Amosando publicacións coa etiqueta autores premiados b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta autores premiados b>. Amosar todas as publicacións
09/10/14
Quino
O pasado mes de maio, o humorista gráfico Quino recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades. Este non é máis que un dos moitos premios que ten recibido dende que empezou a publicar historietas alá por 1954.
Da súa obra, o máis coñecido son as tiras cómicas de Mafalda, unha nena mordaz, crítica, curiosa e, ó mesmo tempo, inocente que, cos seus amigos, da unha visión moi especial do mundo.
Aquí tedes unha pequena mostra do mundo de Mafalda e de Quino, do que seleccionamos algunhas viñetas relacionadas coa escola. Se queredes máis, xa sabedes onde hai ;-)
16/05/14
A lus do mundo: redescubrindo ao poeta Díaz Castro
Chéganos, desde o IES Poeta Díaz Castro, de Guitiriz (Lugo),
este documental sobre o poeta que dá nome ao centro, Xosé María Díaz
Castro.
A lus do mundo. Redescubrindo ao poeta Díaz Castro "inclúe
entrevistas e enquisas na rúa, ademáis dun apartado musical importante
con varios temas que inclúen os versos de Díaz Castro e son
interpretados pola aula de música do centro. O documental foi realizado
por alumnos de 2º, 3º e 4º da ESO dentro dun proxecto enmarcado nos
programas da Consellería de Educación de fomento da excelencia.
Dende a escrita do guión, ata a realización das entrevistas, todo o documental foi realizado polo alumnado
co apoio de profesores e máis de Cristina de la Torre, xornalista e
realizadora en Pasen y Vean Comunicación, quen se encargou de dirixir o
obradoiro. A directora do centro, Olga Aguiar, destaca que o resultado
superou con moito as expectativas e agardan que a curtametraxe lle dea
repercusión ó traballo educativo que se realiza cos alumnos do rural
galego, ademais de axudar a difundir a figura de Díaz Castro: “Un autor
aínda moi descoñecido e que precisa recuperar o seu lugar no imaxinario
cultural galego”. Sandra Tenreiro, a profesora de música e que compuxo
as cancións, destacou a creatividade e implicación dos rapaces, ata o
punto de que un alumno de bacharelato versiona e rapea un dos poemas.
Tódalas cancións terán licenza Creative Commons e estarán dispoñibles en
Internet".15/05/14
O instante eterno: biografía de Xosé María Díaz Castro
Documental sobre a vida do escritor Díaz Castro. Proxecto de Fin de Carreira de José Antonio Cascudo, Jessica Rey e Alba Dominguez.
14/05/14
Penélope, de Xosé María Díaz Castro
Este é un dos poemas máis famosos e máis traducidos de Xosé María Díaz Castro:
Penélope
Un paso adiante i outro atrás, Galiza,
i a tea dos teus sonos non se move.
A espranza nos teus ollos se esperguiza.
Aran os bois e chove.
Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mól coma unha uva.
Pro tí envólveste en sabas de mil anos,
i en sonos volves a escoitar a chuva.
Traguerán os camiños algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Suco vai, suco vén, Xesús María!,
e toda a cousa ha de pagar seu desmo.
Desorballando os prados coma sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono.
Un paso adiante i outro atrás, Galiza!
Penélope, de Xosé María Díaz Castro. Obradoiro de plástica as Barxas. Animación de Paula Solla,1º Bach
Penélope
Un paso adiante i outro atrás, Galiza,
i a tea dos teus sonos non se move.
A espranza nos teus ollos se esperguiza.
Aran os bois e chove.
Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mól coma unha uva.
Pro tí envólveste en sabas de mil anos,
i en sonos volves a escoitar a chuva.
Traguerán os camiños algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Suco vai, suco vén, Xesús María!,
e toda a cousa ha de pagar seu desmo.
Desorballando os prados coma sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono.
Un paso adiante i outro atrás, Galiza!
Penélope, de Xosé María Díaz Castro. Obradoiro de plástica as Barxas. Animación de Paula Solla,1º Bach
13/05/14
A noite é, de Xosé María Díaz Castro
Seguimos coa obra do autor homenaxeado este ano o Día das Letras Galegas e co seu poemario Nimbos.
