I love you

"Yo amo, tú amas, el ama, nosotros amamos, vosotros amáis, ellos aman. Ojalá no fuese conjugación sino realidad" (M. Benedetti)

FAR BLUES

Naquela cidade
onde unha rapaza escribía un diario secreto
na noite
mentres o soño desvalido semellaba finxir
silencios compartidos
nesa vella cidade do norte
o primeiro poema de amor flutuaba
coma un blues nostálxico
na noite.

Só quería saber
por qué as cordas permanecen vibrando coma labios
e qué queda do diario secreto
na noite desvelada.

Querería saber daquel río esvaído do soño
tal unha despedida sen retorno,
do silencio curvado nunca praza deserta e antiga.

¿Onde vai o primeriro poema de amor
a materia sonora dun blues fuxidío
a inocencia primeira?

                                    Luz Pozo Garza


CORAZÓN CORAZA

Porque te tengo y no
porque te pienso
porque la noche está de ojos abiertos
porque la noche pasa y digo amor
porque has venido a recoger tu imagen
y eres mejor que todas tus imágenes
porque eres linda desde el pie hasta el alma
porque eres buena desde el alma a mí
porque te escondes dulce en el orgullo
pequeña y dulce
corazón coraza

porque eres mía
porque no eres mía
porque te miro y muero
y peor que muero
si no te miro amor
si no te miro

porque tú siempre existes dondequiera
pero existes mejor donde te quiero
porque tu boca es sangre
y tienes frío
tengo que amarte amor
tengo que amarte
aunque esta herida duela como dos
aunque te busque y no te encuentre
y aunque
la noche pase y yo te tenga
y no.
                              Mario Benedetti

No día dos namorados, nada mellor que unha selección de novelas de amor a un prezo bastante bo (a partires de 2€). Todas, iso si, en formato dixital para ler en e-reader, ordenador, tabletas, iPad, etc. 

¡Sí que te gusta leer!

Sí que te gusta leer (pero igual no lo sabes) es una web dirigida a tod@s l@s que os gusta leer, a l@s que no os gusta, y a l@s que dudáis. En ella nos cuentan una historia que es muy interactiva (o, dicho de otra manera, nos proponen un juego): cada poco vamos a tener que elegir cómo continúa la historia de entre las dos opciones que nos ofrecen (hemos probado todas las opciones... ¡y son muchas! No faltan vampiros ni amores adolescentes según el camino que vayamos tomando). Al final nos dirá qué tipo de libros nos van, y además podemos participar en el sorteo de un e-reader (libro electrónico) con dar tan solo nuestro nombre y un correo electrónico.
¿Váis a participar? ¡Osquelemos ya lo hemos hecho!

Cuando visitéis la página no dejéis de ver la sección de enlaces, que los hay muy buenos.

Sí que te gusta leer (pero igual no lo sabes) es una campaña de Bibliotecas Públicas, Plan de Fomento de la Lectura y la Secretaría de Estado de Cultura.

Os fantásticos libros voadores...

...do Sr. Menosmáis.

Óscar á mellor curta de animación 2012!





Que teñades unha boa fin de semana rodeados dos vosos libros!

Antoni Tàpies e a arte

"Mirada i ma", Antoni Tàpies

O pasado luns, 6 de febreiro, faleceu o pintor español Antoni Tàpies. Foi un dos artistas españois máis destacados do s.XX, con amplo recoñecemento a nivel internacional. Tàpies (pronunciado "tapias") creou un estilo propio, abstracto e moi simbólico no que os materiais (area, roupa, palla...) xogaron un papel moi importante.

A súa técnica, que el calificaba como mixta, é digna de mención: coa tea en horizontal, no chan, facía unha primeira capa homoxénea de pintura monocroma, sobre a que aplicaba unha mestura de po de mármore triturado, aglutinante, pigmento e óleo, aplicado con espátula ou coas mans. Cando estaba case seco pegaba tea de saco que despois arrincaba creando unha textura de zonas rabuñadas ou incluso perforadas. Despois facía máis marcas e rachos con outros obxectos e aplicaba manchas e signos (cruces, letras, lúas...). Como non usaba fixadores, a obra duraba relativamente pouco (cousa que el defendía, xa que lle gustaba reflectir o paso do tempo).

Tàpies, un maestro da pintura, foi admirado por moitos, pero non estivo exento de polémica. Os seus detractores dicían que as súas obras podía facelas ata un rapaz, como se di inxustamente de tantos outros artistas. O certo é que pertence xa á historia da arte.

“Penso que unha obra de arte debería deixar perplexo ó espectador, facerlle meditar sobre o sentido da vida”  (A. Tàpies).

 Deixámosvos un bo documental sobre Tàpies en 3 partes:

Parte 1

Parte 2

Parte 3

Antoni Tàpies (1923-2012) diante dun cadro seu. Foto de L. Penelo

Se falamos de arte, e de arte polémica, non podemos deixar de comentar unha exposición de Martin Creed que hai nestes momentos en Madrid. A exposición está a provocar reaccións moi airadas por parte do público, que non sabe que pensar (¿arte ou tomadura de pelo?) cando se atopa cun folio de papel feito unha bola:

"Bola de papel", Martin Creed

 ou cunha obra titulada "Algo no medio da parede", que é un folio corrente, con ese texto impreso, enmarcado e colgado na parede. Ou isto:

"Un pouco de Blue-Tack amasado, enrolado e estampado na parede", M. Creed

Realmente só podemos concluir que a arte está na mente do espectador. Ou que é arte todo aquilo que se fai con intención de que o sexa. En calqueira caso, o tempo dirá se Creed foi un artista ou un enredante; de Tàpies xa sabemos que foi un xenio.

Para ver a obra de Martin Creed e decidir por vós mesmos, nada mellor que a súa web. 

