O blog da biblioteca do CPI da Ribeira

Alalá


Eu de noite iría de noite,
no medio do temporal.
Ir de día á luz do día
dáme medo, miña nai.

No fondo do teu ollare
unha gamela abanea.
Quen se puidera afogare
na ardora dunha misteira.

O que soño é verdade
como o silencio é un falare.
Se roubei o teu retrato
foi pra aprender a mirare.

Eu non sabía que había
tanta alegría nas bágoas
nin neve nas bidueiras
nin esperanza nas mágoas.
               (Manuel Rivas)




Aquí pode escoitar a versión recitada e cantada por Manuel Rivas e Pulpiño Viascón.

Ningún comentario: