Amosando publicacións coa etiqueta noticias. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta noticias. Amosar todas as publicacións

12/03/17

XVIII Salón do Libro: "O mundo que queremos"

https://drive.google.com/file/d/0B-bda1xRnuSAXzBkTnBFMFZfYUE/view?usp=sharing
    Do 10 de marzo ao 2 de abril, no Pazo da Cultura de Pontevedra, terá lugar o SALÓN DO LIBRO INFANTIL E XUVENIL, no que colexios de toda a comunidade participarán activamente.
    Están programadas máis de 300 actividades entre as
que se inclúen obradoiros de distinto tipo, obras de teatro, concertos de percusión con instrumentos feitos con materiais reciclables, películas, cursos e charlas.

    Preme na imaxe para ver ou descargar o programa.

06/04/16

Primeiros Xogos Olímpicos modernos: de Grecia a Río

O día 6 de abril de 1896, luns de Pascua, inaugurábanse en Atenas os primeiros Xogos Olímpicos modernos e hoxe Google  ríndelle homenaxe a esta data.

Preme na imaxe para ler a nova

 
https://www.google.es/search?site=webhp&q=Primeiros+Xogos+Ol%C3%ADmpicos+modernos&oi=ddle&ct=120th-anniversary-of-first-modern-olympic-games-6314245085986816-hp&hl=gl&sa=X&ved=0ahUKEwj_78Oy8PrLAhVBOxQKHTiGAnAQNggD&biw=1067&bih=533&dpr=1.2
Para saber máis

27/11/15

Xosé Neira Vilas, hoxe e sempre no noso recordo.



   Hoxe lembramos con agarimo a un home sinxelo e bo, a un home que nos cativou coas súas historias e o seu amor aos nenos, que nos ensinou o valor da humildade e das cousas pequenas, pero verdadeiras e importantes. Un home ao que moitos coñecimos a través dos ollos dun neno: o seu Balbino, que tamén é dalgún xeito o noso Balbino, o pequeno de quen soubemos hai xa moito tempo, pero que quedou para sempre no noso corazón.
   XOSÉ NEIRA VILAS... GRAZAS!


                                                                                                          Vídeo de Telemiño Ourense


                                                     Video de Escola de ensino galego Semente Trasancos
             Escoitade, neste vídeo ao escritor falando dos nenos.


             E agora, merece a pena que escoitedes esta música.
             Desenhos de Isaac Diaz Pardo para a Ediciós do Castro de Memorias dun neno labrego
             de Xosé Neira Vilas. Música: A Quenlla, "Memorias dun neno labrego"
                                                ______________________________________
  
       "Eu, en veces, sentíame voar coma se a música me arrincase do faiado e me levase polo aire. No ceo relucían ducias de estreliñas. Parecía que axexaban para o rebumbio do souto.
        Quedeime ollando unha que escintilaba máis que as outras. Imaxinei que turraba por min. Sentinme xunguido, abrazado a ela. Deille un bico e de alí a pouco bailamos os dous, ó son da música."                                                              Memorias dun neno labrego - Xosé Neira Vilas

         


 O libro da dereita é un exemplar firmado por Xosé Neira Vilas para a nosa biblioteca.
Á esquerda, dedicatoria do escritor dentro do libro "Memorias dun neno labrego"


Esta noite podemos "ir ao rebusque" no ceo. Quizais atopemos a luz de Xosé e a de Balbino, o  neno que foi, alá por entre as estrelas.

04/05/15

Volcáns

O volcán Calbuco, antes da erupción

Nube de cinzas do volcán





A semana pasada entrou en erupción o volcán Calbuco, en Chile. Máis aló das espectaculares (por fermosas e, ó mesmo tempo, terroríficas) imaxes que pudimos ver na tele, hoxe queremos lembrar que é un volcán:

Los volcanes son impresionantes manifestaciones de la abrasadora potencia que contiene el interior de la Tierra. Estas formaciones son básicamente respiraderos en la superficie de la Tierra por la que sale la roca fundida, los escombros y los gases del interior del planeta.
Cuando se forma un espeso magma y grandes cantidades de gas bajo la superficie, las erupciones pueden ser explosivas, escupiendo lava, rocas y ceniza al aire. Menos gas y magma más viscoso significan una erupción menos espectacular que causa a menudo vapores de lava que rezuman desde estos respiraderos.
Los montículos en forma de montañas que asociamos con los volcanes son lo que queda después de que el material arrojado durante las erupciones se haya amontonado y endurecido alrededor de la chimenea volcánica. Esto puede suceder durante un periodo de varias semanas o durante muchos millones de años.
Una gran erupción puede ser extremadamente peligrosa para la gente que vive cerca de un volcán. Se pueden liberar flujos de abrasador lava que pueden superar los 2.000 grados Fahrenheit, quemándolo todo a su paso incluyendo ciudades enteras. Rocas de lava endurecida pueden llover sobre las ciudades. Los ríos de lodo procedentes de nieve que se derrite rápidamente pueden arrasar montañas y valles y enterrar ciudades. La ceniza y los gases tóxicos pueden causar daños en los pulmones y otros problemas, especialmente a los niños y a los ancianos. Los científicos calculan que más de 260.000 personas han muerto durante los últimos 300 años por las erupciones volcánicas y sus repercusiones.
Los volcanes suelen situarse en los extremos entre las placas tectónicas, losas de roca enormes que componen la superficie de la Tierra. Aproximadamente el 90% de todos los volcanes se sitúan dentro del Cinturón de Fuego a lo largo de los bordes del Océano Pacífico.
Unos 1.900 volcanes se consideran activos en la Tierra lo que significa que muestran algún nivel de actividad y es posible que vuelvan a explotar. Muchos otros volcanes se consideran durmientes y no muestran síntomas de volver a explosionar pero es probable que vuelvan a estar activos en el futuro. Otros se consideran extinguidos.

