Renovamos a sección de recomendados!

Ata onte mesmo, a sección de recomendados do noso blogue era unha páxina cunha listaxe de libros. Ordenadiña, si, pero non daba moitas opcións de búsquedas. Así que decidimos renovala e facela máis atractiva e, sobre todo, máis útil.

Xa están publicadas alí moitas das recomendacións que fixemos ata agora, e pouco a pouco iremos metendo máis (que temos moitas agardando!).

O noso consello é que vos suscribades á páxina de recomendados para no perdervos nada ;-) (e despois teredes a información fresquiña no voso lector de "feeds": Google Reader, Netvibes, ou os dos navegadores que usedes).

E xa nos diredes se vos gusta a nova páxina!

A volta ao mundo en 80 días

A profe Marta volveu encandilar ó alumnado de primaria contándolles A volta ao mundo en 80 días. Que marabilla! Nós, de maiores, queremos ser tan bos contacontos como ela!

Grazas, profe!

O carteiro de Bagdad - páx. 99

"Agóchase tras da tapia que dá á almuíña, axexa por un buraco e dálle un chimpo o corazón. Alguén morreu na casa. Teme non ter chegado a tempo de falar co seu benquerido Ahmed.
O pai e o tío de Ahmed carrexan un pequeno corpo envurullado nunha mizara, un sudario de seda con versículos do Corán bordados. Con dificultade, méteno nun ataúde fabricado cunhas táboas bastas cravadas con puntas. Abdulwahid respira aliviado cando aparece Ahmed co rostro tristeiro. Malia os meses que pasou sen velo, está coma sempre. Ahmed ten a mesma idade ca el, pero semella o seu irmán maior. É, polo menos, unha cuarta máis alto ca Abdulwahid, e varudo coma o tronco dun cedro. Os seus brazos e as súas pernas dobran as del en volume. Postos un de par do outro aparentan un xunco canda unha palmeira. Ahmed ten o pelo arpado coma as pugas dun porco espiño, tan de punta que un non deixa de figurarse que, en calquera momento, parte deses punteiros ben poden saír disparados coma unha restra de foguetes. Así son tamén os seus ollos pardentos: nunca están quedos, coma se se mantivesen sempre á esculca."

CALVEIRO, Marcos: O carteiro de Bagdad. Vigo: Tambre, 2010. ISBN: 978-84-96772-66-3.
XVIII Premio Ala Delta

1 exemplar dispoñible na nosa biblioteca.

Coidas a túa imaxe?

Coidas moito a túa imaxe? Ou máis ben pouco? 

E cando navegas por internet, coidala tamén?

Fallas ou fallos?

Hai situacións tan inxustas e á vez tan ridículas que moitas veces reaccionamos con humor por non chorar. Hoxe recollemos algo dese humor que se centra nas cargas policiais contra os estudantes en Valencia (onde, por certo, xa falta pouco para as Fallas).

O Bichero: Cans de presa

Adicado ós estudantes de Valencia con agarimo, respeto e solidariedade.

Estrada a ningures

Hai unha curiosa ponte en Noruega que algúns chaman "a estrada a ningures":

Non, non é que a estrada remate no aire! Trátase dun efecto óptico, pois a ponte (tamén chamada "ponte bébeda") describe unha curva:

 Ponte Storseisundet

Esta ponte é parte da chamada Autopista do Atlántico, que vai apoiándose en pequenas illas para comunicar o continente coa illa de Averoy. Conta con oito pontes e ten unha lonxitude total de 8 km. A estrada é tan espectacular que é o segundo sitio máis visitado de Noruega.

Non o dubidamos, pero tampouco dubidamos que conducir por aí ten que dar medo, especialmente se sabemos que durante a súa construcción sufriron 12 tormentas de tipo huracán:

Imaxes atopadas en internet sen referencia á autoría

Os transxénicos

Con estas impactantes imaxes, Greenpeace quere transmitir a súa preocupación polos alimentos transxénicos. Como vedes, as fotos son de vexetais adoptando a forma de animais: son os animais dos que se extraen os xens que levan mesturados.

Estes son algúns dos datos que dá Greenpeace para alertar contra o consumo de alimentos modificados xeneticamente (OMG):

- Só dez multinacionais controlan case o 70% do mercado mundial de sementes, o que significa que os e  as agricultoras teñen pouca capacidade de elección.

- Os cultivos transxénicos non alimentan ó mundo. O 99,5% de agricultores e agricultoras non os cultivan.

- A agricultura industrial usa fertilizantes sintéticos e agroquímicos que contaminan os nosos solos e augas, recursos necesarios para producir alimentos sans agora e no futuro.

- O excesivo uso de fertilizantes de síntese na agricultura industrial contribúe ó agravamento do cambio climático.

- Trátase dunha tecnoloxía cun nivel de imprecisión moi elevado, cuxos efectos impredecibles tanto a curto como a longo prazo xa están a ser documentados pola ciencia independente.

- Os transxénicos son un grave risco para a biodiversidade e teñen efectos irreversibles e imprevisibles sobre os ecosistemas. Supoñen incremento do uso de tóxicos, contaminación xenética e do solo, perda de biodiversidade, desenvolvemento de resistencias en insectos e vexetación adventicia ("malas herbas") e efectos non desexados noutros organismos.

- Supoñen un risco para a saúde: potencialmente poden supoñer novas alerxias, aparición de novos tóxicos, diminución na capacidade de fertilidade (en mamiferos alimentados con OMG), contaminación de alimentos, problemas en órganos internos, etc.

- Greenpeace oponse a toda liberación de OMG ó medio ambiente (liberación de animais ou plantas). Os ensaios en campo ou cultivos experimentais, incluso a pequena escala, presentan igualmente riscos de contaminación xenética, polo que tamén deben prohibirse.




Por outra banda, estas serían as supostas ventaxas dos transxénicos segundo atopamos noutras webs:

- Poderemos consumir alimentos con máis vitaminas, minerais e proteínas, e menores contidos en graxas.

- Produción de ácidos graxos específicos para uso alimenticio ou industrial.

- Cultivos máis resistentes ós ataques de virus, fungos ou insectos sen a necesidade de empregar produtos químicos, o que supón un aforro económico e menor dano ó medio ambiente.

- Cultivos resistentes ós herbicidas, de xeito que se poidan manter os rendimentos reducindo o número e a cantidade de produtos empregados e usando aqueles con características ambientaies máis desexables.

- Maior tempo de conservación de froitas e verduras.

- Aumento da produción.

- Diminución dos costes da agricultura.

- A biotecnoloxía pode axudar a preservar a biodiversidade natural.

- Cultivos tolerantes á sequía e estrés (por exemplo, un contido excesivo de sal no solo).


Para ler máis sobre o tema: os transxénicos na Wikipedia.

Se queredes saber que alimentos son transxénicos, Greenpeace ten editada esta guía.

Sé lo que estás pensando - Pág. 99

"Hardwick asintió, pero su atención había vuelto a la colección de amenazas en forma de poema extendida sobre la mesa.
—Bonita caligrafía —dijo, arrugando el rostro en una mueca de desagrado—.¿Qué te parece, Dave? ¿Crees que quizá tengamos una monja homicida entre manos?
Al cabo de medio minuto, los técnicos aparecieron en la sala de reuniones con sus bolsas de pruebas, un portátil y una impresora de código de barras para hacerse cargo de todos los elementos temporalmente dispuestos sobre la mesa y etiquetarlos. Hardwick solicitó que se hicieran fotocopias de cada uno de los elementos antes de que los enviaran al laboratorio de Albany para llevar a cabo una inspección de huellas y análisis de caligrafía, papel y tinta, con especial atención a la nota dejada sobre el cadáver.
Gurney se mantuvo en un discreto segundo plano, observando a Hardwick en acción en su papel de supervisor de la escena del crimen. La forma en que un caso se resolvía al cabo de meses, o incluso años, dependía de lo bien que el tipo al mando de la escena hacía su trabajo en las primeras horas del proceso. En opinión de Gurney, Hardwick estaba realizando un excelente trabajo. Lo observó debatiendo sobre la documentación de las imágenes y localizaciones del fotógrafo para asegurarse de que todas las zonas relevantes de la propiedad se habían cubierto, incluidas partes clave del perímetro, entradas y salidas, todas las huellas de pisadas e indicios físicos visibles (silla plegable, colillas, botella rota), el cuerpo mismo in situ y la nieve empapada de sangre que lo rodeaba.
Hardwick también pidió al fotógrafo que encargara fotos aéreas del conjunto de la propiedad y de su entorno; no era una parte normal del proceso, pero, dadas las circunstancias, particularmente el conjunto de huellas que no conducían a ninguna parte, tenía sentido.
Además, Hardwick departió con los dos detectives más jóvenes para cerciorarse de que habían llevado a cabo los interrogatorios que les había asignado.
Se reunió con el jefe técnico para revisar la lista de recolección de pruebas, luego dispuso que uno de sus detectives se encargara de que llevaran un perro a la escena a la mañana siguiente, lo cual para Gurney era una señal de que el problema de las pisadas estaba muy presente en la mente de Hardwick. Por último, examinó el registro de entrada y salida de la escena del crimen realizado por el agente apostado en la puerta principal para asegurarse de que no había personal inapropiado en el interior del perímetro. Tras observar que Hardwick asimilaba y evaluaba, priorizaba y dirigía, Gurney concluyó que todavía era tan competente bajo presión como lo había sido durante su anterior colaboración.

A las cuatro y cuarto, Hardwick le soltó:
—Ha sido un día largo, y ni siquiera cobras. ¿Por qué no te vas a tu casa de campo? Luego, como si de una reacción tardía se tratara, como si una idea le hubiera tendido una emboscada, dijo: Me refiero a que no te estamos pagando."

VERDON, John: Sé lo que estás pensando. Barcelona: Roca Editorial, 2010. ISBN 9788499181363.

A música dos paxaros

Non, isto non é o que estades pensando. Trátase dun músico que ve unha foto na prensa duns paxaros pousados nos cables de electricidade. Dá a casualidade de que hai 5 cables, como no pentagrama, así que o home, Jarbas Agnelli, transcribe a "partitura" que está vendo e a convirte en música:

Birds on the Wires from Jarbas Agnelli on Vimeo.

Curioso, non si? Está claro que @s artistas miran o mundo cunha ollada moi especial.

Así foi o entroido!

Non estamos tod@s, pero como mostra terá que abondar. Moitas gracias polo voso sentido do humor e as ganas de botar unhas risas tod@s xunt@s! E unhas gracias moi especiais ós nos@s veciñ@s de ACEESCA por compartir este día connosco!

Chamádeme Simbad - Páx. 99

Fai un ano e pico comentamos un xeito rápido de saber se un libro pode gustarnos ou non. O truco, que ten incluso varias webs adicadas, radica en que non podemos fiarnos moito das primeiras páxinas do libro ou do resumo que soe aparecer na traseira porque están moi, pero que moi coidados por escritores e editores. A proposta é ler unha páxina ó chou, pero escollendo unha na que os personaxes xa estean máis que presentados e a trama xa teña miga. E esta é a páxina 99 (como podería ser a 102, claro, iso é o de menos).

Durante os próximos meses imos ir publicando a páxina 99 de varios libros para que vos fagades unha idea deles. E xa sabedes: se despois de ler esa páxina gustaríavos seguir lendo a historia, entón collede o libro e ó ataque.

"¿De que non tiña eu a culpa?, ¿que pasara que eu non sabía nin debía saber?, ¿por que me mentían?
Estaba claro que a miña familia estaba a agacharme algo importante.
A Taberna do Pirata existía. E meu avó estaba alí. E quería que EU o soubese. Por iso me escribira a carta A MIN. Só tiña que atopar ese lugar.
E eu ía atopar ese lugar.

Tiña que salvar o meu avó dos filibusteiros.

Botei toda a tarde lendo as cartas que o avó, polo que fose, nunca chegou a enviar ao tío Bernardino. Botei niso, en realidade, todo o serán, horas e horas lendo e volvendo ler aqueles papeis ata que miña nai saíu á ventá e me mandou subir para ducharme (eran xa as oito... nunca antes me aledara de que non houbese amigos no edificio cos que xogar. Así tiven toda a tarde para min só). E fun entendendo, máis ou menos, o que pasara".

CASTRO, Francisco: Chamádeme Simbad. Vigo: Galaxia, 2009. ISBN 978-84-9865-147-8.