A noite é...
Hai homes cheos de sombra,
homes a contralús
que che fan ver a Deus
coma unha mar de lus.
A Noite é necesaria
pra que ti poidas ver
sobre o medo e o mal
as estrelas arder.
O poema de Díaz Castro musicado pola profesora de música Sandra Tenreiro e interpretado polo alumnado do IES de Guitiriz:
A noite é...
Hai homes cheos de sombra,
homes a contralús
que che fan ver a Deus
coma unha mar de lus.
A Noite é necesaria
pra que ti poidas ver
sobre o medo e o mal
as estrelas arder.
O poema de Díaz Castro musicado pola profesora de música Sandra Tenreiro e interpretado polo alumnado do IES de Guitiriz:
09/05/14
Nimbos, de Xosé María Díaz Castro
DÍAZ CASTRO, Xosé María. Nimbos. Vigo: Galaxia, 2006. ISBN 978-84-8288-965-8.
Contracuberta:
Obra reveladora da extraordinaria forza expresiva do seu autor, que ilumina a carga que o poema leva dentro.
Nimbos viu a luz en 1961 e, desde aquela, figura entre os poemarios considerados xa clásicos da literatura galega do século XX.
Contracuberta:
Obra reveladora da extraordinaria forza expresiva do seu autor, que ilumina a carga que o poema leva dentro.
Nimbos viu a luz en 1961 e, desde aquela, figura entre os poemarios considerados xa clásicos da literatura galega do século XX.
Nimbos
Se é que o poema é só un nimbo de lus
que os ollos cegos póñenlles ás cousas
soñadas, ou amadas nas teebras,
das cousas que xa foron e se foron
pro siguen sendo e non se van xa máis,
das sombras que, xogando cos meus ollos,
na miña vida en lume se enxeriron,
eu deixo eiquí os nimbos, coma cinza
de rosas que onte encheron de perfume
o mundo, morto xove, dalgún soño.
10/12/13
Literatura infantil e xuvenil na tele
Con motivo de la celebración en RTVE de la semana "Concienciados con la infancia", y como viene siendo habitual en las fechas prenavideñas, Página 2 ha preparado un especial de literatura infantil y juvenil que se emitió el 17 de noviembre. Podemos ver a César Mallorquí hablando, entre otras cosas, de La isla de Bowen y a Sonia Fernández-Vidal hablando de su libro Quantic Love, descubrir cómo se hacen libros en la ONCE de forma casi artesanal, conocer un club de lectura infantil o las diferencias entre el libro y la película El juego de Ender.
Página 2 - Literatura infantil y juvenil
15/11/13
La isla de Bowen - Páx. 99
MALLORQUÍ, César. La isla de Bowen. Barcelona: Edebé, 2012. ISBN 978-78-683-0427-4.
Premio Nacional de literatura xuvenil 2013. Premio Edebé de lit. xuvenil 2012.
Contracuberta:
1920. Todo comenzó con el asesinato del marinero inglés Jeremiah Perkins en Havoysund, un pequeño puerto noruego situado en el Ártico, y con el misterioso paquete que, antes de morir, Perkins envió a Lady Elisabeth Faraday. O quizá la historia empezara antes, cuando se descubrieron unas extrañas reliquias en el interior de una viejísima cripta medieval, pues fue precisamente una de esas reliquias imposibles la causa de que el malhumorado profesor Ulises Zarco, director de la sociedad geográfi ca SIGMA, se embarcara en una aventura inimaginable a bordo del Saint Michel. Tanto Zarco como su ayudante, Adrián Cairo, han recorrido el mundo enfrentándose a toda clase de peligros, igual que el capitán Verne y su tripulación, o el joven fotógrafo Samuel Durango, e incluso las dos damas inglesas que les han solicitado ayuda; pero ninguno de ellos estaba preparado para afrontar el temible misterio que envuelve a la isla de Bowen, más allá del Círculo Polar Ártico.
Porque, como decía Sherlock Holmes: «Cuando se ha eliminado lo imposible, lo que queda, por improbable que parezca, debe ser la verdad».
Premio Nacional de literatura xuvenil 2013. Premio Edebé de lit. xuvenil 2012.
