En días pasados, a nosa biblioteca foi escenario dunha conferencia que difundiu entre o noso alumnado a importancia que ten o feito de seren responsables en todo o que se refire á utilización de Internet. Faláronnos dos riscos que poden xurdir a cada paso nas redes sociais, nos chats ... e tamén da maneira de protexernos e de aumentar a nosa seguridade ante eles.
A charla "Navega con rumbo" amosounos valiosas ferramentas para usar os ordenadores minimizando as situacións de perigo que se poden producir.
Por outra banda os nosos alumnos e alumnas, na charla "Mediterraneamos", recibiron información sobre a importancia da boa alimentación, especialmente a que ten como base a dieta mediterránea, considerada hoxe coma unha importante fonte de saúde.
Como podedes ver nas fotos, todos e todas pasárono en grande confeccionando algúns pratos sans e ao final mesmo moveron un pouco o esqueleto para lembrarlles a importancia que o exercicio ten, xunto coa dieta, nunha vida saudable.
QUEIZÁN, Mª Xosé: Son noxento, Xerais, 2015.
Suso é un deses homes aos que «ningunha femia pode atar». Con todo, o que aconteceu obrigouno a casar con Lilí, unha «nena
ben, a nena de papá e de mamá, dunha familia desas burguesas e
tradicionais». Suso púñase tolo, saído como un can, cando miraba moverse
o cu de Lilí, así que o intentou polas boas e polas malas.Son noxento é
a historia dunha relación presidida pola crueza e dun individuo
abominable, un deses personaxes de carne e óso que, lamentablemente,
existen, e que un día, sen que a autora desta novela saiba ben como, se
lle filtrou no maxín. E, aínda que non é agradable –nin sequera na
ficción– tratar cun ser amoral como Suso, María Xosé Queizán confesa no
limiar que, ao construílo, estivo todo o tempo diante do ordenador «sen
parar de rir». E é que ese é un dos paradoxos de Son noxento: como pode
ser tan hilarante un ser tan repugnante? Ademais de abordar a crítica
social desde a boa literatura, Son noxento é unha novela presidida polo
humor, por ese humor imprescindible para achegarse ás circunstancias e
aos personaxes máis dramáticos a fin de escribir un relato intelixente e
literario. Son noxento conta unha historia que nos mantén expectantes,
elaborada a través dun espléndido monólogo interior. Unha curta e gran
novela de María Xosé Queizán
PORTAS, Manuel: Amor en alpargatas, Xerais, 2015.
Amor en alpargatas non é unha historia real, aínda que podería selo. Por
veces, os personaxes desta novela presentan reminiscencias biográficas
que facilmente resoan na nosa memoria colectiva recente. En pouco máis
de vinte minutos, no medio dun cemiterio deserto, as lembranzas
selectivas do amor de Sara e de Lucía eríxense na particular despedida
que lle tributan a Senén, un nacionalista anónimo, un de tantos bos e
xenerosos que padeceron as consecuencias das loitas fratricidas que
ciclicamente sacoden o nacionalismo galego. É nese contexto temporal,
político e emocional no que se desenvolven as historias de amor que
percorren a novela, por forza fragmentarias, obrigatoriamente parciais,
mais que no seu conxunto permiten intuír unha foto fixa, se non real, si
realista, dunhas vidas coas alforxas cargadas de verosimilitude
TIZÓN, Manuel: A antesala luminosa, Xerais, 2015.