Fonte: National Geographic
Máis imaxes da erupción e das súas consecuencias, aquí e aquí.

17/03/15

O galego, na UCI

Fonte: Zarampagalegando

As máis recentes estatísticas sobre o uso da lingua galega (do 2013) son bastante pesimistas: a cousa empeora cada vez máis, e queda claro que o bilingüísmo e trilingüísmo no ensino prexudican á nosa lingua.
O propio Instituto Galego de Estatística fai un resumo da situación:

"En 2013 o 31,2% dos galegos habitualmente fala sempre en galego. Esta porcentaxe é [...] 12 puntos inferior á rexistrada fai dez anos.
Por outra banda, a porcentaxe de poboación que fala máis galego ca castelán diminuíu 6,44 puntos respecto ao ano 2008.
O uso do galego é desigual dependendo da idade da poboación. Deste xeito, o 52,74% dos galegos de 65 ou máis anos fala habitualmente só en galego e un 21,08% utiliza máis o galego có castelán. No entanto, entre os rapaces e rapazas de 5 a 14 anos, o 13,20% habitualmente sempre fala en galego, o 11,91% máis en galego ca castelán e o 74,88% restante utiliza sempre o castelán ou máis castelán ca galego.

Ao comparar os datos segundo a lingua na que falan habitualmente, obsérvase que entre as persoas que sempre falan en galego, o 33,58% escribe habitualmente na mesma lingua e o 66,42% faino en castelán".

Pode que este descoñecemento, e ata desprezo, pola lingua galega sexa o que provoque cousas como a que sucedeu esta semana no Faro de Vigo: anunciando o premio Neira Vilas que recibiu Ledicia Costas por Escarlatina, a cociñeira defunta, a redactora da noticia traduciu o título da obra ó castrapo e o nome de Ledicia ó castelán, transformándoa en "Alegría" Costas (e aínda bo foi que non lle traduciran o apelido por "Cuestas").


Tras as queixas e cachondeos das redes sociais e da propia Ledicia, á quen isto non lle produciu nin ledicia nin alegría ningunha, o Faro rectificou, pediu desculpas e publicou unha correción con escusa incluída:


O curioso é que no mesmo artigo (4 liñas por debaixo de "Alegría") tamén traducen o apelido do autor Darío Xohán Cabana (supoñemos que tamén por culpa do procesador de textos) e nin corrixen nin se enteran (polo menos ata hoxe).

Pero a cousa, por desgraza, non acaba aquí: a prensa galega dá moito xogo, por non dicir noxo. Hai dúas semanas, El Correo Gallego publicou unha nova sobre unha homenaxe a Otero Pedrayo e inventou ¡o nunca visto!: a "Generación Nudos". Si, a "Xeración Nós", pasada polo procesador de texto e por un redactor (ou redactora) sobrado en ignorancia e escaso en cultura galega, nun artigo sen asinar:


Que será o seguinte? Pepe "Vereda" en lugar de Carreiro? "Puerto Nuevo" por Portonovo? A "Junta" de Galicia?

Vendo como está o patio, non me sorprende nada (aínda que me parece moi triste) atopar este cartel nunha tenda de Vigo:


O novo conselleiro de Educación e Cultura pediu hai ben pouco que teñamos "sentidiño" co galego. De verdade, señor conselleiro? Sentidiño? Que tal se empezamos por non subvencionar prensa que lle dá semellantes patadas ó galego porque non o usa? E que tal se a continuación nos sentamos a pensar como evitar que a nosa lingua morra? Con sentidiño, iso si, que estas cousas son moi sentidas.

Ah, e Ledicia Costas é Ledicia Costas aquí e en Seattle.

09/03/15

Día da muller traballadora: luces e sombras

Aínda que a sociedade avanzou moito dende que as nosas avoas eran unhas nenas, queda moito camiño por percorrer. Agora, aparentemente, todos aceptamos que mulleres e homes somos diferentes pero equivalentes, e que temos os mesmos dereitos. Pero no práctica non é así. Segue a haber unha importante diferencia nos salarios (a mesmo traballo, as mulleres cobran un 17% menos que os homes) e segue a haber moitos traballos ós que as mulleres non chegan, ou chegan pero cunha grande carga de desprezo e abuso que aguantan cada día.