Contracuberta:
1920. Todo comenzó con el asesinato del marinero inglés Jeremiah Perkins en Havoysund, un pequeño puerto noruego situado en el Ártico, y con el misterioso paquete que, antes de morir, Perkins envió a Lady Elisabeth Faraday. O quizá la historia empezara antes, cuando se descubrieron unas extrañas reliquias en el interior de una viejísima cripta medieval, pues fue precisamente una de esas reliquias imposibles la causa de que el malhumorado profesor Ulises Zarco, director de la sociedad geográfi ca SIGMA, se embarcara en una aventura inimaginable a bordo del Saint Michel. Tanto Zarco como su ayudante, Adrián Cairo, han recorrido el mundo enfrentándose a toda clase de peligros, igual que el capitán Verne y su tripulación, o el joven fotógrafo Samuel Durango, e incluso las dos damas inglesas que les han solicitado ayuda; pero ninguno de ellos estaba preparado para afrontar el temible misterio que envuelve a la isla de Bowen, más allá del Círculo Polar Ártico.
Porque, como decía Sherlock Holmes: «Cuando se ha eliminado lo imposible, lo que queda, por improbable que parezca, debe ser la verdad».
"Diario personal de Samuel Durango.
Viernes 4 de junio de 1920
Ayer por la tarde, el profesor Zarco me comentó que requerirá de mis servicios al llegar a Falmouth, pues quiere que fotografíe la cripta de san Bowen. Hablé con el capitán para informarle de que iba a necesitar un lugar cerrado y oscuro donde instalar el laboratorio de revelado y me ha ofrecido una de las bodegas. Elizagaray, el primer oficial, ordenó que instalaran allí una mesa improvisada con unas borriquetas y que la atornillaran al suelo. Esta mañana, a primera hora, he trasladado a la bodega las cajas donde está guardado el instrumental y lo he desmbalado. He tenido que fijarlo todo a la mesa con mordazas, pues el balanceo del barco ponía en peligro su estabilidad.
En la bodega hace mucho calor; al mediodía salí a la cubierta para tomar el aire y saqué el pequeño ajedrez plegable que me regaló el señor Charbonneau. Estuve un rato solo, analizando posiciones, hasta que pasó por allí el capitán Verne; al verme, comentó que él también era aficionado al ajedrez y me invitó a jugar una partida. Subimos al puente de mando y jugamos dos; gané ambas veces. El capitán, sorprendido, me preguntó que dónde había aprendido a jugar tan bien, y yo le contesté que me había enseñado el señor Charbonneau. Añadí que el señor Charbonneau era un gran aficionado al ajedrez, casi un profesional, y que todos los días, desde que yo era pequeño, dedicábamos unas horas a practicarlo. El capitán comentó que, más adelante, debía ofrecerle la revancha y luego bajamos al comedor, donde nos esperaban los oficiales y el resto de los pasajeros.
Elizagaray ha dicho que llegaremos a Falmouth a última hora de la tarde. Conforme nos aproximamos a Inglaterra, el cielo ha ido encapotándose y no creo que tarde en llover".
14/11/13
Entrevista con César Mallorquí
![]() |
| Fuente: El País / Gorka Lejarcegi |
O escritor catalán César Mallorquí gañou hai un mes o Premio Nacional de Literatura Xuvenil coa súa novela La isla de Bowen (da que mañán publicaremos un fragmento).
Hoxe traémosvos esta entrevista publicada en El templo de las mil puertas en octubre de 2009:
Digno hijo de su padre –José Mallorquí el célebre creador del personaje literario el Coyote– a César lo de escribir le viene de casta. Su curriculum es impecable: tres veces ganador del Edebé y una del Gran angular. Además, ha recuperado para las nuevas generaciones un género clásico como es el de la aventura con su serie de Jaime Mercader. Ex-periodista, ex-publicista, enamorado de la ciencia-ficción y de los libros. Con todos ustedes, Mallorquí. César Mallorquí.