O día da Paz

O pasado 30 de xaneiro celebramos o "Día escolar pola paz e a non violencia". Como tódolos anos, nas aulas traballouse o tema de distintos xeitos e, aparte das exposicións nos corredores, nese día fixemos unha actividade conxunta con ACEESCA:

Dende a biblioteca propuxemos ler este relato de Rodari nas titorías:

A PALABRA CHORAR

Esta historia aínda non sucedeu, pero seguro que sucede mañá. Velaí vai.
Mañá, unha vella e boa mestra levou os seus alumnos, en fila de dous, a visitar o Museo do Tempo Pasado, onde se gardan as cousas de antano que xa non serven para nada, como a coroa do rei, a cola do vestido da raíña, o tranvía de Monza etcétera.
Nunha pequena vitrina un pouco poeirenta estaba a palabra chorar. Os alumnos de Mañá leron o letreiro, peron non entendían.
-Profesora, que quere dicir iso?
-É unha xoia antiga?
-Era dos etruscos?
A mestra explicoulles que noutrora aquela palabra era moi usada, e facía dano. Mostroulles un frasquiño en que se conservaban unhas lágrimas: non se sabe, talvez as vertese un escravo azoutado polo seu amo, talvez un neno que non tiña casa.
-Parece auga –dixo un dos alumnos.
-Si, pero proía e queimaba –dixo a mestra.
-E logo, fervíana antes de usala?
Os alumnos non entendían nadiña e xa empezaban a aburrirse. Entón a boa mestra acompañounos a visitar outras salas do museo, onde se amosaban cousas máis doadas, como a reixa dun cárcere, un can gardián, o tranvía de Monza etcétera. Todas elas eran cousas que no feliz país de Mañá xa non existían.

A segunda parte da actividade consistíu en facer un Museo da paz na biblioteca, no que entre tod@s colocamos cousas que queremos que desaparezan ou cousas que queremos recordar sempre. Este foi o resultado:

Por se fose pouco, o alumnado de PDC fixo uns murais multimedia que imos compartir gustosos:

Fantasmas de luz

Agustín Fernández Paz, un dos vosos autores favoritos, publicou fai pouco Fantasmas de luz, unha novela que está na nosa lista de recomendados para 2º ciclo da ESO e adultos dende o nadal.

O libro é unha historia sobre a invisibilidade (de aí o seu título), sobre exclusión social, sobre dereitos civiles, pero en vez de falar nós imos deixar que o propio Fernández Paz nos fale del:







Coma sempre, tedes o libro na biblioteca á vosa disposición, e neste enlace tedes o primeiro capítulo (en castelán) para ir abrindo boca.

A declararse!

Tedes un novo concurso de redacción anunciado na sección de concursos, e tamén nos corredores e nos taboleiros das vosas aulas. Toda a información, aquí.

A por el!

Se le vio, caminando entre fusiles

La semana pasada comentamos el primer encuentro entre Federico García Lorca y Antonio Machado, y publicamos un poema de Lorca dedicado a este.
Hoy toca un poema de Machado dedicado a Lorca, pero con un regusto mucho más amargo. A Lorca lo fusilaron en 1936, al inicio de la Guerra Civil, por ser republicano y homosexual (dos crímenes imperdonables entonces). Este es el homenaje que le hizo Machado:


EL CRIMEN FUE EN GRANADA: A FEDERICO GARCÍA LORCA

1. El crimen

Se le vio, caminando entre fusiles,
por una calle larga,
salir al campo frío,
aún con estrellas de la madrugada.
Mataron a Federico
cuando la luz asomaba.
El pelotón de verdugos
no osó mirarle la cara.
Todos cerraron los ojos;
rezaron: ¡ni Dios te salva!
Muerto cayó Federico
—sangre en la frente y plomo en las entrañas—
… Que fue en Granada el crimen
sabed —¡pobre Granada!—, en su Granada.

2. El poeta y la muerte

Se le vio caminar solo con Ella,
sin miedo a su guadaña.
—Ya el sol en torre y torre, los martillos
en yunque— yunque y yunque de las fraguas.
Hablaba Federico,
requebrando a la muerte. Ella escuchaba.
«Porque ayer en mi verso, compañera,
sonaba el golpe de tus secas palmas,
y diste el hielo a mi cantar, y el filo
a mi tragedia de tu hoz de plata,
te cantaré la carne que no tienes,
los ojos que te faltan,
tus cabellos que el viento sacudía,
los rojos labios donde te besaban…
Hoy como ayer, gitana, muerte mía,
qué bien contigo a solas,
por estos aires de Granada, ¡mi Granada!»

3.

Se le vio caminar…
Labrad, amigos,
de piedra y sueño en el Alhambra,
un túmulo al poeta,
sobre una fuente donde llore el agua,
y eternamente diga:
el crimen fue en Granada, ¡en su Granada!

                              Antonio Machado, 1936

Vagos, pero con inxenio!

Hoxe imos ver un inxenioso, complicado (neste enlace, o esquema) e orixinal xeito de pasar a páxina do xornal. O malo é que é dun só uso!





Miña nai! O que fai ter tempo libre!


Xa que falamos de pasar páxina, seica o instituto de investigación en tecnoloxías da información KAIST leva un tempo deseñando sistemas para que ler un libro electrónico dea unhas sensacións parecidas a ler un libro de papel. En concreto, adicaronse a implantar, do xeito máis natural posible, movementos como pasar follas rapidamente ou poder pasar varias follas de cada vez. Agora hai que esperar a ver canto tarda en chegar isto ós nosos libros electrónicos e tabletas:

Dejaría en este libro toda mi alma

El poeta Federico García Lorca conoció al gran Antonio Machado cuando tenía apenas 18 años. Aquel encuentro dio origen a varios poemas y escritos, entre los que destaca este, dedicado a las Poesías completas de Antonio Machado:

Dejaría en este libro
toda mi alma.
Este libro que ha visto
conmigo los paisajes
y vivido horas santas. 