4 exemplares dispoñibles na nosa biblioteca.

Blogue do autor.

¡Guau! ¡Mola!

O diario dun libro decepcionado

Esta curta amósanos un ano decepcionante na vida dun libro. A pesares de que poden ser auténticos tesouros, é curioso e certo que os libros poden ser descoidados, maltratados e incluso perdidos.



The Diary of a Disappointed Book from Studiocanoe on Vimeo.

E os teus? Levan unha vida mellor?

I love you

"Yo amo, tú amas, el ama, nosotros amamos, vosotros amáis, ellos aman. Ojalá no fuese conjugación sino realidad" (M. Benedetti)

FAR BLUES

Naquela cidade
onde unha rapaza escribía un diario secreto
na noite
mentres o soño desvalido semellaba finxir
silencios compartidos
nesa vella cidade do norte
o primeiro poema de amor flutuaba
coma un blues nostálxico
na noite.

Só quería saber
por qué as cordas permanecen vibrando coma labios
e qué queda do diario secreto
na noite desvelada.

Querería saber daquel río esvaído do soño
tal unha despedida sen retorno,
do silencio curvado nunca praza deserta e antiga.

¿Onde vai o primeriro poema de amor
a materia sonora dun blues fuxidío
a inocencia primeira?

                                    Luz Pozo Garza


CORAZÓN CORAZA

Porque te tengo y no
porque te pienso
porque la noche está de ojos abiertos
porque la noche pasa y digo amor
porque has venido a recoger tu imagen
y eres mejor que todas tus imágenes
porque eres linda desde el pie hasta el alma
porque eres buena desde el alma a mí
porque te escondes dulce en el orgullo
pequeña y dulce
corazón coraza

porque eres mía
porque no eres mía
porque te miro y muero
y peor que muero
si no te miro amor
si no te miro

porque tú siempre existes dondequiera
pero existes mejor donde te quiero
porque tu boca es sangre
y tienes frío
tengo que amarte amor
tengo que amarte
aunque esta herida duela como dos
aunque te busque y no te encuentre
y aunque
la noche pase y yo te tenga
y no.
                              Mario Benedetti

No día dos namorados, nada mellor que unha selección de novelas de amor a un prezo bastante bo (a partires de 2€). Todas, iso si, en formato dixital para ler en e-reader, ordenador, tabletas, iPad, etc. 

¡Sí que te gusta leer!

Sí que te gusta leer (pero igual no lo sabes) es una web dirigida a tod@s l@s que os gusta leer, a l@s que no os gusta, y a l@s que dudáis. En ella nos cuentan una historia que es muy interactiva (o, dicho de otra manera, nos proponen un juego): cada poco vamos a tener que elegir cómo continúa la historia de entre las dos opciones que nos ofrecen (hemos probado todas las opciones... ¡y son muchas! No faltan vampiros ni amores adolescentes según el camino que vayamos tomando). Al final nos dirá qué tipo de libros nos van, y además podemos participar en el sorteo de un e-reader (libro electrónico) con dar tan solo nuestro nombre y un correo electrónico.
¿Váis a participar? ¡Osquelemos ya lo hemos hecho!

Cuando visitéis la página no dejéis de ver la sección de enlaces, que los hay muy buenos.

Sí que te gusta leer (pero igual no lo sabes) es una campaña de Bibliotecas Públicas, Plan de Fomento de la Lectura y la Secretaría de Estado de Cultura.

Os fantásticos libros voadores...

...do Sr. Menosmáis.

Óscar á mellor curta de animación 2012!





Que teñades unha boa fin de semana rodeados dos vosos libros!

Antoni Tàpies e a arte

"Mirada i ma", Antoni Tàpies

O pasado luns, 6 de febreiro, faleceu o pintor español Antoni Tàpies. Foi un dos artistas españois máis destacados do s.XX, con amplo recoñecemento a nivel internacional. Tàpies (pronunciado "tapias") creou un estilo propio, abstracto e moi simbólico no que os materiais (area, roupa, palla...) xogaron un papel moi importante.