O inspector Sánchez investiga a identidade de dous cadáveres calcinados
que aparecen nas inmediacións da praia coruñesa do Matadoiro en plena
madrugada de San Xoán do ano 2000. Axiña descobre que un deles pode ser
Gustavo Gallego, un curmán do comisario, a quen se lle encomenda a
misión de atopar o seu familiar desaparecido. Cando comproba que está
vivo, inicia a súa busca por distintas cidades mentres vai lendo unha
novela escrita polo fuxitivo en terceira persoa que só contén capítulos
pares, polo que os feitos narrados polo inspector en primeira persoa
funcionan a modo de capítulos impares. Estamos, pois, ante dúas medias
novelas que se complementan nun xogo metaliterario nada complicado para o
lector. Unha das historias transcorre en doce días e a outra alóngase
durante vinte anos; están escritas con diferentes estilos. Crime,
intriga, corrupción, impunidade, whisky abundante, sexo, prostíbulos,
garitos de xogo... presiden unha das historias; a outra trata sobre o
amor, a convivencia, o demo, o inferno –a loucura– como tema
catalizador, como antesala luminosa da morte. Estamos ante unha novela
mestiza, mulata. Unha novela que paga a pena ler como contribución a un
xénero negro menos xenuíno e máis transcendente.
AMEIXEIRAS, Diego: Conduce rápido, Xerais, 2014.
Tras fuxir mangada coa cámara fotográfica que lle roubou na Quintana a
unha parella de turistas, Erika caeu a rolos polas escaleiras de
Praterías e procurou sandar as súas feridas na casa dunha amiga. Samuel,
o seu irmán, co que convive nun piso do barrio de Vite, procura nas
rúas compostelás unha oportunidade definitiva que os saque de vez
daquela merda de vida. A aparición dun paquete levará a que as vidas dos
irmáns se crucen coas de Ventura, un mozo que fachendea de dedicarse a
resolverlle problemas á xente, tanto os sinxelos coma os complicados,
apenas un eufemismo para agochar que forma parte dunha banda dedicada ao
branqueo e préstamo de cartos. Na liña de novelas anteriores como Dime
algo sucio, Historias de Oregón, Todo OK, e Matarte lentamente,
Ameixeiras profundiza en Conduce rápido na súa liña de modernización
radical do xénero negro, baseada na brevidade, dosificación da
información, tramas cruzadas e máxima economía expresiva. Coa precisión
dun cirurxián ofrece un extraordinario retrato de vidas precarias que
deambulan polo decorado da Compostela de hoxe.
MAI JIA:El don. Ed. Destino, 2014.
RongJinzhen é un home fóra do común, cun don extraordinario para as matemáticas, que é obrigado a deixar a súa carreira e traballar como criptógrafo para o estado. A novela é todo un fenómeno literario en China, e xa leva 100 edicións a nivel mundial.
MONTERO, Rosa: El peso del corazón. Ed. Seix Barral. 2015.
O regreso da detective Bruna Husky. Un thriller, unha novela de aventuras política e ecolóxica, unha historia de fantasía e ciencia ficción, un conto para adultos, unha reflexión sobre a vida e a morte e unha historia de amor.
Música e non ficción:
Cantigas do camiño. Boa Records, 2010. Libro-disco. O proxecto colectivo Cantigas do Camiño, reuniu a 13 autores e grupos do máis representativo do folk galego nun CD conxunto inspirado e relacionado coas rutas xacobeas, xunto cun libro escrito en galego, español e inglés con ilustracións e textos arredor do Camiño de Santiago. Listaxe de cancións:
1. SUSANA SEIVANE “Camiño Longo”
2. FALTRIQUEIRA “Ultreia (et suseia)”
3. GUADI GALEGO & VAAMONDE, LAMAS E ROMERO “Dum Pater Familias”
4. UXÍA “A Casa da Xente”
5. LEILÍA “1000 Camiños”
6. LUAR NA LUBRE “Romance de Don Gaiferos”
7. SONDESEU “Amence no Camiño – Alborada de Pontecaldelas”
8. FUXAN OS VENTOS “Camiño de Romaría”
9. TREIXADURA “Foliada de Santiago”
10. MILLADOIRO “O Camiño”
11. BONOVO “A Ruta Esquecida”
12. EMILIO RÚA “Crenzas”
13. BERROGÜETTO “Indosesta” COUTO GLEZ., ADELA: Cociña galega para xente nova. Ed. do Cumio, 2012.Este libro está elaborado ex profeso para xente nova, pensando nese
momento no que vos independizades e descubrides que debedes asumir unha
tarefa que tal vez non dominades en exceso e na que sempre se agradece
un apoio ou unha orientación.