As cifras son moi claras neste sentido:

 - aproximadamente a metade da poboación española (algo máis do 50%) son mulleres;
 - o 61% das persoas que rematan estudos na universidade son mulleres;
 - as mulleres son mellores estudantes e repiten menos cursos;

 - só 4 das 17 comunidades autónomas están presididas por mulleres;
 - o goberno de España conta con 4 ministras e 9 ministros; o goberno galego está máis igualado, con 4 conselleiras e 4 conselleiros;
 - en Grecia, o novo goberno recén elixido non ten ningunha muller ministra;
 - o 17% das alcaldías de España está ocupada por mulleres; en Galicia e Asturias, esa porcentaxe baixa ó 10%;
 - o 35% dos concelleiros dos concellos españois son mulleres;
 - o presidente do goberno é un home, e os candidatos á presidencia son homes; nin España nin Galicia foron gobernados nunca por unha muller;
 - tan só 17 países do mundo (hai 194) están gobernados por mulleres;
 - a xefatura do estado está en mans dun home (Felipe VI) a pesares de non ser o fillo primoxénito do rei anterior; o posto tería que ter recaído na súa irmá maior, Elena, de non ser pola Lei Sálica (do século V), que impide que as mulleres suban ó trono;
 - o 100% da xerarquía da iglesia católica son homes; as mulleres non poden acceder a dirixir nada dentro dela, a excepción das mulleres consagradas (monxas), que poden dirixir as súas comunidades;
 - das 35 grandes empresas que cotizan na bolsa española, só 3 están dirixidas por mulleres; nos consellos de administración das grandes empresas, as mulleres representan o 17%;
 - en toda a historia do Premio Nobel (e iso son 111 anos), só o gañaron 46 mulleres nalgunha das súas 5 categorías (46 premios dun total de 555);

Se no ámbito da política e da empresa a situación da muller non está moi ben, parece que hai outros ámbitos nos que está aínda peor, como insinúan estas dúas noticias:




O nomeamento dunha muller como capitana do equipo de tenis masculino da Copa Davis levantou moita polémica (que chegou ata o Congreso dos Diputados); algúns xogadores chegaron a dicir que "siempre que se pueda, [el capitán] debe ser un hombre" ou aludir ós "problemas" que habería no vestiario. Curiosamente, hai centos de equipos femininos entrenados por homes e nunca houbo problemas.










Este mesmo mes, o público e un xogador dun partido de fútbol en Cádiz insultaron á xuíz de liña polo mero feito de ser muller, dedicándolle perlas como "Ojalá Franco levantara la cabeza y os mandara a vuestro sitio, que es la cocina" o "Vete a fregar, que este no es tu sitio".






Pero, a pesar de todo, cómpre mirar ó futuro con ilusión e buscando construír un lugar xusto para todos e para todas, porque é ben certo que podemos facelo. Só fai falta querelo.



12/01/15

Je suis Charlie!


Portada de Charlie Hebdo: "Mahoma desbordado polos fundamentalistas". "É duro ser amado por idiotas".

Le aquí que é Charlie Hebdo e o porqué dos ataques ós seus debuxantes.

02/12/14

Rematou o desterro!



Por fin están de volta tódolos rapaces e tódalas familias que tiveron que marchar do Porriño a principios do mes pasado! O colexio estaba baleiro sen vós!

Benvidos á vosa casa! Esperamos que todo se resolva e podades voltar á normalidade canto antes.

Deixámosvos o enlace a un artigo da prensa, que nos pareceu máis completo que outros, para que podades ler a noticia por vós mesmos, e un vídeo publicado en Porriñodigital.es:


10/11/14

O desterro

Foto: Adrián Irago

Por segunda vez en catro anos, as familias xitanas "zamoranas" de Torneiros tiveron que marchar dos seus fogares para evitar represalias doutra familia. Con eles marcharon 81 alumnos nosos, rapaces que naceron e creceron en Torneiros e eran parte da nosa comunidade. Eles din que non queren seguir vivindo axeonllados e falan ben claro de cal é o problema real.

Esperamos que a situación non dure moito e poidan voltar con nós, pero con garantías de que ninguén os vai ameazar nin extorsionar.

Boa sorte, compañeiros! Agardámosvos!






27/05/14

Feira do libro en Vigo



Dende o pasado venres e ata o próximo domingo temos en Vigo a Feira do Libro Novo, organizada pola Asociación de Libreiros de Galicia. O horario de apertura das 15 casetas é de 12 a 14 durante a semana e ata as 14.30 a fin de semana. Tódolos libreiros farán un 10% de desconto nas compras, así que non é mala ocasión para mercar libros para o verán.

Tedes o programa completo neste enlace, pero queremos destacar estas actividades que nos parecen interesantes:

- martes 27, ás 19.00, a escritora An Alfaya presenta o seu novo libro O fío vermello (que xa temos na biblioteca). Ás 19.30, Pedro Feijoo, autor de Os fillos do mar, asinará libros na caseta da Libraría Pedreira.

- xoves 29, ás 19.00, Ledicia Costas (Unha estrela no vento, O corazón de Xúpiter, Recinto gris) asinará na caseta da Libraría Andel.

- venres 30, ás 19.00 asinarán libros o debuxante Andrés Meixide e o humorista Luis Dávila (O Bichero). Á mesma hora, mesa redonda sobre Xosé María Díaz Castro. Ás 20.00, presentación de O derradeiro libro de Emma Olsen, de Berta Dávila.

