, de 53 años. Se adelantaban así en quince minutos a la convocatoria Stop Desahucios convocada por la Plataforma de Afectados por la Vivienda Pública y Social (PAVPS) y la Asamblea Popular de Villaverde, impidiendo que vecinos y activistas paralizaran el desahucio bloqueando el acceso al portal a los funcionarios del juzgado y la propia policía.
La vivienda, de protección oficial y en la que González residía desde mayo de 2010, fue adjudicada por el Ayuntamiento de Madrid a su mujer, enferma de cáncer y con una minusvalía del 69%, fallecida tres meses después. González, también enfermo de cáncer, trabajó en la construcción y como vigilante de seguridad, hasta quedar en el paro hace cuatro años y medio. Recibe del Estado un subsidio de 426€ mensuales al no tener trabajo, carecer de rentas, tener responsabilidades familiares y haber agotado la prestación por desempleo, con la que no puede hacer frente al alquiler de 586€.
En el último año su desahucio fue paralizado tres veces (11/4/13, 24/4/13 y 29/1/14) por la intervención de activistas por el derecho a una vivienda digna. En este periodo de tiempo, el piso ha cambiado de propietario, pasando de las manos de la Empresa Municipal de la Vivienda y Suelo (EMVS) a Fidere Comunidad, marca en España del fondo de inversión privado estadounidense Blackstone.
La EMVS, encargada de desarrollar con dinero público la política de vivienda del Ayuntamiento de Madrid y de facilitar el acceso a la vivienda a los sectores con mayores dificultades y en situación de especial necesidad, arrastra una deuda con los bancos de 630 millones de euros. En julio de 2013 comenzó a vender vivienda pública a fondos de inversión privados, adjudicándose Blackstone 1.860 pisos, un tercio del total del parque de viviendas del Ayuntamiento, por 128,5 millones.
“El Ayuntamiento y la Comunidad de Madrid están desmantelando el parque de vivienda pública con nocturnidad y alevosía”, denuncia Alejandra Morgan, abogada de la PAVPS. “La venta de 1.800 pisos de la EMVS a Blackstone-Fidere y de 3.000 pisos del IVIMA [Instituto de la Vivienda de Madird, equivalente a la EMVS en la Comunidad de Madrid, y envuelto en un proceso similar] a Goldman Sachs-Azora se realizó en el mes de agosto, infringiendo el principio de buena gestión del patrimonio de la administración al vender los pisos por un precio por debajo de su valor en el mercado y quebrantando el principio de que la vivienda pública debe estar al servicio del interés general, tal y como dice el Parlamento Europeo”.
Desde las instituciones públicas se ha transmitido el mensaje de que las condiciones de los inquilinos, que en la mayoría de los casos tienen dificultades en el acceso a la vivienda y se benefician de reducciones en el alquiler, no se iban a ver modificadas. Pero según alertan desde la PAVPS, “están empezando a exigir el pago del IBI y la comunidad y muchos de los inquilinos no van a poder hacer frente a las nuevas condiciones y va a haber más desahucios de los antiguos pisos de vivienda social, ahora propiedad de fondos ’buitre’”.
29/04/14
Comer ás tres da tarde
Un artigo de opinión de Gabriela Cañas publicado en El País:
Sinceramente, no acabo de encontrarle las ventajas a los horarios españoles. Seguramente las tienen, puesto que las resistencias a cambiarlos son tan persistentes, pero todas las indicaciones de los que han analizado el asunto son contrarias a un sistema tan único en Europa. Este consiste, básicamente, en madrugar, cubrir una larguísima jornada matutina que, por lógica, ha de interrumpirse para acallar los rugidos del estómago, mantener una comida tardía y copiosa y volver al trabajo —que no a la siesta— para finalizar una larga jornada que impedirá estar de vuelta a casa al filo de las seis y dormir lo necesario para reponer fuerzas. Los datos son espectaculares: en España, a las ocho de la tarde, solo el 50% de la gente está ya en casa y hasta las diez no están el 80%.
Las consecuencias son desastrosas. Es imposible, por ejemplo, que los padres trabajadores atiendan como quisieran a sus hijos al salir del colegio porque, paradójicamente, los centros escolares sí se guían por el horario que impera en el resto de Europa. Lo mismo ocurre, por cierto, en los hospitales, donde los ritmos se desmarcan del hoy habitual. Cenar tarde o, mejor dicho, hacerlo poco antes de ir a la cama es malo para la salud. Tener menos tiempo libre está también contraindicado tanto para el cuerpo como para el espíritu, adocenado por tantas horas de oficina que no siempre son de trabajo. Porque, para colmo, las largas jornadas no se traducen en una mayor productividad, sino todo lo contrario. La cuestión es que en España, con demasiada frecuencia, impera en la empresa la cultura de primar la presencia del empleado por encima de su talento. No se sabe si es resultado de los horarios o al revés, pero lo de calentar la silla no es una cualidad tan bien considerada en otros lares. Hay oficinas fuera de España en las que el trabajador que permanece más allá de la hora de cierre es considerado un torpe incapaz de cumplir con su cometido en el tiempo estipulado.
El origen de esta anomalía europea se encuentra en el desarrollismo español, cuando el pluriempleo obligaba a muchos padres a concentrar su trabajo principal de ocho a tres para poder dedicar unas horas a otra tarea por las tardes. Tiempos en los que la conciliación, con la mayoría de las mujeres en casa por falta de opciones profesionales, era un concepto por descubrir.
Es llamativo que los profundos cambios sociales vividos en España no hayan arrastrado a este caduco sistema que complica las relaciones profesionales con empresas de otros países cuando la autarquía ha pasado hace tiempo a mejor vida. Todos los intentos por modificar las costumbres han sido hasta ahora un relativo fracaso.
Hay una Comisión Nacional para la Racionalización de Horarios Españoles que lleva años clamando contra esta situación. El primer Gobierno de Rodríguez Zapatero, de la mano de su ministro de Administraciones Públicas Jordi Sevilla, puso su grano de arena. Ordenó el fin de la jornada laboral de los ministerios a las seis de la tarde y recomendó lo mismo a las empresas. La propuesta no fructificó y en septiembre pasado se volvió a la carga en el Congreso. Todos los grupos parlamentarios acordaron la necesidad de adaptarse al horario europeo. La ministra de Sanidad, Ana Mato, acaba de pedir a las televisiones privadas que adelanten los programas de máxima audiencia, a lo que las operadoras han contestado que lo harán cuando la audiencia cambie sus hábitos.