A súa técnica, que el calificaba como mixta, é digna de mención: coa tea en horizontal, no chan, facía unha primeira capa homoxénea de pintura monocroma, sobre a que aplicaba unha mestura de po de mármore triturado, aglutinante, pigmento e óleo, aplicado con espátula ou coas mans. Cando estaba case seco pegaba tea de saco que despois arrincaba creando unha textura de zonas rabuñadas ou incluso perforadas. Despois facía máis marcas e rachos con outros obxectos e aplicaba manchas e signos (cruces, letras, lúas...). Como non usaba fixadores, a obra duraba relativamente pouco (cousa que el defendía, xa que lle gustaba reflectir o paso do tempo).

Tàpies, un maestro da pintura, foi admirado por moitos, pero non estivo exento de polémica. Os seus detractores dicían que as súas obras podía facelas ata un rapaz, como se di inxustamente de tantos outros artistas. O certo é que pertence xa á historia da arte.

“Penso que unha obra de arte debería deixar perplexo ó espectador, facerlle meditar sobre o sentido da vida”  (A. Tàpies).

 Deixámosvos un bo documental sobre Tàpies en 3 partes:

Parte 1

Parte 2

Parte 3

Antoni Tàpies (1923-2012) diante dun cadro seu. Foto de L. Penelo

Se falamos de arte, e de arte polémica, non podemos deixar de comentar unha exposición de Martin Creed que hai nestes momentos en Madrid. A exposición está a provocar reaccións moi airadas por parte do público, que non sabe que pensar (¿arte ou tomadura de pelo?) cando se atopa cun folio de papel feito unha bola:

"Bola de papel", Martin Creed

 ou cunha obra titulada "Algo no medio da parede", que é un folio corrente, con ese texto impreso, enmarcado e colgado na parede. Ou isto:

"Un pouco de Blue-Tack amasado, enrolado e estampado na parede", M. Creed

Realmente só podemos concluir que a arte está na mente do espectador. Ou que é arte todo aquilo que se fai con intención de que o sexa. En calqueira caso, o tempo dirá se Creed foi un artista ou un enredante; de Tàpies xa sabemos que foi un xenio.

Para ver a obra de Martin Creed e decidir por vós mesmos, nada mellor que a súa web. 

O día da Paz

O pasado 30 de xaneiro celebramos o "Día escolar pola paz e a non violencia". Como tódolos anos, nas aulas traballouse o tema de distintos xeitos e, aparte das exposicións nos corredores, nese día fixemos unha actividade conxunta con ACEESCA:

Dende a biblioteca propuxemos ler este relato de Rodari nas titorías:

A PALABRA CHORAR

Esta historia aínda non sucedeu, pero seguro que sucede mañá. Velaí vai.
Mañá, unha vella e boa mestra levou os seus alumnos, en fila de dous, a visitar o Museo do Tempo Pasado, onde se gardan as cousas de antano que xa non serven para nada, como a coroa do rei, a cola do vestido da raíña, o tranvía de Monza etcétera.
Nunha pequena vitrina un pouco poeirenta estaba a palabra chorar. Os alumnos de Mañá leron o letreiro, peron non entendían.
-Profesora, que quere dicir iso?
-É unha xoia antiga?
-Era dos etruscos?
A mestra explicoulles que noutrora aquela palabra era moi usada, e facía dano. Mostroulles un frasquiño en que se conservaban unhas lágrimas: non se sabe, talvez as vertese un escravo azoutado polo seu amo, talvez un neno que non tiña casa.
-Parece auga –dixo un dos alumnos.
-Si, pero proía e queimaba –dixo a mestra.
-E logo, fervíana antes de usala?
Os alumnos non entendían nadiña e xa empezaban a aburrirse. Entón a boa mestra acompañounos a visitar outras salas do museo, onde se amosaban cousas máis doadas, como a reixa dun cárcere, un can gardián, o tranvía de Monza etcétera. Todas elas eran cousas que no feliz país de Mañá xa non existían.

A segunda parte da actividade consistíu en facer un Museo da paz na biblioteca, no que entre tod@s colocamos cousas que queremos que desaparezan ou cousas que queremos recordar sempre. Este foi o resultado:

Por se fose pouco, o alumnado de PDC fixo uns murais multimedia que imos compartir gustosos:

Fantasmas de luz

Agustín Fernández Paz, un dos vosos autores favoritos, publicou fai pouco Fantasmas de luz, unha novela que está na nosa lista de recomendados para 2º ciclo da ESO e adultos dende o nadal.