- sábado 31, ás 18.00, María Reimóndez e Iván Sende contarán como se escribiu e ilustrou o último libro da autora, Volvo! O regreso de Usha (xa na nosa biblioteca). Ás 19.00, María Reimóndez asinará exemplares na caseta da libraría Andel.

- domingo 1, ás 12.00, obradoiro de hip hip con García Mc.

E por suposto haberá moitas máis cousas, así que non deixedes de ir!

22/05/14

Xa chegou o festival de Cans!



Rapaces, espabilade que xa está aquí o XI Festival de Cans! Unha vez máis, o agroglamour encherá os galpóns e as rúas da parroquia e poderemos disfrutar de mil e unha actividades. Ánimo que aínda quedan algunhas entradas á venta!

O programa completo está neste enlace.

Para abrir boca, podedes ver en internet, na web do festival, os videoclips musicais que se presentan a concurso. A nós gustounos este, feito con Post-it, dunha canción de aCadacanto:




05/05/14

Así desafiúza un fondo "buitre"

Como exemplo da "outra" prensa, hoxe traemos unha reportaxe de Jaime Alekos publicada en Periodismo Humano.
Periodismo Humano é un medio de comunicación sen ánimo de lucro e enfocado ós dereitos humanos con colaboradores en distintas partes do mundo. As súas reportaxes están centradas nas persoas, especialmente as máis débiles. Conciben o periodismo coma un servizo público ó cidadán, e non ó servizo das empresas e os intereses ecomómicos e políticos.
Se queres saber máis ou colaborar con eles, visita a súa web.

Así desahucia un fondo “buitre”

 

Cincuenta antidisturbios ejecutaron el desahucio de Andrés González, enfermo de cáncer de 53 años.


Su vivienda, de protección oficial, fue comprada por Blackstone-Fidere, un fondo “buitre” americano, en el proceso de privatización de la vivienda pública del Ayuntamiento de Madrid.

 



A las 7:18 de la mañana del 3 de marzo, siete furgonetas de antidisturbios y varias patrullas de policía local y municipal tomaban el Paseo de María Droc a la altura del número 15 para ejecutar el desahucio de Andrés González Manzano, de 53 años. Se adelantaban así en quince minutos a la convocatoria Stop Desahucios convocada por la Plataforma de Afectados por la Vivienda Pública y Social (PAVPS) y la Asamblea Popular de Villaverde, impidiendo que vecinos y activistas paralizaran el desahucio bloqueando el acceso al portal a los funcionarios del juzgado y la propia policía.

La vivienda, de protección oficial y en la que González residía desde mayo de 2010, fue adjudicada por el Ayuntamiento de Madrid a su mujer, enferma de cáncer y con una minusvalía del 69%, fallecida tres meses después. González, también enfermo de cáncer, trabajó en la construcción y como vigilante de seguridad, hasta quedar en el paro hace cuatro años y medio. Recibe del Estado un subsidio de 426€ mensuales al no tener trabajo, carecer de rentas, tener responsabilidades familiares y haber agotado la prestación por desempleo, con la que no puede hacer frente al alquiler de 586€.

En el último año su desahucio fue paralizado tres veces (11/4/13, 24/4/13 y 29/1/14) por la intervención de activistas por el derecho a una vivienda digna. En este periodo de tiempo, el piso ha cambiado de propietario, pasando de las manos de la Empresa Municipal de la Vivienda y Suelo (EMVS) a Fidere Comunidad, marca en España del fondo de inversión privado estadounidense Blackstone.

La EMVS, encargada de desarrollar con dinero público la política de vivienda del Ayuntamiento de Madrid y de facilitar el acceso a la vivienda a los sectores con mayores dificultades y en situación de especial necesidad, arrastra una deuda con los bancos de 630 millones de euros. En julio de 2013 comenzó a vender vivienda pública a fondos de inversión privados, adjudicándose Blackstone 1.860 pisos, un tercio del total del parque de viviendas del Ayuntamiento, por 128,5 millones.

“El Ayuntamiento y la Comunidad de Madrid están desmantelando el parque de vivienda pública con nocturnidad y alevosía”, denuncia Alejandra Morgan, abogada de la PAVPS. “La venta de 1.800 pisos de la EMVS a Blackstone-Fidere y de 3.000 pisos del IVIMA [Instituto de la Vivienda de Madird, equivalente a la EMVS en la Comunidad de Madrid, y envuelto en un proceso similar] a Goldman Sachs-Azora se realizó en el mes de agosto, infringiendo el principio de buena gestión del patrimonio de la administración al vender los pisos por un precio por debajo de su valor en el mercado y quebrantando el principio de que la vivienda pública debe estar al servicio del interés general, tal y como dice el Parlamento Europeo”.

Desde las instituciones públicas se ha transmitido el mensaje de que las condiciones de los inquilinos, que en la mayoría de los casos tienen dificultades en el acceso a la vivienda y se benefician de reducciones en el alquiler, no se iban a ver modificadas. Pero según alertan desde la PAVPS, “están empezando a exigir el pago del IBI y la comunidad y muchos de los inquilinos no van a poder hacer frente a las nuevas condiciones y va a haber más desahucios de los antiguos pisos de vivienda social, ahora propiedad de fondos ’buitre’”.