Es una pescadilla que se muerde la cola, pero olvidan los que tienen capacidad de decisión que los ciudadanos ya han hecho esfuerzos. Las comidas, por ejemplo, se han ido adelantando poco a poco y ya no son tan largas y copiosas como antes. Sin embargo, los horarios laborales no se acortan en la misma medida y las televisiones, salvo excepciones, mantienen sus tardíos horarios nocturnos.
Los canales públicos están obligados a dar el primer paso, en lo que quizá la ministra tiene más posibilidades de ser escuchada. Los mismos políticos, que apoyan el cambio, deberían ser los primeros en renunciar, por ejemplo, a los plenos parlamentarios que no siguen después de comer, sino que empiezan después de almorzar. Pero esta no es una responsabilidad única de los políticos. Los directivos y los empresarios deben comprender que concentrar la jornada no es un gracioso regalo para sus empleados, sino un cambio que reducirá gastos y aumentará la productividad de sus empresas. El fútbol, por cierto, mejor con luz natural.
Cambiar estas costumbres tan perjudiciales para todos no es tan difícil. Y, además, es rentable. Cuestión de ponerse a ello.
03/04/14
75 anos da Axencia EFE en fotos
A Axencia EFE ten unha exposición das súas fotografías máis emblemáticas, en Barcelona, para celebrar o seu 75 aniversario. Neste vídeo podedes ver un pequeno resumo da mesma tal e como o conta o periódido La Vanguardia. Debaixo, a noticia redactada pola propia axencia EFE.
El presidente de Efe, José Antonio Vera, acompañado por el comisario de la muestra y delegado de la agencia en Cataluña, Leandro Lamor, ha señalado en la presentación que "son fotos que gustarán al espectador porque retratan momentos que tenemos en la memoria e incluso en algunos casos son momentos vividos".
Entre esas imágenes icónicas de la memoria colectiva, Vera ha destacado las fotos del golpe de estado del 23-F, el encuentro de Hitler con Franco en Hendaya, la victoria de la selección española en el Mundial de Sudáfrica o el salto de una deportista española en los JJOO de Barcelona de 1992 con la imagen difuminada de la Sagrada Familia y la ciudad al fondo.
No menos conocidas son las fotos del baño de Manuel Fraga en la playa de Palomares en 1966, del encuentro de Eisenhower con Franco en 1959 -Premio Nacional de los Fotógrafos de Prensa 1960-, del gol de Zarra en el Mundial de Brasil de 1950, de la cumbre de las Azores entre George Bush, Tony Blair y José María Aznar en 2003 o de los atentados del 11-M en Madrid en 2004.
Sin la solemnidad de los actos políticos, también se pueden contemplar la llegada de The Beatles a Barcelona, una noche de los Premios Planeta en 1965 con el veterano editor José Manuel Lara, a un Josep Pla sentado a la puerta de su casa de Llofriu (Girona) en los años 50, a un histriónico Salvador Dalí montando sobre el caballo disecado que regaló a Gala en 1971 o a una entristecida Montserrat Caballé con el fondo de las ruinas del Liceo tras el incendio de 1994.
El congreso de Móviles, la acción de "despintar" la fachada del Colegio de Arquitectos que llevó a cabo Miró en 1969, una inusual foto de Serrat con Llach charlando divertidos en 2007, la cadena humana de la "Vía Catalana" del último 11 de septiembre o la celebración de Iniesta en el gol que valió un Mundial luciendo en su camiseta el nombre de su amigo fallecido, Jarque, son otras de las instantáneas de la memoria colectiva más reciente de Cataluña.
La exposición recoge otros momentos históricos de parte del siglo XX, como los Pactos de la Moncloa de 1977, la sanción de la Constitución española, la entrada de España en la CEE o el atentado contra Carrero Blanco en 1973.
Las imágenes proceden de uno de los "tesoros" de Efe, su archivo gráfico integrado, ha recordado Vera, por 16 millones de imágenes, que se enriquece con más de un millar de fotos diarias.
La exposición, que estará abierta al público hasta el próximo 18 de mayo en los jardines del Palau Robert, será también accesible a las personas con discapacidad visual por un acuerdo con ONCE-Cataluña, que ha facilitado la traducción al braille de los pies de foto.
"Efe: 75 años en fotos" forma parte de una serie de exposiciones que, ha explicado Vera, comenzó en Madrid, Burgos y Logroño, continuará la próxima semana en Valencia y que también se exhibirá en todos los países de Latinoamérica.
Barcelona fue la primera ciudad donde, en 1940, Efe abrió su primera delegación y, desde entonces, ha intentado explicar la realidad informativa de Cataluña para trasladarla al resto del mundo, realidad que se ilustra en fotos como las expuestas.
Efe, que entre 1984 y 1987 puso en marcha un sistema pionero de envío de noticias en catalán, celebra también este año el 25 aniversario de la inauguración, en 1989, del primer servicio de noticias en catalán.
La exposición será inaugurada esta tarde en un acto que contará con la presencia de la vicepresidenta del Gobierno, Soraya Sáenz de Santamaría, y del conseller de Presidencia de la Generalitat, Francesc Homs.
Efe celebra 75 años con otras tantas fotos icónicas de la memoria colectiva
Fotografías
emblemáticas de buena parte del siglo XX y del XXI se exhiben desde hoy
en el Palau Robert de Barcelona en la exposición "Efe 75 años en
fotos", con la que esta agencia de noticias conmemora su 75 aniversario.
Desde la conocida fotografía de la miliciana Marina Ginestà, que posa en la terraza del hotel Colón en 1936, hasta la manifestación en Barcelona del pasado 6 de diciembre en favor de la Constitución, se alternan fotografías históricas con instantáneas más costumbristas.
En ese recorrido por la historia reciente de España se exhiben algunas fotografías que únicamente se muestran en la exposición del 75 aniversario de EFE en Barcelona, como la salida hacia el exilio a París del presidente de la Generalitat republicana, Lluís Companys, el 1 de febrero de 1939, los destrozos de la guerra en el Puerto de Barcelona, la vuelta del exilio de Josep Tarradellas o el referéndum del Estatuto de Cataluña de 2006.Desde la conocida fotografía de la miliciana Marina Ginestà, que posa en la terraza del hotel Colón en 1936, hasta la manifestación en Barcelona del pasado 6 de diciembre en favor de la Constitución, se alternan fotografías históricas con instantáneas más costumbristas.