O libro é unha historia sobre a invisibilidade (de aí o seu título), sobre exclusión social, sobre dereitos civiles, pero en vez de falar nós imos deixar que o propio Fernández Paz nos fale del:







Coma sempre, tedes o libro na biblioteca á vosa disposición, e neste enlace tedes o primeiro capítulo (en castelán) para ir abrindo boca.

A declararse!

Tedes un novo concurso de redacción anunciado na sección de concursos, e tamén nos corredores e nos taboleiros das vosas aulas. Toda a información, aquí.

A por el!

Se le vio, caminando entre fusiles

La semana pasada comentamos el primer encuentro entre Federico García Lorca y Antonio Machado, y publicamos un poema de Lorca dedicado a este.
Hoy toca un poema de Machado dedicado a Lorca, pero con un regusto mucho más amargo. A Lorca lo fusilaron en 1936, al inicio de la Guerra Civil, por ser republicano y homosexual (dos crímenes imperdonables entonces). Este es el homenaje que le hizo Machado:


EL CRIMEN FUE EN GRANADA: A FEDERICO GARCÍA LORCA

1. El crimen

Se le vio, caminando entre fusiles,
por una calle larga,
salir al campo frío,
aún con estrellas de la madrugada.
Mataron a Federico
cuando la luz asomaba.
El pelotón de verdugos
no osó mirarle la cara.
Todos cerraron los ojos;
rezaron: ¡ni Dios te salva!
Muerto cayó Federico
—sangre en la frente y plomo en las entrañas—
… Que fue en Granada el crimen
sabed —¡pobre Granada!—, en su Granada.

2. El poeta y la muerte

Se le vio caminar solo con Ella,
sin miedo a su guadaña.
—Ya el sol en torre y torre, los martillos
en yunque— yunque y yunque de las fraguas.
Hablaba Federico,
requebrando a la muerte. Ella escuchaba.
«Porque ayer en mi verso, compañera,
sonaba el golpe de tus secas palmas,
y diste el hielo a mi cantar, y el filo
a mi tragedia de tu hoz de plata,
te cantaré la carne que no tienes,
los ojos que te faltan,
tus cabellos que el viento sacudía,
los rojos labios donde te besaban…
Hoy como ayer, gitana, muerte mía,
qué bien contigo a solas,
por estos aires de Granada, ¡mi Granada!»

3.

Se le vio caminar…
Labrad, amigos,
de piedra y sueño en el Alhambra,
un túmulo al poeta,
sobre una fuente donde llore el agua,
y eternamente diga:
el crimen fue en Granada, ¡en su Granada!

                              Antonio Machado, 1936

Vagos, pero con inxenio!

Hoxe imos ver un inxenioso, complicado (neste enlace, o esquema) e orixinal xeito de pasar a páxina do xornal. O malo é que é dun só uso!





Miña nai! O que fai ter tempo libre!


Xa que falamos de pasar páxina, seica o instituto de investigación en tecnoloxías da información KAIST leva un tempo deseñando sistemas para que ler un libro electrónico dea unhas sensacións parecidas a ler un libro de papel. En concreto, adicaronse a implantar, do xeito máis natural posible, movementos como pasar follas rapidamente ou poder pasar varias follas de cada vez. Agora hai que esperar a ver canto tarda en chegar isto ós nosos libros electrónicos e tabletas:

Dejaría en este libro toda mi alma

El poeta Federico García Lorca conoció al gran Antonio Machado cuando tenía apenas 18 años. Aquel encuentro dio origen a varios poemas y escritos, entre los que destaca este, dedicado a las Poesías completas de Antonio Machado:

Dejaría en este libro
toda mi alma.
Este libro que ha visto
conmigo los paisajes
y vivido horas santas. 

¡Qué pena de los libros
que nos llenan las manos
de rosas y de estrellas
y lentamente pasan! 

¡Qué tristeza tan honda
es mirar los retablos
de dolores y penas
que un corazón levanta! 

Ver pasar los espectros
de vidas que se borran,
ver al hombre desnudo
en Pegaso sin alas, 

ver la vida y la muerte,
la síntesis del mundo,
que en espacios profundos
se miran y se abrazan. 