09/04/14

O ébola

Ante a vaga de ébola que está a extenderse en varios países africanos, o alumnado de 3º de primaria vén de preparar esta información para o noso periódico colectivo da entrada do centro:


03/04/14

75 anos da Axencia EFE en fotos

A Axencia EFE ten unha exposición das súas fotografías máis emblemáticas, en Barcelona, para celebrar o seu 75 aniversario. Neste vídeo podedes ver un pequeno resumo da mesma tal e como o conta o periódido La Vanguardia. Debaixo, a noticia redactada pola propia axencia EFE.




Efe celebra 75 años con otras tantas fotos icónicas de la memoria colectiva


Fotografías emblemáticas de buena parte del siglo XX y del XXI se exhiben desde hoy en el Palau Robert de Barcelona en la exposición "Efe 75 años en fotos", con la que esta agencia de noticias conmemora su 75 aniversario.

Desde la conocida fotografía de la miliciana Marina Ginestà, que posa en la terraza del hotel Colón en 1936, hasta la manifestación en Barcelona del pasado 6 de diciembre en favor de la Constitución, se alternan fotografías históricas con instantáneas más costumbristas.
En ese recorrido por la historia reciente de España se exhiben algunas fotografías que únicamente se muestran en la exposición del 75 aniversario de EFE en Barcelona, como la salida hacia el exilio a París del presidente de la Generalitat republicana, Lluís Companys, el 1 de febrero de 1939, los destrozos de la guerra en el Puerto de Barcelona, la vuelta del exilio de Josep Tarradellas o el referéndum del Estatuto de Cataluña de 2006.

El presidente de Efe, José Antonio Vera, acompañado por el comisario de la muestra y delegado de la agencia en Cataluña, Leandro Lamor, ha señalado en la presentación que "son fotos que gustarán al espectador porque retratan momentos que tenemos en la memoria e incluso en algunos casos son momentos vividos".

Entre esas imágenes icónicas de la memoria colectiva, Vera ha destacado las fotos del golpe de estado del 23-F, el encuentro de Hitler con Franco en Hendaya, la victoria de la selección española en el Mundial de Sudáfrica o el salto de una deportista española en los JJOO de Barcelona de 1992 con la imagen difuminada de la Sagrada Familia y la ciudad al fondo.

 No menos conocidas son las fotos del baño de Manuel Fraga en la playa de Palomares en 1966, del encuentro de Eisenhower con Franco en 1959 -Premio Nacional de los Fotógrafos de Prensa 1960-, del gol de Zarra en el Mundial de Brasil de 1950, de la cumbre de las Azores entre George Bush, Tony Blair y José María Aznar en 2003 o de los atentados del 11-M en Madrid en 2004.

Sin la solemnidad de los actos políticos, también se pueden contemplar la llegada de The Beatles a Barcelona, una noche de los Premios Planeta en 1965 con el veterano editor José Manuel Lara, a un Josep Pla sentado a la puerta de su casa de Llofriu (Girona) en los años 50, a un histriónico Salvador Dalí montando sobre el caballo disecado que regaló a Gala en 1971 o a una entristecida Montserrat Caballé con el fondo de las ruinas del Liceo tras el incendio de 1994.

 El congreso de Móviles, la acción de "despintar" la fachada del Colegio de Arquitectos que llevó a cabo Miró en 1969, una inusual foto de Serrat con Llach charlando divertidos en 2007, la cadena humana de la "Vía Catalana" del último 11 de septiembre o la celebración de Iniesta en el gol que valió un Mundial luciendo en su camiseta el nombre de su amigo fallecido, Jarque, son otras de las instantáneas de la memoria colectiva más reciente de Cataluña.

 La exposición recoge otros momentos históricos de parte del siglo XX, como los Pactos de la Moncloa de 1977, la sanción de la Constitución española, la entrada de España en la CEE o el atentado contra Carrero Blanco en 1973.

 Las imágenes proceden de uno de los "tesoros" de Efe, su archivo gráfico integrado, ha recordado Vera, por 16 millones de imágenes, que se enriquece con más de un millar de fotos diarias.

La exposición, que estará abierta al público hasta el próximo 18 de mayo en los jardines del Palau Robert, será también accesible a las personas con discapacidad visual por un acuerdo con ONCE-Cataluña, que ha facilitado la traducción al braille de los pies de foto.

"Efe: 75 años en fotos" forma parte de una serie de exposiciones que, ha explicado Vera, comenzó en Madrid, Burgos y Logroño, continuará la próxima semana en Valencia y que también se exhibirá en todos los países de Latinoamérica.

Barcelona fue la primera ciudad donde, en 1940, Efe abrió su primera delegación y, desde entonces, ha intentado explicar la realidad informativa de Cataluña para trasladarla al resto del mundo, realidad que se ilustra en fotos como las expuestas.

Efe, que entre 1984 y 1987 puso en marcha un sistema pionero de envío de noticias en catalán, celebra también este año el 25 aniversario de la inauguración, en 1989, del primer servicio de noticias en catalán.

La exposición será inaugurada esta tarde en un acto que contará con la presencia de la vicepresidenta del Gobierno, Soraya Sáenz de Santamaría, y del conseller de Presidencia de la Generalitat, Francesc Homs.