Son 95 receitas da cociña tradicional galega, onde atoparedes sopas,
caldos, peixes, carnes, arroces, pastas, tortillas, ovos, castañas,
filloas, salsas, sobremesas, consellos…, e sobre todo unha forma de
cociñar moi sinxela que poderá evitarvos multitude de atrancos na
cociña. IGLESIAS DIZ, J. L.: Un pozo moi fondo. Anorexia, bulimia e outros trastornos da conduta alimentaria. Ed. Galaxia, 2012. Un pozo moi fondo pretende ser unha guía útil para as familias,
os docentes, e os propios doentes, para saber como enfrontarse aos
trastornos da conduta alimentaria. Nunha linguaxe clara e accesible a
todo o mundo, o doutor Iglesias Diz, especialista recoñecido neste tipo
de cuestións, fainos ver cando nos debemos alarmar diante de
determinados comportamentos e como recoñecer os síntomas que anuncian a
aparición da enfermidade, ao tempo que nos ofrece estratexias para desde
a casa, a escola, os medios de comunicación, etc., abordar esta
espiñenta cuestión coa seguridade de que estamos a facer o correcto. BERASATEGUI, M. e DE JORGE, D.: Más de 100 recetas adelgazantes pero sabrosas. Ed. Debate, 2014. Para adelgazar sen sentirse desgraciados e disfrutar comendo mentras baixas kilos. Con estas receitas, David de Jorge perdeu 130 kilos. Facendo clic no título do libro verás algunhas das receitas que contén.
GONZÁLEZ PAREDES, J: La guía secreta del camino de Santiago. Ed. Ikusager, 2010. Aloxamentos con encanto, restaurantes curiosos e orixinais, bares, tendas e lugares que paga a pena visitar.
A televisión xa está a preparar unha nova edición de Masterchef agora que xa rematou Masterchef Junior. Gustaríache participar e, sobre todo, gañar? Con estes consellos non aseguramos que gañes, pero... se les entre liñas seguro que adiviñas algunha que otra crítica ó programa, non si?
A estas alturas de programación todo el mundo ha notado en algún momento la llamada del cocinero
que lleva dentro oculto durante lustros, “reservado” para ser exactos.
Ese abrir latas sin mancharse, esa mermelada encima del paté o el
arabesco con vinagre de Módena sobre fondo de lechuga iceberg no eran
más que señales inequívocas de que algo se estaba cociendo,
a baja temperatura eso sí. Con la caramelización y el emplatar
en
vertical llegó la osadía, que en muchos casos no pasa de desfachatez, de
asegurar que “hago un X que te mueres” o “el mejor Y que has probado en
tu vida”.
Llega un día en que, para algunos, no es suficiente con las caras de satisfacción de los comensales. Quieren ir más allá, certificar sus dotes culinarias ante un jurado y en televisión,
como dios manda. Plenos de confianza se la juegan, porque en los
concursos de cocina no basta con participar, ni tan siquiera con
destacar: hay que ganar. Los que quedan por debajo del triunfador saben
guisar, sí, pero “como cualquiera”. Sólo el Elegido recibirá premios,
será reconocido por Los Cocineros con Estrella Michelín y tendrá el
cariño de público. El resto serán vajilla rota.
La visualización de muchos y diversos programas de cocina permite realizar un perfil ganador.
Si lo cumples, preséntate, si no quédate en casa y mantén ese prestigio
ganado en tu entorno a base de domingueos, cenitas y no dejar que
frieguen los platos.