¡Qué pena de los libros
que nos llenan las manos
de rosas y de estrellas
y lentamente pasan! 

¡Qué tristeza tan honda
es mirar los retablos
de dolores y penas
que un corazón levanta! 

Ver pasar los espectros
de vidas que se borran,
ver al hombre desnudo
en Pegaso sin alas, 

ver la vida y la muerte,
la síntesis del mundo,
que en espacios profundos
se miran y se abrazan. 

Un libro de poesías
es el otoño muerto:
los versos son las hojas
negras en tierras blancas, 

y la voz que los lee
es el soplo del viento
que les hunde en los pechos
-entrañables distancias-. 

El poeta es un árbol
con frutos de tristeza
y con hojas marchitas
de llorar lo que ama. 

El poeta es el médium
de la Naturaleza
que explica su grandeza
por medio de palabras. 

El poeta comprende
todo lo incomprensible,
y a cosas que se odian,
él, amigas las llama. 

Sabe que los senderos
son todos imposibles,
y por eso de noche
va por ellos en calma. 

En los libros de versos,
entre rosas de sangre,
van pasando las tristes
y eternas caravanas 

que hicieron al poeta
cuando llora en las tardes,
rodeado y ceñido
por sus propios fantasmas. 

Poesía es amargura,
miel celeste que mana
de un panal invisible
que fabrican las almas. 

Poesía es lo imposible
hecho posible. Arpa
que tiene en vez de cuerdas
corazones y llamas. 

Poesía es la vida
que cruzamos con ansia
esperando al que lleva
sin rumbo nuestra barca. 

Libros dulces de versos
son los astros que pasan
por el silencio mudo
al reino de la Nada,
escribiendo en el cielo
sus estrofas de plata. 

¡Oh, qué penas tan hondas
y nunca remediadas,
las voces dolorosas
que los poetas cantan! 

Dejaría en el libro
este toda mi alma... 

Federico García Lorca, 1918

Los orígenes de las especies

Charles Darwin (1809-1882) desarrolló la teoría de la selección natural (en la que la naturaleza selecciona a los individuos más aptos para la supervivencia y descarta a los menos aptos) para explicar el origen y el desarrollo de las especies.

En esta entrevista del programa Redes, Eduard Punset entrevista a Mark Pagel, uno de los mayores especialistas mundiales en biología evolutiva. La charla se centró en el origen de las especies animales y vegetales, el altruismo y en la evolución de la lengua, tema que los biólogos no suelen tratar pero en el que Pagel es una eminencia.

Si prefieres leer la transcripción de la entrevista, haz clic aquí.

(Programa emitido por TVE el 17-04-11)

Derechos del lector

Paz!

"Posto que eu son imperfecto e necesito a tolerancia e a bondade dos demais, tamén teño que tolerar os defectos do mundo ata que poida atopar o segredo que me permita remedialos".

Mahatma Ghandi (1869-1948) Político e pensador indio

Día escolar pola paz e a non violencia, CPI da Ribeira, xaneiro 2011

Elemental

Mientras Watson se acuclilla junto al cadáver, Holmes, envuelto en la nube de humo que sale de su pipa, examina la habitación en que se encuentran. Mientras Watson observa el puñal que la víctima tiene clavado entre los dos omóplatos, Holmes repasa las paredes desnudas, sin una sola puerta o ventana, estudia el cubo perfecto de muros lisos que los rodea. Mientras Watson, seguro de que el hombre ha sido asesinado, se pregunta cómo el asesino ha podido salir de aquella trampa sin escapatoria, Holmes, confundida su silueta con el humo del tabaco, se pregunta intrigado cómo han podido, Watson y él, llegar a aquel lugar.

Jesús Esnaola

Vigo - Arquitectura perdida

O Vigo que foi e xa non é, o que podería ter sido, o que esperamos que sexa, e o que é. Todos eses Vigos están neste vídeo.

Contesta ou disparo

Neste enlace podedes descargar (legalmente) o libro Contesta ou disparo, de Fran Alonso (autor de Cemiterio de elefantes e Cartas de amor, entre outros libros que atoparás na biblioteca). Trátase dun libriño de entrevistas curtas e amenas. El defíneo así:

"É un libro en edición dixital que recolle 34 entrevistas breves, rápidas e de aire frívolo, feitas hai vinte anos desde o Diario 16 de Galicia, a 34 persoas da cultura e da política galega como Isaac Díaz Pardo, Mago Antón, Julián Hernández, Justo Beramendi, Luma Gómez, Chano Piñeiro, Miguelanxo Prado, Carlos Casares, Alfonso Eiré, Manuel Moldes, Roberto Vidal Bolaño, Antón Baamonde, Xaquín Marín, Ramón Villares, Margarita Ledo, Manuel Guede, Miguel Cancio, Pemón Bouzas, Miguel de Lira, Laxeiro...
Contesta ou disparo está editado baixo licencia Creative Commons e é un libro de xornalismo, humilde pero simpático; lixeiro pero que, ao tempo, recupera a memoria de noso; fugaz pero tamén significativo."

Destacamos a entrevista que lle fixo a Isaac Díaz Pardo, recentemente falecido:

Responsable do complexo Sargadelos e de Ediciós do Castro, Isaac Díaz Pardo é un dos grandes mecenas da cultura galega.

—Séntese satisfeito co xeito en que o tratou a vida?
—Non. Máis ben sempre rexistrei fracasos.

—Quédalle moito por facer?
—Quédame moito pero xa non teño tempo.