Un libro de poesías
es el otoño muerto:
los versos son las hojas
negras en tierras blancas, 

y la voz que los lee
es el soplo del viento
que les hunde en los pechos
-entrañables distancias-. 

El poeta es un árbol
con frutos de tristeza
y con hojas marchitas
de llorar lo que ama. 

El poeta es el médium
de la Naturaleza
que explica su grandeza
por medio de palabras. 

El poeta comprende
todo lo incomprensible,
y a cosas que se odian,
él, amigas las llama. 

Sabe que los senderos
son todos imposibles,
y por eso de noche
va por ellos en calma. 

En los libros de versos,
entre rosas de sangre,
van pasando las tristes
y eternas caravanas 

que hicieron al poeta
cuando llora en las tardes,
rodeado y ceñido
por sus propios fantasmas. 

Poesía es amargura,
miel celeste que mana
de un panal invisible
que fabrican las almas. 

Poesía es lo imposible
hecho posible. Arpa
que tiene en vez de cuerdas
corazones y llamas. 

Poesía es la vida
que cruzamos con ansia
esperando al que lleva
sin rumbo nuestra barca. 

Libros dulces de versos
son los astros que pasan
por el silencio mudo
al reino de la Nada,
escribiendo en el cielo
sus estrofas de plata. 

¡Oh, qué penas tan hondas
y nunca remediadas,
las voces dolorosas
que los poetas cantan! 

Dejaría en el libro
este toda mi alma... 

Federico García Lorca, 1918

Los orígenes de las especies

Charles Darwin (1809-1882) desarrolló la teoría de la selección natural (en la que la naturaleza selecciona a los individuos más aptos para la supervivencia y descarta a los menos aptos) para explicar el origen y el desarrollo de las especies.

En esta entrevista del programa Redes, Eduard Punset entrevista a Mark Pagel, uno de los mayores especialistas mundiales en biología evolutiva. La charla se centró en el origen de las especies animales y vegetales, el altruismo y en la evolución de la lengua, tema que los biólogos no suelen tratar pero en el que Pagel es una eminencia.

Si prefieres leer la transcripción de la entrevista, haz clic aquí.

(Programa emitido por TVE el 17-04-11)

Derechos del lector

Paz!

"Posto que eu son imperfecto e necesito a tolerancia e a bondade dos demais, tamén teño que tolerar os defectos do mundo ata que poida atopar o segredo que me permita remedialos".

Mahatma Ghandi (1869-1948) Político e pensador indio

Día escolar pola paz e a non violencia, CPI da Ribeira, xaneiro 2011

Elemental

Mientras Watson se acuclilla junto al cadáver, Holmes, envuelto en la nube de humo que sale de su pipa, examina la habitación en que se encuentran. Mientras Watson observa el puñal que la víctima tiene clavado entre los dos omóplatos, Holmes repasa las paredes desnudas, sin una sola puerta o ventana, estudia el cubo perfecto de muros lisos que los rodea. Mientras Watson, seguro de que el hombre ha sido asesinado, se pregunta cómo el asesino ha podido salir de aquella trampa sin escapatoria, Holmes, confundida su silueta con el humo del tabaco, se pregunta intrigado cómo han podido, Watson y él, llegar a aquel lugar.

Jesús Esnaola

Vigo - Arquitectura perdida

O Vigo que foi e xa non é, o que podería ter sido, o que esperamos que sexa, e o que é. Todos eses Vigos están neste vídeo.

Contesta ou disparo

Neste enlace podedes descargar (legalmente) o libro Contesta ou disparo, de Fran Alonso (autor de Cemiterio de elefantes e Cartas de amor, entre outros libros que atoparás na biblioteca). Trátase dun libriño de entrevistas curtas e amenas. El defíneo así:

"É un libro en edición dixital que recolle 34 entrevistas breves, rápidas e de aire frívolo, feitas hai vinte anos desde o Diario 16 de Galicia, a 34 persoas da cultura e da política galega como Isaac Díaz Pardo, Mago Antón, Julián Hernández, Justo Beramendi, Luma Gómez, Chano Piñeiro, Miguelanxo Prado, Carlos Casares, Alfonso Eiré, Manuel Moldes, Roberto Vidal Bolaño, Antón Baamonde, Xaquín Marín, Ramón Villares, Margarita Ledo, Manuel Guede, Miguel Cancio, Pemón Bouzas, Miguel de Lira, Laxeiro...
Contesta ou disparo está editado baixo licencia Creative Commons e é un libro de xornalismo, humilde pero simpático; lixeiro pero que, ao tempo, recupera a memoria de noso; fugaz pero tamén significativo."