26/03/14

As mulleres informáticas, esas grandes descoñecidas

Artigo de Marcos Pérez Pena publicado en praza.com:

"Toda a sociedade coñece a Bill Gates ou Steve Jobs. Pero quen coñece a Marissa Mayer? É a presidenta de Yahoo"

Nacida en 1984 Susana Ladra, vicedecana de Organización Académica da Facultade de Informática da Coruña (UDC), acumula unha longa lista de méritos, recoñecementos e responsabilidades. É tamén profesora contratada doutora na súa facultade. Recentemente foi recoñecida pola Xunta, co gallo do Día Internacional da Muller, xunto con outras seis profesionais destacadas nos seus Premio Ada Byronun galardón que entrega o Colexio Profesional de Enxeñaría en Informática de Galicia (CPEIG) para destacar salientar e facer visible a participación feminina no ámbito da tecnoloxía.
Susana Ladra, vicedecana da Facultade de Informática da Coruña
respectivos eidos. Previamente recibira tamén o
Durante a súa etapa de estudante recibiu o primeiro Premio Nacional de Fin de Carreira de Enxeñaría Informática entregado polo Ministerio de Educación, o Premio Extraordinario de Doutoramento da UDC o premio á mellor tese de doutoramento no campo da Recuperación da Información, outorgado pola Sociedade Española de Recuperación da Información. Nos últimos anos, Susana Ladra vén desenvolvendo unha intensa actividade investigadora en distintas áreas, como recuperación de información, compresión, análise de algoritmos e estruturas de datos. Participou tamén en proxectos de investigación competitivos e realizou estadías no CSIC, na Universidade de Chile, na Universidade de Helsinki e na Universidade de Waterloo (Canadá).
A presenza das mulleres nas carreiras científicas e técnicas segue sendo baixa, e moito máis en informática. A que cres que se debe?
No curso académico actual, a porcentaxe de mulleres que entraron en primeiro curso do Grao en Enxeñaría Informática na Universidade da Coruña é do 13,8%. A porcentaxe é moi baixa, e o máis preocupante é que segue unha tendencia decrecente. Cando eu estudei a carreira esta porcentaxe situábase entre un 25 e un 30%. Está claro polo tanto que este é un ámbito onde as mulleres somos unha minoría, e isto é un problema: estamos perdendo potencialmente o talento das mulleres que son afastadas, por un motivo ou por outro, deste campo, e estas mulleres están a perder oportunidades nun sector en auxe na sociedade na que vivimos.
O propio Ministerio de Economía e Competitividade recoñece o papel protagonista das Tecnoloxías da Información no desenvolvemento das economías e sociedades modernas, xerando un valor bruto de máis dun 20% do PIB. Na miña opinión, estas porcentaxes tan baixas de mulleres en informática débense a diversos factores, e especialmente ao descoñecemento da carreira e da profesión da sociedade en xeral e os estereotipos de xénero que seguen a prevalecer na elección da carreira universitaria.
Ademais, existe unha imaxe preconcibida dos informáticos que non se asemella nada á realidade. En contra do estereotipo de persoa friki, asocial e que está pechada na súa habitación cun ordenador, os enxeñeiros en informática deben ter grandes habilidades sociais, xa que adoitan traballar en equipo, e moitas das veces en proxectos multidisciplinares. Teñen que traballar moi directamente con clientes, entendendo as súas necesidades. Existe un descoñecemento xeneralizado do que significa e achega a enxeñaría informática na nosa sociedade, fomentado en parte polo estado no que se encontra na actualidade a nosa profesión. E non quero entrar aquí no debate sobre a lei de servizos profesionais e a enxeñaría en informática porque daría para outra entrevista extensa...

Que proporías como solución ou como estímulo para unha maior incorporación?
Levamos anos intentando buscar solucións para incorporar máis rapazas cada ano as nosas aulas, pero parece que non somos capaces. Como sociedade cremos que os estereotipos de xénero xa están superados, pero aínda hai quen pensa que a informática é cousa de homes. Unha estudante da nosa facultade comentounos que o seu orientador do instituto intentou disuadila de que estudase a carreira con ese argumento. É de agradecer que ela non lle fixese caso.
Con respecto a isto, creo que faltan referentes femininos que sirvan de modelos a futuras estudantes, e en xeral, a toda a sociedade. Toda a sociedade coñece nomes de homes de éxito no mundo da informática: Bill Gates, Steve Jobs, Mark Zuckerberg e un largo etcétera. Pero quen coñece a Marissa Mayer? É a presidenta de Yahoo. Ou quen sabe que HP ou Microsoft España están presididas tamén por mulleres? É necesario que as mozas coñezan que existen mulleres liderando empresas do sector.
Na Facultade de Informática, e dentro da nosa capacidade, intentamos non perpetuar os estereotipos que antes comentaba, e nas xornadas de orientación universitaria e nas visitas que fan os estudantes de instituto á facultade sempre participamos mulleres, de forma que vexan que a carreira non é unha carreira de homes. E ademais tentamos transmitir o papel das tecnoloxías da información na sociedade e a posibilidade de traballar en calquera ámbito. Problema é que esta información xa chega tarde, no alumnado de secundaria xa observamos que existen diferenzas en canto ao interese pola carreira por parte de estudantes.