—Non ten confianza no futuro?
—Ningunha. Teño xa 71 anos e estou na antecámara de desaparecer. Non teño ilusión ningunha polo futuro.

—Que faría se fose presidente da Xunta?
—Nunca o pensei, pero trataría de poñer Galicia ao servizo dos galegos e non dos intereses estranxeiros.

—Estamos a perder a memoria histórica?
—Estou absolutamente convencido. Pero perdémola porque hai quen está interesado en que non se lembren as cousas.

—A autodeterminación é un dereito dos nosos pobos?
—Nos nosos tempos, en que prevalece a democracia, afloran os feitos culturais diferenciados por enriba dos estados, que xeralmente están feitos na cama conxugal. No caso do estado español, mentres Isabel e Fernando estaban na cama, facían tamén un estado.

—Os libros ou a cerámica?
—Os libros.

—Dígame algo que lle moleste.
—Eu mesmo. Ser como son.

—Dígame algo que lle agrade.
—Xa son vello para esperar o que máis me agrada.

Querida fotografía

O blogue Querida fotografía (Dear Photograph) está causando sensación en internet. Ten máis de 21000 visitas diarias, nos seus nove meses de existencia, e xa foi premiado e destacado pola revista Time, The Guardian, Al Jazeera, The New Yorker...
¿E logo que hai no blogue para que teña tanto éxito? Pois hai unha mestizaxe do pasado e do presente a través da fotografía: fotos actuais nas que se "cola" unha foto antiga do mesmo sitio/obxecto. É dicir, isto:

Fotografía de Laina (en Dear Photograph)

Se vos gusta a idea podedes contribuir enviando algunha imaxe ("submit", no menú da esquerda). Nós, como mínimo, aconsellamos que lle botedes un ollo á páxina, porque paga ben a pena!

Moraima (II)

Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.

Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando é noite pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.

Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse a mar en calma.

Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.

Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non dicir Moraima.

Celso Emilio Ferreiro, 1972 (poema adicado á dúa dona)

Moraima (I)

A saia do vento bailanun horizonte de marMoraima, lévame Moraimana túa cintura de terra e sal.As sombras de mil estrelasdanzando na túa manMoraima, lévame Moraimaentre flores de lúa e metallévame Moraima, lévame Moraimana túa cintura de terra e sal.Sobre cabelos de chuviabrila un sorriso de luzMoraima, lévame Moraimacabalgando no sol de cristal.Xogas con niños de prata,pombas dun silencio azulMoraima, lévame Moraimanas xanelas de area,lévame Moraima, lévame Moraimacabalgando no sol de cristal.Trenza ca noite un mantoonde poder descansarMoraima, lévame Moraimanavegando sobre o ceo.Fai un espello de liñoó paso do teu andarMoraima, lévame Moraimasobre cántaros de auga,lévame Moraima, lévame Moraimanavegando sobre o ceo. 

Música e letra: Milladoiro ("Auga de maio", 1999)
Intérpretes: Milladoiro e Ana Belén

O Bichero: Melomanias

O Bichero: Melomanias

Up!

Fai pouco enterámonos de que un promotor estadounidense fixera unha casa cuspidiña á da película Up!

Realmente, só lle falta voar, porque os detalles do interior son tamén exactos á peli. Para facer voar a casa de Up! fixeron falta algo máis de 10 000 globos. Vós pensades que sería posible facelo na vida real? Poderíamos facer voar unha casa?

Esa mesma pregunta fixérona os do National Geographic e a resposta é... que si!

Neste caso só precisaron 300 globos de helio para facer que esta casa de 25m² se elevase ata 300m de altura.

Para que o vexades cos vosos propios ollos, esta é a versión "real-life" de Up!:

E estas son as fotos que documentan o proceso.

Na web de Disney tedes xogos, imaxes, vídeos e información sobre Up!. E ata podedes facer os vosos propios fondos de escritorio para o ordenador (ou para o móbil) como fixemos nós:

(Para os máis despistados: temos a película na biblioteca.)

Annabel, a bruxa

Agora están de moda os "book-tráilers", que amosan nun vídeo o resumo dun libro. Recentemente estreouse o da novela Annabel, de T. C. Ferri:

Lo sentimos, pero este texto tiene copyright y no puedes llevártelo sin permiso. Si quieres puedes enlazarlo en tu blog, web o foro, pero no reproducirlo.

Lo sentimos, pero este texto tiene copyright y no puedes llevártelo sin permiso. Si quieres puedes enlazarlo en tu blog, web o foro, pero no reproducirlo.

Lo sentimos, pero este texto tiene copyright y no puedes llevártelo sin permiso. Si quieres puedes enlazarlo en tu blog, web o foro, pero no reproducirlo.

 A avoa Klarytzelle adicouse sempre a educar a Annabel na difícil arte da maxia. Un día as súas vidas vense alteradas por un escuro acontecemento que provoca unha caza de bruxas por todo o reino. A partires de entón, Annabel ten que vivir como fuxitiva, lonxe do seu país e do seu amado William.

Lo sentimos, pero este texto tiene copyright y no puedes llevártelo sin permiso. Si quieres puedes enlazarlo en tu blog, web o foro, pero no reproducirlo.

Nesta web toda a información sobre o libro, e podedes incluso ler o primeiro capítulo.

Occupy Wall St.

Levamos uns meses convulsos: a situación económica non é boa, e a xente sae á rúa a protestar por iso pero tamén pola situación da democracia e por tódolos fallos do sistema, e a pedir un sistema máis xusto. Primeiro foi a primavera árabe, logo os "indignados" en España, e despois o exemplo estendeuse a moitos outros países. Un dos últimos en unirse ás protestas foi EEUU, onde o movemento "Occupy Wall Street" ("Ocupa Wall Street", que é a sede do poder económico e da bolsa) fixo o que a policía lle deixou para manifestar o seu desacordo co sistema.
Neste vídeo tedes un bo resumo das protestas americanas e as súas reivindicacións:

Para activar os subtítulos, pulsa o botón vermello CC no marco inferior do vídeo; comezan no minuto 1:20.