¿Cómo se lleva el ser hijo de un escritor? ¿Te ha influido de alguna manera la obra de tu padre en tu carrera literaria?Ser hijo de José Mallorquí siempre ha sido un motivo de orgullo para mí. De hecho, llevar ese apellido tan poco frecuente –y tan conocido y querido por tanta gente- me ha ayudado mucho, y no me refiero sólo a la literatura. Supongo que su obra influyó en la mía, claro; pero hay tantas otras influencias... En cualquier caso, mi afición a la literatura y el hecho de haberme planteado ser escritor profesional se deben, sin duda, al influjo de mi padre.Tú, al igual que Elia Barceló, comenzaste escribiendo fantástico para adultos, te llevaste los premios más importantes en España dentro de esa categoría y un día, de repente, pasaste a escribir para jóvenes. ¿A qué se debió esa decisión? ¿Fue una cuestión de mercado? ¿Cómo se tomaron tus lectores adultos ese cambio? ¿Y tus editores? ¿Conocías la novela juvenil que se hacía en España en ese momento antes de dar ese paso? ¿Qué opinas de los nuevos autores de fantástico que están surgiendo en nuestro país?Abandoné el fantástico –la ciencia ficción en concreto- por tres motivos: en primer lugar, porque no me convence el rumbo que ha tomado el género en las últimas décadas. En segundo lugar, porque la clase de fantástico que yo escribía sólo me interesaba a mí y a unos pocos más. Por último, porque es imposible profesionalizarse en España escribiendo fantástico.Mis lectores adultos, y mis editores, se lo tomaron... mal, supongo. En cierto modo se vio como una deserción, porque yo formaba parte del grupo de escritores que impulsaron el fantástico español a principios de los 90 y había grandes esperanzas puestas en ese grupo. En mi descargo, señalaré que varios de esos escritores acabaron, igual que yo, desertando del género. Pero no de la literatura.En cuanto a mi conocimiento sobre la novela juvenil, era entonces, y es ahora, prácticamente nulo. Recuerdo que, cuando me planteé escribir un relato juvenil, compré y leí cinco o seis novelas de ese género; dos de ellas (no citaré nombres) me gustaron, pero el resto me irritó, porque eran condescendientes con el lector y eso, a mi modo de ver, es un error. Cuando yo tenía 14 años leía de todo -salvo literatura juvenil, que entonces prácticamente ni existía-, y no necesitaba que el autor se “pusiese a mi altura” para disfrutar del texto. Desgraciadamente, muchas novelas, más que para jóvenes, parecen estar destinadas a imbéciles. Así que decidí no leer juvenil –salvo ciertos autores- para mantener mi estilo lo más libre de influencias posible.Respecto a los nuevos autores españoles de fantástico, no los conozco a todos, pero hay muchos y eso, tratándose de un género tradicionalmente proscrito en nuestro país, ya es bueno. Pero es que, además, hay excelentes narradores entre ellos, lo cual es aún mejor. Parece que algo está cambiando en nuestra literatura.
Fonte: El tempo de las mil puertas
06/11/13
Miguelanxo Prado, Premio Nacional de Cómic
Definitivamente, as letras galegas están de noraboa. Se a semana pasada anunciábamos que o Premio Nacional de Poesía fora para un poeta galego e hai uns días nos enteramos de que o Premio Nacional de Narrativa foi para o escritor coruñés José María Merino, hoxe completamos o trío de grandes premios estatais: Miguelanxo Prado (A Coruña, 1958) acaba de recibir o Premio Nacional de Cómic pola súa obra Ardalén, que xa comentamos e recomendamos noutras ocasións.
O xurado destacou a maestría técnica no uso da color e o carácter poético da obra.
A nosa noraboa para Miguelanxo Prado! E non vos esquezades de que tedes Ardalén na biblioteca!
Aquí tedes unha entrevista co autor.
16/10/13
De premios
Por primeira vez, un autor en galego foi galardonado co Premio Nacional de Poesía: Manuel Álvarez Torneiro. Este premio é concedido polo Ministerio de Cultura entre toda a poesía publicada o ano pasado en calquera das linguas oficiais de España.
O libro premiado, Os ángulos da brasa, xa recibira o Premio da Crítica ó mellor poemario de 2012. Está publicado por Editorial K e o seu autor defíneo como "un libro da memoria".