El presidente de Efe, José Antonio Vera, acompañado por el comisario de la muestra y delegado de la agencia en Cataluña, Leandro Lamor, ha señalado en la presentación que "son fotos que gustarán al espectador porque retratan momentos que tenemos en la memoria e incluso en algunos casos son momentos vividos".
Entre esas imágenes icónicas de la memoria colectiva, Vera ha destacado las fotos del golpe de estado del 23-F, el encuentro de Hitler con Franco en Hendaya, la victoria de la selección española en el Mundial de Sudáfrica o el salto de una deportista española en los JJOO de Barcelona de 1992 con la imagen difuminada de la Sagrada Familia y la ciudad al fondo.
No menos conocidas son las fotos del baño de Manuel Fraga en la playa de Palomares en 1966, del encuentro de Eisenhower con Franco en 1959 -Premio Nacional de los Fotógrafos de Prensa 1960-, del gol de Zarra en el Mundial de Brasil de 1950, de la cumbre de las Azores entre George Bush, Tony Blair y José María Aznar en 2003 o de los atentados del 11-M en Madrid en 2004.
Sin la solemnidad de los actos políticos, también se pueden contemplar la llegada de The Beatles a Barcelona, una noche de los Premios Planeta en 1965 con el veterano editor José Manuel Lara, a un Josep Pla sentado a la puerta de su casa de Llofriu (Girona) en los años 50, a un histriónico Salvador Dalí montando sobre el caballo disecado que regaló a Gala en 1971 o a una entristecida Montserrat Caballé con el fondo de las ruinas del Liceo tras el incendio de 1994.
El congreso de Móviles, la acción de "despintar" la fachada del Colegio de Arquitectos que llevó a cabo Miró en 1969, una inusual foto de Serrat con Llach charlando divertidos en 2007, la cadena humana de la "Vía Catalana" del último 11 de septiembre o la celebración de Iniesta en el gol que valió un Mundial luciendo en su camiseta el nombre de su amigo fallecido, Jarque, son otras de las instantáneas de la memoria colectiva más reciente de Cataluña.
La exposición recoge otros momentos históricos de parte del siglo XX, como los Pactos de la Moncloa de 1977, la sanción de la Constitución española, la entrada de España en la CEE o el atentado contra Carrero Blanco en 1973.
Las imágenes proceden de uno de los "tesoros" de Efe, su archivo gráfico integrado, ha recordado Vera, por 16 millones de imágenes, que se enriquece con más de un millar de fotos diarias.
La exposición, que estará abierta al público hasta el próximo 18 de mayo en los jardines del Palau Robert, será también accesible a las personas con discapacidad visual por un acuerdo con ONCE-Cataluña, que ha facilitado la traducción al braille de los pies de foto.
"Efe: 75 años en fotos" forma parte de una serie de exposiciones que, ha explicado Vera, comenzó en Madrid, Burgos y Logroño, continuará la próxima semana en Valencia y que también se exhibirá en todos los países de Latinoamérica.
Barcelona fue la primera ciudad donde, en 1940, Efe abrió su primera delegación y, desde entonces, ha intentado explicar la realidad informativa de Cataluña para trasladarla al resto del mundo, realidad que se ilustra en fotos como las expuestas.
Efe, que entre 1984 y 1987 puso en marcha un sistema pionero de envío de noticias en catalán, celebra también este año el 25 aniversario de la inauguración, en 1989, del primer servicio de noticias en catalán.
La exposición será inaugurada esta tarde en un acto que contará con la presencia de la vicepresidenta del Gobierno, Soraya Sáenz de Santamaría, y del conseller de Presidencia de la Generalitat, Francesc Homs.
26/03/14
As mulleres informáticas, esas grandes descoñecidas
Artigo de Marcos Pérez Pena publicado en praza.com:
respectivos eidos. Previamente recibira tamén o
Durante a súa etapa de estudante recibiu o primeiro Premio Nacional de Fin de Carreira de Enxeñaría Informática entregado polo Ministerio de Educación, o Premio Extraordinario de Doutoramento da UDC o premio á mellor tese de doutoramento no campo da Recuperación da Información, outorgado pola Sociedade Española de Recuperación da Información. Nos últimos anos, Susana Ladra vén desenvolvendo unha intensa actividade investigadora en distintas áreas, como recuperación de información, compresión, análise de algoritmos e estruturas de datos. Participou tamén en proxectos de investigación competitivos e realizou estadías no CSIC, na Universidade de Chile, na Universidade de Helsinki e na Universidade de Waterloo (Canadá).
A presenza das mulleres nas carreiras científicas e técnicas segue sendo baixa, e moito máis en informática. A que cres que se debe?
No curso académico actual, a porcentaxe de mulleres que entraron en primeiro curso do Grao en Enxeñaría Informática na Universidade da Coruña é do 13,8%. A porcentaxe é moi baixa, e o máis preocupante é que segue unha tendencia decrecente. Cando eu estudei a carreira esta porcentaxe situábase entre un 25 e un 30%. Está claro polo tanto que este é un ámbito onde as mulleres somos unha minoría, e isto é un problema: estamos perdendo potencialmente o talento das mulleres que son afastadas, por un motivo ou por outro, deste campo, e estas mulleres están a perder oportunidades nun sector en auxe na sociedade na que vivimos.
O propio Ministerio de Economía e Competitividade recoñece o papel protagonista das Tecnoloxías da Información no desenvolvemento das economías e sociedades modernas, xerando un valor bruto de máis dun 20% do PIB. Na miña opinión, estas porcentaxes tan baixas de mulleres en informática débense a diversos factores, e especialmente ao descoñecemento da carreira e da profesión da sociedade en xeral e os estereotipos de xénero que seguen a prevalecer na elección da carreira universitaria.
Ademais, existe unha imaxe preconcibida dos informáticos que non se asemella nada á realidade. En contra do estereotipo de persoa friki, asocial e que está pechada na súa habitación cun ordenador, os enxeñeiros en informática deben ter grandes habilidades sociais, xa que adoitan traballar en equipo, e moitas das veces en proxectos multidisciplinares. Teñen que traballar moi directamente con clientes, entendendo as súas necesidades. Existe un descoñecemento xeneralizado do que significa e achega a enxeñaría informática na nosa sociedade, fomentado en parte polo estado no que se encontra na actualidade a nosa profesión. E non quero entrar aquí no debate sobre a lei de servizos profesionais e a enxeñaría en informática porque daría para outra entrevista extensa...