Marissa Mayer, presidenta de Yahoo

É necesario polo tanto transmitir estas ideas ás rapazas moito mais novas, e en iso tamén intentamos colaborar. O próximo día 24 de abril é o International Girls in ICT Day, día internacional das rapazas nas TIC, e celebraranse máis de 2700 eventos en 121 países. Nos participaremos no organizado polo CESGA en Santiago, polo que animo a todas as rapazas a que participen no evento e descubran as posibilidades que ofrece o sector TIC.

Que che levou a ti a interesarte por este campo? Como llo venderías a calquera rapaz ou rapaza que poida estar dubidando se estudar Informática?
Como eu non podía ser menos, dentro do descoñecemento xeral da profesión, eu entrei cunha idea da carreira diferente á realidade. Eu entrei na carreira atraída polas ciencias da computación, pola algoritmia, non tanto polo seu aspecto de enxeñaría, que é o que máis descoñece a sociedade. E é precisamente este aspecto, no que se aprende a planificar, deseñar, desenvolver e manter sistemas complexos o que agora mesmo valoro máis da miña formación. Tratar con clientes, analizar os requisitos que debe ter o sistema, estimar os recursos necesarios para o seu desenvolvemento,…
Con respecto a como se pode vender a Enxeñaría Informática, vouche dicir o que eu digo a todos os estudantes que veñen a visitar a Facultade de Informática da UDC, e que mesmo está escrito na información sobre o noso estudo na web. Eu creo que a Enxeñaría Informática é un traballo apaixonante, que ofrece oportunidades de traballo en contextos moi diversos e fomenta a innovación en todas as ramas da ciencia. É parte de todo o que nos rodea, e despois de estudar a carreira podes encontrar traballo alí onde máis te motive, xa sexa na investigación computación, ou en empresas dedicadas á biomedicina, á aeronáutica… Ademais, é un campo moi estimulante, xa que é case imposible predicir como será o futuro.

Estudantes da Facultade de Enxeñaría de Bilbao. Axencia EFE.

E, por suposto, o argumento que pode ter un maior impacto neste momento de crise e paro no que nos encontramos é a alta empregabilidade dos enxeñeiros en informática, cun 91,77% traballando, atopando o primeiro emprego nunha media de 2,46 meses desde que se empeza a buscar traballo. O número de ofertas de traballo no campo da informática segue crecendo: segundo as estimacións será o campo con maior potencial de xeración de novos postos de traballo, cun número moito maior que os demandantes de emprego neste sector. Sen esquecer a posibilidade de establecerse por conta propia, que é moito máis doado que en outros campos. Teño moitos compañeiros que crearon a súa propia empresa con éxito nestes momentos no que moitas outras empresas doutros sectores están pechando.

Como valoras o desenvolvemento da TIC en Galicia? Estamos aproveitando todas as oportunidades que se abren neste campo como deberíamos?
Segundo a miña opinión, Galicia está a superar na boa dirección con respecto ao desenvolvemento TIC, superando as tradicionais barreiras xeográficas que supoñen estar nunca rexión ata agora periférica. Creo que as autoridades son conscientes da necesidade de potenciar esta Sociedade da Información. Está habendo investimento en modernización, e parece que estamos a converxer coa Unión Europea no emprego das tecnoloxías da información e das comunicacións. Por suposto quedan moitos sitios onde mellorar e potenciar o seu uso, pero creo que imos na boa dirección.

Somos conscientes e aproveitamos todas as posibilidades que abre o Big Data?
Eu creo que si somos conscientes, e dende todos os ámbitos está xurdindo interese polo Big Data: gobernos, empresas,  investigadores, … Sabemos que existe información moi valiosa oculta en grandes volumes de datos que se obteñen de moi diversas fontes, por exemplo transaccións diarias en bancos, supermercados, compras online, interaccións en redes sociais, acceso a páxinas web, sensores, e un moi largo etcétera. Por exemplo, unha rede de supermercados analiza os patróns de comportamento dos seus compradores para mellorar as súas vendas, ou un banco pode analizar e determinar comportamentos anómalos para detectar fraudes. Os gobernos intentan analizar os comportamentos das persoas para detectar posibles criminais. Analizando os casos pasados, podemos intentar predicir o futuro, e, xeralmente, cantos máis casos poidamos analizar, mellor será a predición.
O problema e que non sempre se sabe como extraer esa información dos datos, ou non ten os medios técnicos para facelo (sobre todo dependendo do big que sexan os datos) ou directamente os datos non teñen a calidade suficiente para poder obter coñecemento deles. É un campo de investigación en crecemento, con moita interese por parte dos organismos tanto públicos como privados, polo que eu auguro avances significativos nestes próximos anos.