Este es el menú del éxito:
Aperitivo: Saber cocinar muy bien Se trata de un concurso para cocineros que quieren ser
famosos, no un cursillo para principiantes. El “nunca lo había hecho” y
otras manidas excusas quedan para esos arribistas infantiles que hasta
hace poco no llegaban a la vitrocerámica. Aquí se viene esferificando de
casa, con visión térmica y sabiendo distinguir las especias por el
ruido que hacen. En las primeras fases se testa la versatilidad y
capacidad de adaptación. El jurado evalúa implacable cada uno de los
cientos de bocados que traga. Presentación, textura y en boca deben ser
tus apellidos.
Primero: Competitivo y educado Estarás rodeado de rivales que creen ser la nueva esperanza
(con chaquetilla) blanca de los fogones patrios, aunque lo oculten bajo
la apariencia de inocente afición. Cuidado, la competitividad debe
estribar en lograr los mejores platos, no en desestabilizar al resto con
cuchilladas (figuradas, claro, las otras descalifican directamente). Si
te piden la xantana, pásala con una sonrisa. Es fundamental no cruzar
la línea que separa la autoconfianza de la arrogancia, tan fina como el
pelo de una gamba. Los engreídos no ganan, animan el programa entre
platos y suelen quedarse en semifinales. No puede triunfar el malo,
nadie quiere ver como el primer clasificado alza el trofeo mientras
muestra su dedo corazón con una risa malvada entre rayos y truenos. La
audiencia quiere que triunfe el bien para pensar que un mundo mejor es
posible, o al menos eso han decidido las televisiones.
Segundo: Originalidad Si en la fase final presentas un menú compuesto por melón con
jamón, gambas gabardina, codillo y postre de la casa ganarás sin
problema en Benidorm en 1974. Tampoco se está vendiendo muy bien la
comida de astronauta con toques tech. Desplazarte por la cocina
propulsado por nitrógeno líquido está muy visto. Ni por asomo copiar la
receta de nadie y cuidado con las “influencias”. Hay más cocineros con
Estrella Michelín que minions, hacen cameos constantemente en plató y
penalizarán que les imites salvo que te lo pidan. A la hora de la verdad
admiran platos con ingredientes reconocibles, de apariencia sencilla
pero elaboración compleja, bien hechos, con toque personal. Tu marca es
lo que te llevará a la portada de un libro de recetas, a anunciar menaje
o a salir por la puerta del office.
Postre: Historia emocionante El jurado es duro por fuera y tierno por dentro. Cuanto más
avances (a menos concursantes, más tiempo para cada uno) querrán
profundizar en algunos aspectos personales de tu vida. Esto culminará en
la final cuando te pregunten por tus motivaciones para estar entre
fogones, por tu primer plato. Es el momento de empatizar con ellos, de
hacerles ver que no sólo cocinas increíble, además eres portador de los
más profundos valores universales y toda la tradición de siglos estará a
salvo en tus innovadoras manos. ¿Cómo se hace esto? La herencia
familiar es infalible. Trepa por tu árbol genealógico todo lo que puedas
y desciende lentamente con el guiso más modesto posible. Añádele algún
componente emotivo: esa patata hervida sólo la comíais, entre todos,
cuando nacía un nuevo miembro en la familia y el encargado de prepararla
era el que velaba por todos. Tú siempre quisiste hervir esa patata.
Entonces, ¿estás preparado para entrar en un concurso de cocina o
prefieres seguir luciéndote en círculos reducidos? Hay que tomar la
decisión, es hora de comer algo.
En días pasados, a nosa biblioteca foi escenario dunha conferencia que difundiu entre o noso alumnado a importancia que ten o feito de seren responsables en todo o que se refire á utilización de Internet. Faláronnos dos riscos que poden xurdir a cada paso nas redes sociais, nos chats ... e tamén da maneira de protexernos e de aumentar a nosa seguridade ante eles.