Que proporías como solución ou como estímulo para unha maior incorporación?
Levamos anos intentando buscar solucións para incorporar máis rapazas cada ano as nosas aulas, pero parece que non somos capaces. Como sociedade cremos que os estereotipos de xénero xa están superados, pero aínda hai quen pensa que a informática é cousa de homes. Unha estudante da nosa facultade comentounos que o seu orientador do instituto intentou disuadila de que estudase a carreira con ese argumento. É de agradecer que ela non lle fixese caso.
Con respecto a isto, creo que faltan referentes femininos que sirvan de modelos a futuras estudantes, e en xeral, a toda a sociedade. Toda a sociedade coñece nomes de homes de éxito no mundo da informática: Bill Gates, Steve Jobs, Mark Zuckerberg e un largo etcétera. Pero quen coñece a Marissa Mayer? É a presidenta de Yahoo. Ou quen sabe que HP ou Microsoft España están presididas tamén por mulleres? É necesario que as mozas coñezan que existen mulleres liderando empresas do sector.
Na Facultade de Informática, e dentro da nosa capacidade, intentamos non perpetuar os estereotipos que antes comentaba, e nas xornadas de orientación universitaria e nas visitas que fan os estudantes de instituto á facultade sempre participamos mulleres, de forma que vexan que a carreira non é unha carreira de homes. E ademais tentamos transmitir o papel das tecnoloxías da información na sociedade e a posibilidade de traballar en calquera ámbito. Problema é que esta información xa chega tarde, no alumnado de secundaria xa observamos que existen diferenzas en canto ao interese pola carreira por parte de estudantes.
É necesario polo tanto transmitir estas ideas ás rapazas moito mais novas, e en iso tamén intentamos colaborar. O próximo día 24 de abril é o International Girls in ICT Day, día internacional das rapazas nas TIC, e celebraranse máis de 2700 eventos en 121 países. Nos participaremos no organizado polo CESGA en Santiago, polo que animo a todas as rapazas a que participen no evento e descubran as posibilidades que ofrece o sector TIC.
Que che levou a ti a interesarte por este campo? Como llo venderías a calquera rapaz ou rapaza que poida estar dubidando se estudar Informática?
Como eu non podía ser menos, dentro do descoñecemento xeral da profesión, eu entrei cunha idea da carreira diferente á realidade. Eu entrei na carreira atraída polas ciencias da computación, pola algoritmia, non tanto polo seu aspecto de enxeñaría, que é o que máis descoñece a sociedade. E é precisamente este aspecto, no que se aprende a planificar, deseñar, desenvolver e manter sistemas complexos o que agora mesmo valoro máis da miña formación. Tratar con clientes, analizar os requisitos que debe ter o sistema, estimar os recursos necesarios para o seu desenvolvemento,…
Con respecto a como se pode vender a Enxeñaría Informática, vouche dicir o que eu digo a todos os estudantes que veñen a visitar a Facultade de Informática da UDC, e que mesmo está escrito na información sobre o noso estudo na web. Eu creo que a Enxeñaría Informática é un traballo apaixonante, que ofrece oportunidades de traballo en contextos moi diversos e fomenta a innovación en todas as ramas da ciencia. É parte de todo o que nos rodea, e despois de estudar a carreira podes encontrar traballo alí onde máis te motive, xa sexa na investigación computación, ou en empresas dedicadas á biomedicina, á aeronáutica… Ademais, é un campo moi estimulante, xa que é case imposible predicir como será o futuro.
E, por suposto, o argumento que pode ter un maior impacto neste momento de crise e paro no que nos encontramos é a alta empregabilidade dos enxeñeiros en informática, cun 91,77% traballando, atopando o primeiro emprego nunha media de 2,46 meses desde que se empeza a buscar traballo. O número de ofertas de traballo no campo da informática segue crecendo: segundo as estimacións será o campo con maior potencial de xeración de novos postos de traballo, cun número moito maior que os demandantes de emprego neste sector. Sen esquecer a posibilidade de establecerse por conta propia, que é moito máis doado que en outros campos. Teño moitos compañeiros que crearon a súa propia empresa con éxito nestes momentos no que moitas outras empresas doutros sectores están pechando.
Segundo a miña opinión, Galicia está a superar na boa dirección con respecto ao desenvolvemento TIC, superando as tradicionais barreiras xeográficas que supoñen estar nunca rexión ata agora periférica. Creo que as autoridades son conscientes da necesidade de potenciar esta Sociedade da Información. Está habendo investimento en modernización, e parece que estamos a converxer coa Unión Europea no emprego das tecnoloxías da información e das comunicacións. Por suposto quedan moitos sitios onde mellorar e potenciar o seu uso, pero creo que imos na boa dirección.
Somos conscientes e aproveitamos todas as posibilidades que abre o Big Data?
Eu creo que si somos conscientes, e dende todos os ámbitos está xurdindo interese polo Big Data: gobernos, empresas, investigadores, … Sabemos que existe información moi valiosa oculta en grandes volumes de datos que se obteñen de moi diversas fontes, por exemplo transaccións diarias en bancos, supermercados, compras online, interaccións en redes sociais, acceso a páxinas web, sensores, e un moi largo etcétera. Por exemplo, unha rede de supermercados analiza os patróns de comportamento dos seus compradores para mellorar as súas vendas, ou un banco pode analizar e determinar comportamentos anómalos para detectar fraudes. Os gobernos intentan analizar os comportamentos das persoas para detectar posibles criminais. Analizando os casos pasados, podemos intentar predicir o futuro, e, xeralmente, cantos máis casos poidamos analizar, mellor será a predición.
O problema e que non sempre se sabe como extraer esa información dos datos, ou non ten os medios técnicos para facelo (sobre todo dependendo do big que sexan os datos) ou directamente os datos non teñen a calidade suficiente para poder obter coñecemento deles. É un campo de investigación en crecemento, con moita interese por parte dos organismos tanto públicos como privados, polo que eu auguro avances significativos nestes próximos anos.
Fixeches varias estadías no estranxeiro. Tras a experiencia, e en termos comparados, como valoras a formación e a investigación que se realiza nas nosas facultades?