Sistema operativo Linux, creado por un estudante da Facultade de Informática de Helsinski

Fixeches varias estadías no estranxeiro. Tras a experiencia, e en termos comparados, como valoras a formación e a investigación que se realiza nas nosas facultades?
A verdade e que puiden coñecer de primeira man realidades tan distintas como as que se encontran na Universidade de Chile, Universidade de Helsinki (Finlandia) e Universidade de Waterloo (Canadá). Todas elas importantísimas universidades onde estudaron ou traballaron gañadores de Premios Nobel, e por tanto, todas teñen unha formación académica de alto nivel, pero que viven en moi diferentes realidades. Por exemplo, a formación académica en Finlandia é unha das mellores, ademais de ser gratuíta tamén no ensino superior. En Chile, pola outra banda, vivíronse intensas mobilizacións de estudantes, unha de elas coincidiu cando eu estaba alí, que reclamaban un cambio do sistema educativo superior cun maior gasto público en educación superior que evite que os estudantes teñan que pagar unha porcentaxe moi ampla do custo da súa educación, que acabe cos préstamos universitarios abusivos que tiñan que solicitar. Ademais, existen universidades de gran prestixio, como a Universidade de Chile, pero moitísimas universidades pequenas e privadas cunha calidade discutida, igual que os seus fins supostamente sen ánimo de lucro pero controladas por grupos empresariais.
En todo caso, toda elas gozan dunha mellor saúde, comparada coa universidade española, en canto ás posibilidades para os investigadores novos. Teño compañeiros que, vistas as escasas posibilidades que existen aquí, están marchando a eses países para poder seguir traballando no seu. Na actualidade, España sufre un importante problema de financiamento para investigación.O mellor do sector TIC ao que pertencemos é que a nosa investigación pode ser aplicada en moi diversos sectores, polo que actualmente explotamos a nosa investigación en convenios con empresas ou outras entidades, potenciando a transferencia da investigación á sociedade.

 

13/11/13

internet.gal





Despois de sete anos de traballo, por fin temos (ou teremos, a principios de 2014) o dominio .gal para todos aqueles interesados en usar ou promover o galego en internet ou para aqueles que se dirixen a un público galego.

Reproducimos a noticia publicada en praza.com (que será próximamente praza.gal?):

O dominio galego na Rede xa está aquí. A Icann, a corporación que goberna as direccións da Internet, vén de asinar o contrato de creación do dominio .gal, tal e como anuncia a Asociación Puntogal, que asinou xa o documento coa Icann que "significa a culminación de sete anos de traballo nos que toda a sociedade galega se uniu para conseguir un distintivo de máximo nivel na Internet". Así, e tal e como destacan, desde o pasado venres o .gal "xa non é unha candidatura, senón o operador dun rexistro da Internet".

 Os seguintes pasos para a Asociación Puntogal consisten nunha serie de probas técnicas obrigatorias antes da apertura do rexistro de direccións. Grazas a este contrato asinado, os dominios .gal "poderán comezar a rexistrarse  a comezos de 2014". O colectivo a prol do dominio galego detallará en breve cada unha das fases nas que estará dividido este proceso ata que, dentro de poucos meses, se poida navegar xa por enderezos plenamente galegos.

O documento publicado na web da Icann aclara que o .gal "nace para servir a comunidade lingüística e cultural galega". O contrato establece  que este grupo está formado por aqueles que "usen -ou se comprometan a usar- o galego nas súas comunicacións en liña, ou promovan os diferentes aspectos da cultura galega na rede ou dirixan especificamente as súas comunicacións e servizos a esta comunidade".

Este dominio é o primeiro de Internet aprobado para un grupo lingüístico e cultural dende a aprobación do .cat en 2005, o que supon, para a asociación, "un fito histórico que achegará beneficios económicos, culturais e simbólicos ao país". Segundo Puntogal, que as webs poidan identificarse como galegas "contribuirá a aumentar o prestixio da sociedade galega, da súa cultura e do seu idioma, aumentando a autoestima entre os propios falantes e o interese polo noso idioma entre a comunidade internacional. Os portais web mellorarán a súa posición nos buscadores e o seu tráfico aumentará".

Tamén destacan as vantaxes no ámbito económico, xa que o diñeiro que hoxe marcha do país ao rexistrar outros dominios "quedará en Galicia, xerando coñecemento e riqueza". O contrato asinado co Icann establece que Puntogal é unha organización sen ánimo de lucro, que "reinvestirá todos os beneficios en fomentar o galego nas novas tecnoloxías".

Puntogal agradece "o alento sostido das principais entidades e instucións galegas en todo este tempo así como o apoio constante da administración autonómica e os premios recibidos nas últimas semanas". Pero ademais, quere destacar que todo este apoio e recoñecemento "non tería sido suficiente" para lograr o obxectivo "de non contar co respaldado de toda a sociedade, que se uniu para lograr situar a súa lingua na primeira liña da Internet". "O dominio é voso", rematan.

Agora haberá un periodo transitorio de entre 6 e 9 meses que servirá para fixar o prezo definitivo dos dominios e para establecer as reservas de nomes. Certas institucións públicas e entidades culturais terán dereito neste tempo a reservar o seu dominio antes de que calquera outro poida adquirilo e o mesmo pasará con determinadas marcas comerciais e empresas con marca rexistrada. Unha vez que se supere esta fase, ao redor de marzo, a convocatoria abrirase a todos e todas e calquera persoas poderá rexistrar o seu dominio punto gal. Os responsables da asociación calculan que ao longo de 2014 se rexistrarán cando menos entre oito e nove mil dominios. Nos seus primeiros cinco anos de existencia, o dominio .cat superou as 50 mil páxinas e converteuse nunha marca de país para todas as iniciativas, entidades e corporacións catalás.

 Fonte: Praza pública

Asociación puntogal