Para afondar máis na reflexión, recomendamos ler o libriño ¡Indignaos! do francés Stéphane Hessel (máis que un libro poderíamos dicir que é un folleto dunhas poucas páxinas). Nel anima á xuventude a loitar e a non deixarse levar, poñendo como exemplo o que fixeron os xóvenes franceses durante a ocupación nazi. O libro é considerado o detonante das protestas que xurdiron por toda Europa. (Temos que dicir tamén que, a pesares da suposta boa vontade do autor, o libro costa 5€ en España pero só 3€ en Francia; fai uns meses era moi fácil atopalo e descargalo de internet, mentras que agora é case imposible).

Para rematar, non podemos deixar de recomendar as reportaxes que fixo Periodismo Humano sobre o 15-M español. Non deixedes de velas!

Wordle

Isto que ves é un resumo gráfico do conto Pedro e o lobo que publicamos hai un tempo, no que aparecen máis grandes as palabras que son máis frecuentes no texto. Este tipo de collage non está mal como portada dun traballo, para facer unha camiseta ou para ver gráficamente que palabras se repiten máis en calqueira texto, e ademais molan. Xa sabes facelos? Hai varias webs que os fan; nós usamos Wordle. Só tes que pegar ou escribir o texto (ou mesmo dar un enderezo de internet) e xogar coas opcións que nos dan. Se premes en "Randomize" irá facendo variacións ó chou, pero no menú superior podes cambiar o tipo de letra ("font"), o deseño ("layout") e a combinación de cores ("color").

E unha vez feito, que facemos con el? Se decides gardalo na galería pública, o teu deseño estará dispoñible para calqueira, e poden mesmo usalo con fins comerciais. O que recomendamos é gardalo no teu ordenador, pero para iso hai que dar un par de pasos:

1. Preme "Open in window" para que se abra o teu deseño nunha nova ventana. 
2. Maximiza a ventana todo o que poidas.
3. No teu teclado, pulsa á vez a tecla de maiúsculas e "Impr" (está por riba de "supr", "inicio"...) para copiar a imaxe á memoria do ordenador.
4. Abre calqueira programa de imaxes (mesmo o Paint, Photoshop...) e pega o que hai na memoria (botón dereito do rato --> Pegar, ou Control + V). 
5. Agora xa podes gardar o teu deseño e facer con el o que queiras, e incluso seguir experimentando no Wordle con novas combinacións para o mesmo texto.

 Se queres enviarnos os deseños que fagas, estaremos encantados de publicalos aquí, e seguro que os profes estarán felices se lles pós un destes no teu próximo traballo ;-)

O Hobbit

O Hobbit é unha novela de John Ronald Reuel Tolkien que en principio fixo só para entreter ós seus fillos. Finalmente a novela publicouse e, dado o seu éxito, os editores pedíronlle a Tolkien que fixera unha continuación da historia: así é como naceu O señor dos aneis. 

O Hobbit é un libro curto e de fácil lectura que nos relata a aventura do xoven Bilbo Bolsón na súa viaxe co mago Gandalf e un grupo de enanos. Non faltan perigos, guerras... e un anel máxico (o mesmo que logo aparece en O señor dos aneis).

Deixámosvos unha "guerra" de adiviñas (na súa versión en castelán) entre Gollum e Bilbo que remata sendo un capítulo importante na vida de Bilbo, e a recomendación de que non vos perdades o libro nin a película (dirixida, igual que O señor dos aneis, por Peter Jackson), que se estreará a finais deste ano.

Atención á última adiviña. ¿Sabes darnos a resposta?

Acertijos en las tinieblas

"Gollum siseó: Las raíces no se ven, y es más alta que un árbol, Arriba y arriba sube, y sin embargo no crece. —¡Fácil! —dijo Bilbo—. Una montaña, supongo."

De Bilbo: "Treinta caballos blancos en una sierra colorada. Primero mordisquean, y luego machacan, y luego descansan. —Chiste viejo, chiste viejo —susurró(Gollum)—. ¡Los dientes, los dientes, preciosso mío! ¡Pero sólo tenemos seis!"

De Gollum: "Canta sin voz, vuela sin alas, sin dientes muerde, sin boca habla." Bilbo respondió: "El viento, el viento, naturalmente".

De Bilbo: "Un ojo en la cara azul vio un ojo en la cara verde. 'Ese ojo es como este. ojo', dijo el ojo primero, 'pero en lugares bajos, y no en lugares altos'." Gollum respondió: "Ss, ss, ss, preciosso mío —dijo—. Quiere decir el sol sobre las margaritas, eso quiere decir."

De Gollum: "No puedes verla ni sentirla, y ocupa todos los huecos: no puedes olerla ni oírla, está detrás de los astros, y está al píe de las colinas, llega primero, y se queda; mala risas y acaba vidas." Respuesta de Bilbo: "—¡La oscuridad!"

De Bilbo: "Caja sin llave, tapa o bisagras, pero dentro un tesoro dorado guarda." Gollum respondió luego de un rato: "—¡Huevoss! —siseó— ¡Huevoss, eso es!"

De Gollum: "Todos viven sin aliento; y fríos como los muertos, nunca con sed, siempre bebiendo, todos en malla, siempre en silencio." Bilbo respondió: "¡Un pez, un pez! —gritó—. ¡Es un pez!"

De Bilbo: "Sin-piernas se apoya en una pierna; Dos-piernas se sienta cerca de tres piernas, y cuatro-piernas consiguió algo." Gollum adivinó: "Un pez sobre una mesa pequeña, un hombre a la mesa, y el gato qué consigue las espinas."