A verdade e que puiden coñecer de primeira man realidades tan distintas como as que se encontran na Universidade de Chile, Universidade de Helsinki (Finlandia) e Universidade de Waterloo (Canadá). Todas elas importantísimas universidades onde estudaron ou traballaron gañadores de Premios Nobel, e por tanto, todas teñen unha formación académica de alto nivel, pero que viven en moi diferentes realidades. Por exemplo, a formación académica en Finlandia é unha das mellores, ademais de ser gratuíta tamén no ensino superior. En Chile, pola outra banda, vivíronse intensas mobilizacións de estudantes, unha de elas coincidiu cando eu estaba alí, que reclamaban un cambio do sistema educativo superior cun maior gasto público en educación superior que evite que os estudantes teñan que pagar unha porcentaxe moi ampla do custo da súa educación, que acabe cos préstamos universitarios abusivos que tiñan que solicitar. Ademais, existen universidades de gran prestixio, como a Universidade de Chile, pero moitísimas universidades pequenas e privadas cunha calidade discutida, igual que os seus fins supostamente sen ánimo de lucro pero controladas por grupos empresariais.
En todo caso, toda elas gozan dunha mellor saúde, comparada coa universidade española, en canto ás posibilidades para os investigadores novos. Teño compañeiros que, vistas as escasas posibilidades que existen aquí, están marchando a eses países para poder seguir traballando no seu. Na actualidade, España sufre un importante problema de financiamento para investigación.O mellor do sector TIC ao que pertencemos é que a nosa investigación pode ser aplicada en moi diversos sectores, polo que actualmente explotamos a nosa investigación en convenios con empresas ou outras entidades, potenciando a transferencia da investigación á sociedade.
"Toda a sociedade coñece a Bill Gates ou Steve Jobs. Pero quen coñece a Marissa Mayer? É a presidenta de Yahoo"
Nacida en 1984 Susana Ladra, vicedecana de Organización Académica da Facultade de Informática da Coruña (UDC), acumula unha longa lista de méritos, recoñecementos e responsabilidades. É tamén profesora contratada doutora na súa facultade. Recentemente foi recoñecida pola Xunta, co gallo do Día Internacional da Muller, xunto con outras seis profesionais destacadas nos seus Premio Ada Byron, un galardón que entrega o Colexio Profesional de Enxeñaría en Informática de Galicia (CPEIG) para destacar salientar e facer visible a participación feminina no ámbito da tecnoloxía.![]() |
| Susana Ladra, vicedecana da Facultade de Informática da Coruña |
Durante a súa etapa de estudante recibiu o primeiro Premio Nacional de Fin de Carreira de Enxeñaría Informática entregado polo Ministerio de Educación, o Premio Extraordinario de Doutoramento da UDC o premio á mellor tese de doutoramento no campo da Recuperación da Información, outorgado pola Sociedade Española de Recuperación da Información. Nos últimos anos, Susana Ladra vén desenvolvendo unha intensa actividade investigadora en distintas áreas, como recuperación de información, compresión, análise de algoritmos e estruturas de datos. Participou tamén en proxectos de investigación competitivos e realizou estadías no CSIC, na Universidade de Chile, na Universidade de Helsinki e na Universidade de Waterloo (Canadá).
A presenza das mulleres nas carreiras científicas e técnicas segue sendo baixa, e moito máis en informática. A que cres que se debe?
No curso académico actual, a porcentaxe de mulleres que entraron en primeiro curso do Grao en Enxeñaría Informática na Universidade da Coruña é do 13,8%. A porcentaxe é moi baixa, e o máis preocupante é que segue unha tendencia decrecente. Cando eu estudei a carreira esta porcentaxe situábase entre un 25 e un 30%. Está claro polo tanto que este é un ámbito onde as mulleres somos unha minoría, e isto é un problema: estamos perdendo potencialmente o talento das mulleres que son afastadas, por un motivo ou por outro, deste campo, e estas mulleres están a perder oportunidades nun sector en auxe na sociedade na que vivimos.
O propio Ministerio de Economía e Competitividade recoñece o papel protagonista das Tecnoloxías da Información no desenvolvemento das economías e sociedades modernas, xerando un valor bruto de máis dun 20% do PIB. Na miña opinión, estas porcentaxes tan baixas de mulleres en informática débense a diversos factores, e especialmente ao descoñecemento da carreira e da profesión da sociedade en xeral e os estereotipos de xénero que seguen a prevalecer na elección da carreira universitaria.
Ademais, existe unha imaxe preconcibida dos informáticos que non se asemella nada á realidade. En contra do estereotipo de persoa friki, asocial e que está pechada na súa habitación cun ordenador, os enxeñeiros en informática deben ter grandes habilidades sociais, xa que adoitan traballar en equipo, e moitas das veces en proxectos multidisciplinares. Teñen que traballar moi directamente con clientes, entendendo as súas necesidades. Existe un descoñecemento xeneralizado do que significa e achega a enxeñaría informática na nosa sociedade, fomentado en parte polo estado no que se encontra na actualidade a nosa profesión. E non quero entrar aquí no debate sobre a lei de servizos profesionais e a enxeñaría en informática porque daría para outra entrevista extensa...
Que proporías como solución ou como estímulo para unha maior incorporación?
Levamos anos intentando buscar solucións para incorporar máis rapazas cada ano as nosas aulas, pero parece que non somos capaces. Como sociedade cremos que os estereotipos de xénero xa están superados, pero aínda hai quen pensa que a informática é cousa de homes. Unha estudante da nosa facultade comentounos que o seu orientador do instituto intentou disuadila de que estudase a carreira con ese argumento. É de agradecer que ela non lle fixese caso.
Con respecto a isto, creo que faltan referentes femininos que sirvan de modelos a futuras estudantes, e en xeral, a toda a sociedade. Toda a sociedade coñece nomes de homes de éxito no mundo da informática: Bill Gates, Steve Jobs, Mark Zuckerberg e un largo etcétera. Pero quen coñece a Marissa Mayer? É a presidenta de Yahoo. Ou quen sabe que HP ou Microsoft España están presididas tamén por mulleres? É necesario que as mozas coñezan que existen mulleres liderando empresas do sector.
Na Facultade de Informática, e dentro da nosa capacidade, intentamos non perpetuar os estereotipos que antes comentaba, e nas xornadas de orientación universitaria e nas visitas que fan os estudantes de instituto á facultade sempre participamos mulleres, de forma que vexan que a carreira non é unha carreira de homes. E ademais tentamos transmitir o papel das tecnoloxías da información na sociedade e a posibilidade de traballar en calquera ámbito. Problema é que esta información xa chega tarde, no alumnado de secundaria xa observamos que existen diferenzas en canto ao interese pola carreira por parte de estudantes.