Aquí tedes unhas páxinas para que vos fagades unha idea:
A escritora canadiense Alice Munro vén de recibir o Nobel de Literatura polo conxunto da súa obra, que está composta sobre todo de relatos.
Entre as súas obras máis recomendables están Las vidas de las mujeres (2011), Demasiada felicidad (2010) e Mi vida querida (2013).
Deste último libro é este fragmento do relato Noche, publicado pola Editorial Lumen:
Le o resto aquí."En mi juventud parecía no haber nunca un parto, o un apéndice reventado, o cualquier otro incidente drástico de salud que no ocurriera mientras arreciaba una tormenta de nieve. Las carreteras estarían cortadas, así que de todos modos no se podría pensar en sacar un coche, y habría que enganchar varios caballos para llegar al pueblo e ir al hospital. Por suerte aún había caballos: en circunstancias normales la gente se habría deshecho de ellos, pero con la guerra y el racionamiento de combustible las cosas habían cambiado, al menos por el momento.Por eso cuando me empezó el dolor en el costado tenían que ser las once de la noche, y soplaba una ventisca y, como en ese momento en nuestro establo no había caballos, tuvimos que pedir el tiro de los vecinos para llevarme al hospital. Un trayecto de apenas una milla y media, pero aun así una aventura. El médico estaba esperando, y nadie se sorprendió cuando se preparó para extirparme el apéndice".
08/04/13
Finalistas dos premios da AELG
A AELG (Asociación de escritoras e escritores en lingua galega) vén de anunciar as novelas finalistas do seu premio literario. Na categoría de literatura infantil e xuvenil hai catro finalistas:
- O corazón de Xúpiter, de Ledicia Costas
- O neno can, de Fina Casalderrey e Francisco Castro
- Palabras de auga, de Marcos Calveiro
- Eu, pel, de Teresa González Costa
Ledicia Costas acaba de visitarnos cos Poetas da hostia, e Fina Casalderrey e Francisco Castro tamén teñen vido ó noso centro.
Na biblioteca tedestres deses catro libros os catro libros:
- O corazón de Xúpiter, de Ledicia Costas
- O neno can, de Fina Casalderrey e Francisco Castro
- Palabras de auga, de Marcos Calveiro
- Eu, pel, de Teresa González Costa
Ledicia Costas acaba de visitarnos cos Poetas da hostia, e Fina Casalderrey e Francisco Castro tamén teñen vido ó noso centro.
Na biblioteca tedes
28/01/13
Unha escritora de literatura infantil e xuvenil na Academia
![]() |
| Fina Casalderrey asinando o libro de visitas da nosa biblioteca (curso 2011-12) |
A RAG (Real Academia Galega) acaba de elixir a Fina Casalderrey como académica numeraria.
Con Fina entra na
Academia unha muller (por méritos propios) pero tamén a literatura
infantil e xuvenil. Diso vai tratar o seu discurso de entrada,
escoitaremos esas palabras que tratan desta literatura non sempre
asumida como LITERATURA (con maiúsculas).
Realmente estamos
de noraboa, pois sentímonos moi ben representadas por esta muller que
entre outros conta con Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil.
Unha muller que ademais é mestra (¿acaso se deixa de ser por non ir xa á
escola?) e, polo tanto, mediadora do libro. Unha académica de luxo!
25/04/12
Nicanor Parra, premio Cervantes

O chileno Nicanor Parra, matemático, físico e poeta (ou antipoeta, como diría el), foi o gañador do Premio Cervantes este ano. Sirvan estes versos seus como mostra da súa obra:
NO ME EXPLICO SEÑOR RECTOR (2001)
Las razones que pudo tener el Jurado
Para asignarme a mí
Que soy el último de la lista
Premio tan contundente como éste
Hay x lo menos una docena de candidatos
Que con razón se sienten postergados
Irregularidades como ésta
No debieran volver a repetirse
Yo x mi parte me querellaré
Contra quienes resulten responsables
EL PREMIO NÓBEL
El Premio Nóbel de
Lectura
me lo debieran dar a
mí
que soy el lector ideal
y leo todo lo que pillo:
leo los nombres de las
calles
y los letreros luminosos
y las murallas de los
baños
y las nuevas listas de
precios
y las noticias policiales
y los pronósticos del
Derby
y las patentes de los
autos
para un sujeto como yo
la palabra es algo sagrado
señores miembros del
jurado
qué ganaría con mentirles
soy un lector empedernido
me leo todo - no me salto
ni los avisos económicos
claro que ahora leo poco
no dispongo de mucho
tiempo
pero caramba que he leído
por eso pido que me den
el Premio Nóbel de Lectura
a la brevedad imposible
CAMBIOS DE NOMBREA los amantes de las bellas letras
Hago llegar mis mejores deseos
Voy a cambiar de nombre a algunas cosas.