Gollum pensó uno difícil: "Devora todas las cosas: aves, bestias, plantas y. flores; roe el hierro, muerde el acero, y pulveriza la peña compacta; mata reyes, arruina ciudades y derriba las altas montañas." ...

Que é? 


Blog oficial da película (en inglés, pero paga a pena) e web en castelán sobre a peli e sobre Tolkien (con xogos, imaxes, información...)

Libros marchosos

Ás veces atoparedes libros fóra do seu sitio habitual, non si? Temos que confesar que non é culpa nosa: son os libros, que se moven sós. Queredes probas? Mirade o que ocorre na casa desta pobre xente:





Por se fose pouco, vimos de descubrir, tras moito indagar por aí, que nas librarías é aínda peor! Miles de libros... facendo vida de seu! Se non o credes, aquí tedes o que pasa cada noite na librería Type (en Toronto):




Pois si, seica os libros teñen vida. Pero son tan listos que volven ó sitio no que estaban! Non te esquezas de devolvelos ó seu sitio, logo, para que pola noite poidan "bailar" sen estropear a coreografía ;-)

Isaac Díaz Pardo

Que fixo Isaac Díaz Pardo?

-Fundou  Sargadelos, as Cerámicas do Castro, a editorial Ediciós do Castro, o Laboratorio de Formas de Galicia.

-Creou o Museo de Arte Carlos Maside.

-Colaborou na creación e difusión do Estatuto de Autonomía.

-Impulsou todo tipo de movementos culturais e políticos.

-Pintou, debuxou, ilustrou. 

-Organizou seminarios nas instalacións de Sargadelos co afán de  investigar e difundir a arte dos ceramistas.

  ...






O director Xosé Abad fixo un documental imprescindible sobre Isaac. Aquí tedes o tráiler, e neste enlace o documental enteiro:

Ata sempre, Isaac

 Isaac Díaz Pardo pertenceu a esa "casta humana dos imprescindibles". Artista, empresario e editor, representa un modelo a seguir como traballador e defensor da nosa cultura galega. Esta foi a nosa despedida.

Bo Nadal!

Que pasedes unhas moi boas festas e disfrutedes moito das vacacións! 

Osquelemos marchamos de vacacións ata xaneiro, e prometemos retornar con novos folgos e moitas ganas de ler. Mentras tanto, a celebrar as vacacións botando un baile coa panxoliña galega de Yo-Yo Ma e Cristina Pato!

¿Quién es Papá Noel?

Quién es Santa

Solsticio de invierno

 

Solsticio de invierno

por José María Merino

En el cielo del amanecer brillaba con fuerza aquel insólito lucero que la gente común contemplaba con asombro, pero el capitán sabía que era uno de los satélites de comunicaciones que permitían a su ejército mantener la supremacía en aquella guerra interminable

–Mi capitán– transmitió el cabo. –Aquí solo hay varios civiles refugiados, unos pastores que han perdido el rebaño por el impacto de un obús y una mujer a punto de dar a luz.

El capitán, desde la torreta del carro, observaba el establo con los prismáticos.

–Registradlo todo con cuidado.

–Mi capitán –transmitió otra vez el cabo–, también hay un hombre, vestido con una túnica blanca, que dice que va a nacer un salvador y otras cosas raras.

–A ese me lo traéis bien sujeto.

–Mi capitán –añadió el cabo, con la voz alterada–, la mujer se ha puesto de parto.

–Bienvenido al infierno– murmuró el capitán, con lástima.

A la luz del alba, aparecieron en la loma cercana las figuras de tres camellos cargados de bultos y montados por jinetes de raras vestiduras, y el capitán los observaba acercarse, indeciso.

–Abrid fuego –ordenó al fin. –No quiero sorpresas. 

(Fotografía de Filipe Varela)

Titorial: como tocar "Feliz Navidad" na flauta

Postais de felicitación de Nadal en galego I

O curso pasado dímosvos un enlace para felicitares o nadal en galego con postais electrónicas. Este ano engadimos dous máis para que non teñamos excusas:

• Postais de Nadal en Vieiros
• Postais en Galicia Dixital

Se eres dos que prefire enviar unha presentación en Powerpoint para felicitar o Nadal, aquí tes as gañadoras do concurso da Xunta deste ano.

(Imaxe atopada aquí)

Pedro e o lobo III

Para rematar coa serie de Pedro e o lobo, do que limos o conto e escoitamos a versión orquestral de Prokófiev, hoxe temos a versión que fixo Disney en 1946. Veredes que, a pesares de usar a música do compositor ruso, non segue a súa versión do conto nin a versión clásica, senón que dá a súa propia visión quitándolle parte da moralexa.
Dura 15 minutos pero pásanse voando. Ah, e é apta para todos públicos incluidos os maiores de idade. Que a disfrutedes!

Dez mil!

10000 visitas a esta páxina en tan só 12 meses de actividade! E iso sen contar as visitas ás páxinas de concursos, familias, profes...

Grazas por ler(nos)! Esperamos non defraudarvos :-)

Gústanos ler!

Pois si, non é ningún segredo que a Osquelemos nos gusta ler, ou! Desta traémosvos un vídeo moi chulo sobre as palabras e os libros. Podedes saltarvos os últimos trinta segundos, que son publicidade, pero o resto é moi recomendable e retrata perfectamente o que sentimos moitos de nós cando lemos: a emoción, a intriga, as ganas de chegar ó final e ó mesmo tempo non querer acabar, as aventuras, os coñecementos, as viaxes de fantasía, a sorpresa, o medo...

Unha caixa, un banco...

Atopado en No me pidan calma.

Gañadores do concurso de medo!