![]() |
| Marissa Mayer, presidenta de Yahoo |
É necesario polo tanto transmitir estas ideas ás rapazas moito mais novas, e en iso tamén intentamos colaborar. O próximo día 24 de abril é o International Girls in ICT Day, día internacional das rapazas nas TIC, e celebraranse máis de 2700 eventos en 121 países. Nos participaremos no organizado polo CESGA en Santiago, polo que animo a todas as rapazas a que participen no evento e descubran as posibilidades que ofrece o sector TIC.
Que che levou a ti a interesarte por este campo? Como llo venderías a calquera rapaz ou rapaza que poida estar dubidando se estudar Informática?
Como eu non podía ser menos, dentro do descoñecemento xeral da profesión, eu entrei cunha idea da carreira diferente á realidade. Eu entrei na carreira atraída polas ciencias da computación, pola algoritmia, non tanto polo seu aspecto de enxeñaría, que é o que máis descoñece a sociedade. E é precisamente este aspecto, no que se aprende a planificar, deseñar, desenvolver e manter sistemas complexos o que agora mesmo valoro máis da miña formación. Tratar con clientes, analizar os requisitos que debe ter o sistema, estimar os recursos necesarios para o seu desenvolvemento,…
Con respecto a como se pode vender a Enxeñaría Informática, vouche dicir o que eu digo a todos os estudantes que veñen a visitar a Facultade de Informática da UDC, e que mesmo está escrito na información sobre o noso estudo na web. Eu creo que a Enxeñaría Informática é un traballo apaixonante, que ofrece oportunidades de traballo en contextos moi diversos e fomenta a innovación en todas as ramas da ciencia. É parte de todo o que nos rodea, e despois de estudar a carreira podes encontrar traballo alí onde máis te motive, xa sexa na investigación computación, ou en empresas dedicadas á biomedicina, á aeronáutica… Ademais, é un campo moi estimulante, xa que é case imposible predicir como será o futuro.
![]() |
| Estudantes da Facultade de Enxeñaría de Bilbao. Axencia EFE. |
E, por suposto, o argumento que pode ter un maior impacto neste momento de crise e paro no que nos encontramos é a alta empregabilidade dos enxeñeiros en informática, cun 91,77% traballando, atopando o primeiro emprego nunha media de 2,46 meses desde que se empeza a buscar traballo. O número de ofertas de traballo no campo da informática segue crecendo: segundo as estimacións será o campo con maior potencial de xeración de novos postos de traballo, cun número moito maior que os demandantes de emprego neste sector. Sen esquecer a posibilidade de establecerse por conta propia, que é moito máis doado que en outros campos. Teño moitos compañeiros que crearon a súa propia empresa con éxito nestes momentos no que moitas outras empresas doutros sectores están pechando.
Como valoras o desenvolvemento da TIC en Galicia? Estamos aproveitando todas as oportunidades que se abren neste campo como deberíamos?
Segundo a miña opinión, Galicia está a superar na boa dirección con respecto ao desenvolvemento TIC, superando as tradicionais barreiras xeográficas que supoñen estar nunca rexión ata agora periférica. Creo que as autoridades son conscientes da necesidade de potenciar esta Sociedade da Información. Está habendo investimento en modernización, e parece que estamos a converxer coa Unión Europea no emprego das tecnoloxías da información e das comunicacións. Por suposto quedan moitos sitios onde mellorar e potenciar o seu uso, pero creo que imos na boa dirección.
Somos conscientes e aproveitamos todas as posibilidades que abre o Big Data?
Eu creo que si somos conscientes, e dende todos os ámbitos está xurdindo interese polo Big Data: gobernos, empresas, investigadores, … Sabemos que existe información moi valiosa oculta en grandes volumes de datos que se obteñen de moi diversas fontes, por exemplo transaccións diarias en bancos, supermercados, compras online, interaccións en redes sociais, acceso a páxinas web, sensores, e un moi largo etcétera. Por exemplo, unha rede de supermercados analiza os patróns de comportamento dos seus compradores para mellorar as súas vendas, ou un banco pode analizar e determinar comportamentos anómalos para detectar fraudes. Os gobernos intentan analizar os comportamentos das persoas para detectar posibles criminais. Analizando os casos pasados, podemos intentar predicir o futuro, e, xeralmente, cantos máis casos poidamos analizar, mellor será a predición.
O problema e que non sempre se sabe como extraer esa información dos datos, ou non ten os medios técnicos para facelo (sobre todo dependendo do big que sexan os datos) ou directamente os datos non teñen a calidade suficiente para poder obter coñecemento deles. É un campo de investigación en crecemento, con moita interese por parte dos organismos tanto públicos como privados, polo que eu auguro avances significativos nestes próximos anos.
![]() |
| Sistema operativo Linux, creado por un estudante da Facultade de Informática de Helsinski |
Fixeches varias estadías no estranxeiro. Tras a experiencia, e en termos comparados, como valoras a formación e a investigación que se realiza nas nosas facultades?
A verdade e que puiden coñecer de primeira man realidades tan distintas como as que se encontran na Universidade de Chile, Universidade de Helsinki (Finlandia) e Universidade de Waterloo (Canadá). Todas elas importantísimas universidades onde estudaron ou traballaron gañadores de Premios Nobel, e por tanto, todas teñen unha formación académica de alto nivel, pero que viven en moi diferentes realidades. Por exemplo, a formación académica en Finlandia é unha das mellores, ademais de ser gratuíta tamén no ensino superior. En Chile, pola outra banda, vivíronse intensas mobilizacións de estudantes, unha de elas coincidiu cando eu estaba alí, que reclamaban un cambio do sistema educativo superior cun maior gasto público en educación superior que evite que os estudantes teñan que pagar unha porcentaxe moi ampla do custo da súa educación, que acabe cos préstamos universitarios abusivos que tiñan que solicitar. Ademais, existen universidades de gran prestixio, como a Universidade de Chile, pero moitísimas universidades pequenas e privadas cunha calidade discutida, igual que os seus fins supostamente sen ánimo de lucro pero controladas por grupos empresariais.
En todo caso, toda elas gozan dunha mellor saúde, comparada coa universidade española, en canto ás posibilidades para os investigadores novos. Teño compañeiros que, vistas as escasas posibilidades que existen aquí, están marchando a eses países para poder seguir traballando no seu. Na actualidade, España sufre un importante problema de financiamento para investigación.O mellor do sector TIC ao que pertencemos é que a nosa investigación pode ser aplicada en moi diversos sectores, polo que actualmente explotamos a nosa investigación en convenios con empresas ou outras entidades, potenciando a transferencia da investigación á sociedade.