Mi posición es ésta:
El poeta no cumple su palabra
Si no cambia los nombres de las cosas.
¿Con qué razón el sol
Ha de seguir llamándose sol?
¡Pido que se le llame Micifuz
El de las botas de cuarenta leguas!
¿Mis zapatos parecen ataúdes?
Sepan que desde hoy en adelante
Los zapatos se llaman ataúdes.
Comuníquese, anótese y publíquese
Que los zapatos han cambiado de nombre:
Desde ahora se llaman ataúdes.
Bueno, la noche es larga
Todo poeta que se estime a sí mismo
Debe tener su propio diccionario
Y antes que se me olvide
Al propio dios hay que cambiarle nombre
Que cada cual lo llame como quiera:
Ese es un problema personal.
19/11/11
De premio
El día de mi decimonoveno cumpleaños fue como cualquier otro. Sabía, claro que lo sabía, que era un año mayor, pero me daba lo mismo porque el balance de los trescientos sesenta y cinco días que tenía que celebrar era exactamente igual a los trescientos sesenta y cinco días correspondientes al año anterior. O sea, prescindible. A pesar de todo, intenté buscar la parte positiva y llegué a la conclusión de que valía la pena cumplir años porque, como mínimo, recibiría un regalo. Prescindí, sin embargo, de las velitas que comportan nostalgia, recuerdos y el compromiso con uno mismo de ser feliz. Una estupidez. No quise dar ninguna trascendencia especial a la fecha.
Maite Carranza gañou onte o Premio nacional de literatura infantil y juvenil coa súa obra Palabras envenenadas (recomendada para lectores de 15 a 18 anos e adultos). A novela trata do abuso infantil, algo nunca feito antes nunha obra de literatura xuvenil.
No seu blogue, Maite di:
"Hoy, 18 de Noviembre de 2011, el libro “Palabras envenenadas” ha
sido galardonado con el Premio Nacional de Literatura Infantil y
Juvenil.
Emoción por la sorpresa y alegría por el reconocimiento. Gracias al
jurado, a los lectores, a la editorial y a todos los que me ayudaron a
hacerlo posible .
Yo lo escribí pero vosotros le disteis vida.
MAITE CARRANZA"
Le (ou descarga) o primeiro capítulo da novela.
08/11/11
Gañadores do concurso de suxeitalibros
Xa temos gañadores do concurso de suxeitalibros. Toda a información na sección de Concursos.
Noraboa a tódolos participantes, e especialmente ós gañadores!
26/04/11
Materia de testamento
"Los verdaderos poetas son de repente y no basta el oficio".
Ayer falleció el poeta Gonzalo Rojas, premio Cervantes en 2003. Durante sus 90 y pico años de vida fue un hombre infatigable y una de las grandes voces de las letras chilenas. "Soy un inconcluso", decía de su obra, pues solía reescribir sus poemas en libros posteriores.
Para recordarlo hemos elegido varios versos de su poema "Materia de testamento", pero no podéis dejar de visitar su web.