Xa podes ver quen gañou o concurso de relatos de medo e ler os dous relatos gañadores na sección de concursos. Noraboa a tódolos participantes polos seus escalofriantes contos, e especialmente a Camila e Andrea!

Describiendo sentimientos

Día dos Dereitos Humanos

63 anos despois da súa proclamación, segue sendo necesario lembrar esta data, 10 de decembro, na que a Asamblea Xeral das Nacións Unidas aprobou a Declaración dos Dereitos Humanos.

Necesario porque nin tan sequera nos países que asinaron esta declaración están garantidos estes dereitos en igualdade de condicións para toda a poboación. Non hai máis que botar unha ollada ao noso arredor, asomarse ás noticias.

Mais aínda así cabe pensar que un outro mundo é posible, que hai arrecendos espallados no ar que nos permiten prender unha candea pola esperanza, por estas xeracións, hoxe nen@s, adolescentes, que medran nas nosas aulas, ao abeiro das nosas Bibliotecas -das súas lecturas, da súa información, da súa formación- nen@s e adolescentes que se implican ilusionad@s e con empeño en proxectos coma "Coñecernos para querernos", nun intercambio persoal e de coñecementos con nen@s dos campamentos saharahuis, para quenes a apertura dunha biblioteca con (o Bubisher) ou sen (O Niño do Bubi) rodas, supón moito máis que un mundo de oportunidades. Para acceder á ilusión, aos soños, á formación, ao coñecemento doutras culturas, doutro idioma.

E con esa candea acesa, brincan faíscas que prenden en case un cento de Bibliotecas Escolares Galegas, que por todo o país escollen cada unha un fermoso álbum ilustrado para agasallar a ese recén estreado Niño do Bubi, porque, coma nas nosas propias Bibliotecas, toda inauguración é unha festa. A esa festa que é a lectura, nesas bibliotecas acubilladas na area, queremos enviar estes álbumes como aves portadoras de boa sorte, como bubishers* cheos de cor, imaxes, historias. Porque as nosas bibliotecas, @s nos@s lectores e lectoras, compartimos co Bubisher, cos lectores e lectoras das súas bibliotecas a crenza firme nos Dereitos Humanos, dende o seu 1º artigo: "Tod@s nascemos libres e iguais en dignidade e dereitos"

* O bubisher (Oenanthe leucopyga e Oenanthe leucura) é un paxariño tímido que vive na Península e tamén en África, aquí chamámoslle collalba negra e no Sáhara o seu nome significa paxaro da boa sorte, no dialecto hassaní é Bubchir بوبشير (o da boa nova) porque adoita aniñar e criar despois das choivas, o que quer dicer que medrará a herba, algo moi importante para quen ten gando.

Bubisher é tamén o nome dun autobús-biblioteca que circula entre os campamentos do Sáhara para levar lectura e información. Ou sexa, unha biblio... pero con rodas!!!

Se queredes unirvos á iniciativa de Álbumes para o Bubisher, só tedes que poñer os vosos datos xunto ao resto das Bibes Galegas.

Música e DDHH

Texto de Maribel Serantes (CEIP Os Casais)

Imaxe atopada aquí

Espiritismo

Pedro e o lobo II

Hoxe traemos outra versión do conto que limos a semana pasada: a do compositor ruso Serguéi Prokófiev, que adaptou o conto (con bastantes cambios) e fixo unha composición para narrador e orquestra (tes toda a información no enlace).

A obra é un pouquiño longa (uns 30 minutos), pero hoxe festivo seguro que tedes tempo abondo para vela ;-) Aí van as dúas partes, en versión da Orquestra Sinfónica de RTVE con Rafael Taibo como narrador:

O Bichero: De ponte a ponte

O Bichero: De ponte a ponte

A constitución

Hoxe, 6 de decembro, celebramos o Día da Constitución porque tal día, fai xa 33 anos, os cidadáns aprobamos nun referendo a constitución que nos rixe a tod@s, convertíndonos nunha monarquía parlamentaria.
Osquelemos somos moi noviños, pero aínda lembramos a campaña que se fixo na tele e na radio para que todo o mundo votara no referendo previo á constitución (porque primeiro, en 1976, houboque decir si ó cambio político, e xa en 1978 aprobar definitivamente a nova constitución):



Por suposto, esta non foi a primeira constitución que tivemos: a primeira foi aprobada en Cádiz en 1812 pero, a pesar de ser a máis famosa e a máis longa (con 384 artigos), non durou apenas nada (6 anos, e de xeito intermitente). De aí vén a expresión "¡que viva la Pepa!": dous anos despois de ser aprobada, Fernando VII aboliuna e incluso prohibiu mencionala; e como fora promulgada o día de San Xosé, a xente, que non podía berrar "¡viva a Constitución!", berraba "¡viva a Pepa!".

Para non prolongarnos sobre a historia das nosas constitucións e as súas características, recomendamos que vexades este enlace.

Ler a Constitución é moi interesante e moi enriquecedor, pero pode ser un pouco ardua para vós. No seu lugar, recomendámosvos que leades esta versión para rapaces que preparou o Goberno de Canarias: é moi clara e non se perde con "palabros" raros. As ilustracións que ten son un pouco infantís, pero o contido e a lingua que usa non ten nada de infantil!

Ah, por certo: feliz Día da Constitución a tod@s!

Coiro de cacique

Despois de seis anos sen gravar, Leilía saca por fin á venda o seu quinto disco, ConSentimento, homenaxe a tódalas mulleres que fixeron e fan realidade a creación, a conservación e a transmisión da tradición oral galega. De feito, no disco colaboran varias poetisas galegas (Marilar Aleixandre, Ana Romaní, Iolanda Castaño...).