14/03/14
Os artigos de opinión na prensa: Comentario de texto sobre a patata de Coristanco
Rematando xa a semana da prensa, este venres imos publicar un artigo de opinión (que, ademais, fai referencia á prensa escrita) en lugares da clásica páxina 99 dalgún libro.
Este artigo de José Luis Sucasas foi publicado en Praza Pública o 4 de marzo:
Comentario de texto sobre a pataca de Coristanco
O xoves 13 de Febreiro, véspera de San Valentín, baixáballe un café de cedo na Nave do Vidán, en Santiago. Como El País e El Mundo estaban ocupados, e tamén o Sermos Galiza, decidín enredar coas follas de El Correo Gallego. In illo tempore, cando se podía fumar, aínda un lle botaba un cigarro e xogaba a facer aneis de fume e mirar como ían ascendendo cara o teito; pero agora esas exquisiteces remataron e a reconversión foi dura, sobre todo para os que somos de mans inquedas e parola escasa. Que facemos entre grolo e grolo? A Deus grazas, aínda temos nos mostradores xornais e revistas para ir temperando a angustia do silencio e da nada.
Fun pasando as follas sen sobresalto. Pero a medio xornal, nas páxinas adicadas ás Terras de Santiago, enfociñei nun titular de letras gordas. “A Garda Civil rexistrou durante dez horas o Concello de Coristanco”, dicía. Vaia, ho! Non vai haber tricornios para tanto Concello corrupto, pensei, asemade intentaba situar Coristanco no mapa. Veume de primeiras á cabeza a famosa pataca, pero debo recoñecer que no asunto cartográfico non cheguei mais aló de situalo onda Carballo, non sabía se cuartas arriba ou cuartas abaixo. Ben, xa miraría nalgún mapa que houbera pola casa; agora debía seguir lendo a crónica asinada por José M. Ramos, o correspondente de guerra en Coristanco.
Seica aí contra as 9:30 da mañá, entraron no Concello axentes da Garda Civil a remexer nas dependencias municipais, na procura de documentación de contratacións relativas a varias empresas da localidade; e ás 19:30, dez horas despois, abandonaron o Consistorio con varias caixas nas que levaban a colleita apañada. Cóntase despois que xulgado ordenou o rexistro e fáiselles sitio ás primeiras declaración do xerente dunha das empresas investigadas, onde nega calquera relación de tipo persoal co alcalde, un tal Antonio Pensado. Ben pensado, despois de 250 palabras, xa horas era que fora saíndo por algures o nome do alcalde, que un non é de Coristanco nin adiviño, que xa aquilo parecía un Concello pantasma sen patrón nin mariñeiros.
50 palabras despois -xa imos nas 300-, do alcalde só sabiamos o nome, e comezaban as referencias ás primeiras reaccións dos grupos políticos da oposición: Amancio Lavandeira, voceiro de TeGa, e Laura Mariño, voceira do BNG. E con este coñecemento chego ao remate da crónica, 450 palabras despois: Sei o nome das empresas investigadas, e como se chaman os voceiros da oposición e a que grupo político pertencen; pero do alcalde, patrón e máximo responsable do Concello rexistrado, só sei o nome e a pinta, pero non de que pé coxea. Segundo o texto de José M. Ramos, en Coristanco hai xente tega, xente benegá e xente a secas. E o alcalde debe ser destes últimos.
Daquela vexo un recadro con foto, á dereita do texto da crónica. Baixo o título El Protagonista, aparece por segunda vez Antonio Pensado, no papel de Alcalde, e o retrato dunha cabeza importante, con papada e pelo en retirada, lambido cara atrás. Será xente a secas, pero dálle a pinta que gusta de lamber na cazola (Recoñezo que aquí hai moito de envexa, xa que eu son mais ben frugal). Leo con atención o texto do recadro, confiado en que o correspondente desvelará por fin a familia política do protagonista, botando por terra tódalas miñas teorías conspiratorias e demais maldades das que é capaz a miña mente ideoloxizada e malpensada. Nada que vai a ningures! Nas 70 palabras do recadro tampouco se contaba nada da filiación política do protagonista.
Estou afeito a que os políticos teñan, ademais de nome, un apelido identificador da familia ou clan ao que pertencen e representan; e se non hai apelido, coma neste caso, acéndenseme as luces de avaría e chían as alarmas, xa que perdo a orientación e non sei onde carallo anda o inimigo. Así debía ser a información nos tempos de Paca, la Culona. Unha friaxe percorre o meu espiñazo e arrimo o bandullo no mostrador con forza, para non caer. Escoitei xa moitas veces dicir que a política ideoloxizada de Zapatero deu paso á espida xestión pública de Rajoy; pero os galegos levamos xa cinco anos escoitando dicir o mesmo de Feijoo, e sabemos que tal cousa é un conto, ou unha simulación da realidade en diferido. Feijoo e Rajoy non desvisten a xestión pública, só lle cambian o fondo de armario: desfanse da roupa de tecidos naturais, e cores mornas, vivas e rechamantes; e no seu lugar, vístenlle transparencias de poliéster en plena invernía, que mesmo da frío só mirala.
Fonte da imaxe: La Voz de Galicia
28/01/14
Manipulación con imaxes na prensa
Se vos fixades ben na prensa e nas fotos que publican, veredes que os editores elixen con moito coidado a imaxe que queren dar das persoas retratadas. En realidade deberían informar obxectivamente, pero por desgraza moitos medios de comunicación son totalmente parciais e esa parcialidade tamén se observa nas fotografías publicadas. Así, algún periódico de dereitas escollería como imaxe de Alfredo Pérez Rubalcaba (PSOE) esta:
Mentras algún de esquerdas escollería esta para falar de Mariano Rajoy (PP):
Prestade atención e veredes que este tipo de fotografías aparecen con máis frecuencia do que sería razonable...
Por certo, se queredes ver máis imaxes de políticos "guapos", tédelas neste enlace.
Mentras algún de esquerdas escollería esta para falar de Mariano Rajoy (PP):
Prestade atención e veredes que este tipo de fotografías aparecen con máis frecuencia do que sería razonable...
Por certo, se queredes ver máis imaxes de políticos "guapos", tédelas neste enlace.