Materia de testamento
A mi padre, como corresponde, de Coquimbo a Lebu, todo el mar,
a mi madre la rotación de la Tierra,
a mi madre la rotación de la Tierra,
[...]
a mis 5 hermanas la resurrección de las estrellas,
a Vallejo que no llega, la mesa puesta con un solo servicio,
a mi hermano Jacinto, el mejor de los conciertos,
al Torreón del Renegado donde no estoy nunca, Dios,
a mi infancia, ese potro colorado,
a la adolescencia, el abismo,
a Vallejo que no llega, la mesa puesta con un solo servicio,
a mi hermano Jacinto, el mejor de los conciertos,
al Torreón del Renegado donde no estoy nunca, Dios,
a mi infancia, ese potro colorado,
a la adolescencia, el abismo,
[...]
a mi Alonso de 12 años el nuevo automóvil siglo XXI listo para el vuelo,
a Santiago de Chile con sus 5 millones la mitología que le falta,
al año 73 la mierda,
al que calla y por lo visto otorga el Premio Nacional,
al exilio un par de zapatos sucios y un traje baleado,
a la nieve manchada con nuestra sangre otro Nüremberg,
a los desaparecidos la grandeza de haber sido hombres en el suplicio y haber muerto cantando,
a Santiago de Chile con sus 5 millones la mitología que le falta,
al año 73 la mierda,
al que calla y por lo visto otorga el Premio Nacional,
al exilio un par de zapatos sucios y un traje baleado,
a la nieve manchada con nuestra sangre otro Nüremberg,
a los desaparecidos la grandeza de haber sido hombres en el suplicio y haber muerto cantando,
[...]
a la calle 42 de New York City el paraíso,
a Wall Street un dólar cincuenta,
a la torrencialidad de estos días, nada,
a los vecinos con ese perro que no me deja dormir, ninguna cosa,
a los 200 mineros de El Orito a quienes enseñé a leer en el silabario de Heráclito, el encantamiento,
a Apollinaire la llave del infinito que le dejó Huidobro,
al surrealismo, él mismo,
a Buñuel el papel de rey que se sabía de memoria,
a la enumeración caótica el hastío,
a la Muerte un crucifijo grande de latón.
a Wall Street un dólar cincuenta,
a la torrencialidad de estos días, nada,
a los vecinos con ese perro que no me deja dormir, ninguna cosa,
a los 200 mineros de El Orito a quienes enseñé a leer en el silabario de Heráclito, el encantamiento,
a Apollinaire la llave del infinito que le dejó Huidobro,
al surrealismo, él mismo,
a Buñuel el papel de rey que se sabía de memoria,
a la enumeración caótica el hastío,
a la Muerte un crucifijo grande de latón.
De Materia de Testamento, 1988
.
03/02/11
Achegándonos a Saramago
Somos a memoria que temos e a responsabilidade que asumimos. Sen memoria non existimos e sen responsabilidade cecáis non merezcamos existir. (J.Saramago)
Fai pouco estrenouse "Jose y Pilar", un documental sobre o grande escritor portugués José Saramago, nobel de literatura en 1998 e un dos mellores creadores do século XX.
O documental danos unha visión íntima da súa vida, e dos seus últimos anos.
Está dirixido por Miguel Gonçalves e coproducido por P.Almodóvar, e pronto o teredes á vosa disposición en filmin.es
Tráiler da versión en español:
18/11/10
Agustín Fernández Paz recibe e rexeita un premio
O escritor rexeitou o Premio da Cultura Galega, como explica neste comunicado, nunha acción de protesta pola política lingüística desenvolvida na Xunta polo goberno de Alberto Núñez Feijóo. Nada máis coñecer a noticia do galardón, Fernández Paz agradecíalle ao xurado a concesión dun premio que el considera, ao mesmo tempo, un recoñecemento ao colectivo de escritores que "desde hai ben anos, vén esforzándose en crear desde Galicia unha literatura infantil e xuvenil de calidade".
Fernández Paz é Perito Industrial Mecánico, Mestre de Ensino Primario e Licenciado en Ciencias da Educación, traballou como profesor de EXB en diferentes centros e ata hai pouco exerceu de profesor de Lingua e Literatura Galega no IES Os Rosais 2, de Vigo. A súa obra, merecente de abundantes premios e recoñecementos (Merlín, Lazarillo, Edebé Juvenil, Rañolas, Raíña Lupa, Protagonista Jove, Lista de Honra do IBBY, Premio Nacional de Literatura Xuvenil e Infantil, etc.), e amplamente traducida a diversas linguas, constitúe un referente incuestionable da literatura infantil-xuvenil galega.
Páxina web de Agustín Fernández Paz
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)

