 Leilía é un grupo de 6 mulleres que alá polo ano 1989 decidiu que a música tradicional galega de voz e pandeireta ben merecía ser recuperada, actualizada e gravada. Dende entón teñen colleitado numerosos éxitos e premios.

Deste novo disco chamounos a atención a letra da canción Coiro de cacique, da zona de Ames (A Coruña), que parece que foi escrita hoxe aínda que leva rulando moitos anos:

(Letra: Tradicional + Felisa Segade - Música: Tradicional)
"Que xa non te quero porque
xa non vales nada e anda
que xa non te quero porque
non me dá a gana e anda.

Ti gobernas el goberna
todos queren gobernar
ou o goberno ten mel
ou non mo sei explicar.

Anda, que non te quero porque
non me dá a gana e anda.

E de aí que moitos digan
déixame andar e veremos
que o mundo dá moitas voltas
e como fagan faremos.

Anda, que non te quero porque
non me dá a gana e anda.

Quen é o que manda aquí
a quen queren engañar
nin fan todo o que din
nin din todo o que fan.

Anda, que non te quero porque
non me dá a gana e anda.
Que xa non te quero porque
xa non vales nada e anda
que xa non te quero porque
non me dá a gana e anda.

Se non chegan ó goberno
non lles teñas compaixón
sarna con gusto non pica
nin hai mel sen aguillón.

Anda, que non te quero porque
non me dá a gana e anda.
Sarna con gusto non pica
nin hai mel sen aguillón.
Anda, que non te quero porque
non me dá a gana e anda."

Na sección de audiovisuais da biblioteca tedes algún disco de Leilía, e neste enlace de youtube podedes escoitar varias das súas cancións para que vos fagades unha idea. Atentos ás letras, que son moi boas!

Culturgal

Dende hoxe ata o domingo, temos no Pazo da Cultura de Pontevedra o Culturgal, a gran feria da cultura galega. Alí teremos exposicións, actividades, obradoiros... de libros, creación audiovisual, artes escénicas, música, deseño, internet e novas tecnoloxías.

Tedes toda a información na web de Culturgal e unha boa reseña coas actividades máis destacadas no portal culturagalega.org.

No campo literario, a grande novidade da edición 2011 de Culturgal é a proposta de realizar unha novela en directo. O escritor Camilo Franco entrevistarase cos asistentes interesados en se converter en personaxes literarios. Ao longo do evento, o autor irá escribindo e subindo á rede a narración segundo a vaia elaborando. Outra proposta tamén de letras pero menos etérea será o primeiro Xantar Literario, que se celebrará o domingo 4 no restaurante Rúas (entre a Praza da Leña e a Praza da Verdura). Pepe Cáccamo, Fina Casalderrey, Xabier P. Docampo e Xesús Fraga elaborarán as receitas que realizaron para os libros Cociñando ao pé da letra e 50 recetas con moras.

Onde a lingua sabe a pan

Din que hai un sitio en Galicia que ten un pan tan rico, tan rico que ata o que falan sabe a pan. Non imos entrar na discusión de cal é o mellor pan galego, que se o de Cea, o de O Porriño, o de Carral, o de Carballo... pero o que queda claro, mentras non se demostre o contrario, é que o pan galego é o mellor do mundo!
O pan está moi presente na sabiduría popular, como se ve nestes ditos e cantigas:

• A auga de san Xoán, tolle o viño e non dá pan.
• A choiva no abril dá millo e dá pan.
• A falta de pan, bo é pantrigo.
• Á mesa sin pan non te poñas a xantar.
• A pan de quince días, fame de tres semanas.
• A pan duro, dente agudo.
• A galiña pon o ovo/ pra o proveito da muller:/ o home vai pra o monte/ ¡come broa si a quer!.
• Caseime no mes de agosto/ porque había moito pan,/ o forno da miña sogra/ cría o fiollo no vran.
• Catro cartos para pan,/ tres e medio para viño,/ un carto para tabaco,/ alá vai un realiño.
• Mariquiña da forneira,/ a túa nai onte coceu,/ dáme un anaco de bola/ pola nai que te pareu.
• Mariquiña da forneira/ se coceres faime un bolo,/ se mo fas, faimo de trigo,/ que centeo non cho como.
• Marzo, espigarzo;/ abril, penduril;/ maio, granado;/ san Xoán, curado./ Na santa Mariña/ metelo na arquiña.
• Dam’un bocado de pan/ pol-a nai que te pareu,/ que ch’hei de dar un xurêlo/ cando veña de Buêu.
• Toma meu cego a limosna/ e non me tóme-la man./ - Perdone miña señora,/ pensei que todo era pan.

Pero falta nesa lista unha das cantigas máis coñecidas:

Se vas ó San Benitiño
non vaias ó de Paredes,
que hai outro máis milagreiro,
San Benitiño de Lérez.

San Benitiño do ollo redondo
hei de ir alá, miña nai, se non morro
e hei de levar unha bota de viño
e unha bola de pan do Porriño.

Por certo, esta competencia entre os dous San Benitiños éche curiosa, non?

E a que vén todo isto? Pois vén a que o CPI Virxe da Saleta, de Cea, fixo un lipdub no que participa todo o alumnado coa música de Sweet Home Alabama e letra inspirada en Álvaro Cunqueiro. Esa canción sonaravos porque tivo unha versión moi famosa dos Siniestro Total: Miña terra galega. Segundo di a súa letra, en Cea ata a lingua galega sabe a pan:

A Lingua sabe a Pan from cpivirxedasaleta on Vimeo.

Sabedes máis ditos ou cantigas que falen do pan? Enviádeos ó noso correo (biblio.cpi.ribeira@gmail.com) ou deixádeos nun comentario nesta entrada... e igual vos gañades algo de pan con chourizo, ou con xamón, ou... ;-)