Fonte das fotos: The Huffington Post
09/12/13
Un adeus a Nelson Mandela
"En el curso de mi vida me he dedicado a la lucha del pueblo africano. He combatido la dominación blanca y he combatido la dominación negra. He promovido el ideal de una sociedad democrática y libre en la cual todas las personas puedan vivir en armonía y con igualdad de oportunidades. Es un ideal por el que espero vivir, hasta lograrlo. Pero si es necesario, es un ideal por el que estoy dispuesto a morir". Nelson Mandela
O pasado 5 de decembro morreu un deses hombres que están escritos con maiúsculas na historia da humanidade. Nelson Mandela foi o gran loitador da igualdade, incansable e sempre leal ás súas ideas. Tras pasar 27 anos no cárcere por pedir a igualdade para negros e brancos en Sudáfrica, recibiu o Nobel da Paz e foi elixido presidente do seu país, o primeiro presidente negro nun país no que os negros, cando el empezou a súa loita, non existían: nin siquera se "contabilizaban".
Hoxe Mandela é chorado, admirado e recordado en tódolos recunchos do mundo.
Para unirnos a ese homenaxe, traémosvos un artigo de Sami Naïr publicado en El País e recomendamos o visionado de varias películas (de entre as moitas posibles) para comprender un pouco mellor a vida de Mandela:
Invictus (2009), dirixida por Clint Eastwood e protagonizada por Morgan Freeman, narra os primeiros anos en Sudáfrica tra-la abolición do apartheid (sistema que segregaba negros e brancos), centrándose na Copa Mundial de Rugby de 1995.
Mandela, del mito al hombre (2013), documental dirixido por Justin Chadwick e estrenado o mesmo día da morte de Nelson Mandela, está baseada na súa autobiografía (O longo camiño á liberdade).
Grita libertad (1987), dirixida por Richard Attenbourough e protagonizada por Denzel Washington e Kevin Kline, non se centra na figura de Mandela senón na loita contra o sistema segregador sudafricano (apartheid). Baseada en feitos reais, é unha desas películas que todos deberíamos ver nalgún momento da nosa vida.
SAMI NAÏR: NUESTRA PARTE NEGRA
Hay muertos que no son como otros muertos, porque hay seres humanos
que no son como otros. Todavía somos, en nuestra inmensa mayoría,
supervivientes del siglo XX —un siglo en el que probablemente se hayan
cometido los peores crímenes desde finales de la Edad Media:
enfrentamientos salvajes entre imperios, guerras mundiales que han
destruido generaciones enteras, exterminios en masa de pueblos
dominados, holocausto contra los judíos, colonizaciones, experimentos
atómicos en pueblos inocentes de Japón, “equilibrio del terror”— hemos
visto de todo. Y es probable que no hayamos aprendido nada y que todavía
estén por llegar numerosos crímenes de masas. Y sin embargo hay
personas, centinelas de la humanidad, que atraviesan estos horrores y
salen de ellos siendo más humanos aún, más optimistas en cuanto al
futuro de la comunidad de los vivos. Estas personas son poco comunes y
Nelson Mandela, junto con el gran Gandhi, es de esas personas.Evidentemente no es posible medir lo que supone la pérdida de Mandela para el humanismo. Este hombre viene de un país en el que ser negro significaba ir al infierno desde el grito primario del nacimiento; creció en medio de un mundo fundado sobre la separación violenta de colores, donde el blanco dominaba en virtud de su tez y en el que el negro era condenado a la maldición en razón de su color; luchó en un partido político que quería que fuera para todos, negros y blancos, y que no reclamaba otra cosa que la igualdad de los humanos, independientemente de su género, su estatus social, su color. Y es por esto que era considerado el más peligroso de todos a ojos de los partidarios del apartheid. Peligroso porque quería un África del Sur fundada sobre la ley democrática de la mayoría y sobre el respeto a las minorías.
Acusado de haber fomentado atentados contra objetivos militares, será condenado en 1962 a cadena perpetua, encarcelado en condiciones espantosas en Robben Island durante 19 años, trasladado en 1981 a otro lugar en el que permanecerá 8 años más, convirtiéndose, tras 27 años de encarcelamiento, en uno de los presos más viejos del mundo, todo ello en nombre del odio que los blancos profesaban a las poblaciones negras de las que se valían en la explotación de minas de uranio y diamantes, y en las aterradoras fábricas que recordaban a las galeras. Negros hacinados en los shop towns, acotados en bantustanes de siniestra memoria, siempre separados de sus semejantes blancos, siempre despreciados, dominados, aplastados.
Pero Nelson Mandela, desde el fondo de su prisión, aguantaba. Se hubiera querido que incriminase a los blancos como género, que retomara por su cuenta la guerra de razas que le imponía el apartheid, que se convirtiera de este modo en vector de un racismo antiblanco; siempre se negó, respondiendo que no luchaba contra los blancos, sino por la libertad de blancos y negros, es decir, contra el sistema del apartheid, que hacía posible la dominación del blanco sobre el negro. Se hubiera querido que preconizase, a través del tercermundismo de los años 1960 y 1970 del siglo XX, la revolución violenta en África del Sur, pero se negó, argumentando que todos los partidarios de la abolición del apartheid, independientemente de sus elecciones ideológicas, debían poder reencontrarse en su partido, el African National Congress, para luchar juntos en torno a un único objetivo: la emancipación de los negros oprimidos, la salvación de los blancos alienados por el sistema del apartheid, puesto que, según él, los blancos también eran víctimas de su propia mirada racista y debían ser salvados.
Pero la grandeza, la inmensa grandeza de Mandela va más allá aún: una vez vencido el apartheid —gracias también a la inteligencia de Frederik De Klerk, jefe del Estado sudafricano, que había comprendido que aquel sistema, a la vez que engendraba la hostilidad de toda la humanidad, estaba muerto y que hizo adoptar en 1991 en el Parlamento sudafricano una legislación que abolía las leyes raciales— Mandela rechaza la venganza y se transforma en educador de su pueblo. Él, que había sufrido el martirio, dijo a los negros: “Si queréis un día olvidar el apartheid, debéis aprender a perdonar”; y a los blancos: “Si queréis un día ser perdonados, debéis olvidar vuestro apartheid”. Esta filosofía se encuentra en estado puro, como un diamante precioso, en todos los discursos, los actos, los sentimientos de la gesta mandeliana. Representa la más poderosa conjunción entre el deber de la memoria y la fuerza del perdón. ¿De qué lejana sabiduría surge? ¿De qué tradición religiosa emana su fuerza?
Le o resto do artigo aquí.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)






