Destacamos a entrevista que lle fixo a Isaac Díaz Pardo, recentemente falecido:

Responsable do complexo Sargadelos e de Ediciós do Castro, Isaac Díaz Pardo é un dos grandes mecenas da cultura galega.

—Séntese satisfeito co xeito en que o tratou a vida?
—Non. Máis ben sempre rexistrei fracasos.

—Quédalle moito por facer?
—Quédame moito pero xa non teño tempo.

—Non ten confianza no futuro?
—Ningunha. Teño xa 71 anos e estou na antecámara de desaparecer. Non teño ilusión ningunha polo futuro.

—Que faría se fose presidente da Xunta?
—Nunca o pensei, pero trataría de poñer Galicia ao servizo dos galegos e non dos intereses estranxeiros.

—Estamos a perder a memoria histórica?
—Estou absolutamente convencido. Pero perdémola porque hai quen está interesado en que non se lembren as cousas.

—A autodeterminación é un dereito dos nosos pobos?
—Nos nosos tempos, en que prevalece a democracia, afloran os feitos culturais diferenciados por enriba dos estados, que xeralmente están feitos na cama conxugal. No caso do estado español, mentres Isabel e Fernando estaban na cama, facían tamén un estado.

—Os libros ou a cerámica?
—Os libros.

—Dígame algo que lle moleste.
—Eu mesmo. Ser como son.

—Dígame algo que lle agrade.
—Xa son vello para esperar o que máis me agrada.

Querida fotografía

O blogue Querida fotografía (Dear Photograph) está causando sensación en internet. Ten máis de 21000 visitas diarias, nos seus nove meses de existencia, e xa foi premiado e destacado pola revista Time, The Guardian, Al Jazeera, The New Yorker...
¿E logo que hai no blogue para que teña tanto éxito? Pois hai unha mestizaxe do pasado e do presente a través da fotografía: fotos actuais nas que se "cola" unha foto antiga do mesmo sitio/obxecto. É dicir, isto:

Fotografía de Laina (en Dear Photograph)

Se vos gusta a idea podedes contribuir enviando algunha imaxe ("submit", no menú da esquerda). Nós, como mínimo, aconsellamos que lle botedes un ollo á páxina, porque paga ben a pena!

Moraima (II)

Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.

Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando é noite pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.

Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse a mar en calma.

Cando quero surrir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a mañá é crara.
Digo Moraima
e ponse a tarde mansa.

Cando quero morrer
non digo nada.
E mátame o silencio
de non dicir Moraima.

Celso Emilio Ferreiro, 1972 (poema adicado á dúa dona)

Moraima (I)

A saia do vento bailanun horizonte de marMoraima, lévame Moraimana túa cintura de terra e sal.As sombras de mil estrelasdanzando na túa manMoraima, lévame Moraimaentre flores de lúa e metallévame Moraima, lévame Moraimana túa cintura de terra e sal.Sobre cabelos de chuviabrila un sorriso de luzMoraima, lévame Moraimacabalgando no sol de cristal.Xogas con niños de prata,pombas dun silencio azulMoraima, lévame Moraimanas xanelas de area,lévame Moraima, lévame Moraimacabalgando no sol de cristal.Trenza ca noite un mantoonde poder descansarMoraima, lévame Moraimanavegando sobre o ceo.Fai un espello de liñoó paso do teu andarMoraima, lévame Moraimasobre cántaros de auga,lévame Moraima, lévame Moraimanavegando sobre o ceo. 

Música e letra: Milladoiro ("Auga de maio", 1999)
Intérpretes: Milladoiro e Ana Belén

O Bichero: Melomanias

O Bichero: Melomanias

Up!

Fai pouco enterámonos de que un promotor estadounidense fixera unha casa cuspidiña á da película Up!

Realmente, só lle falta voar, porque os detalles do interior son tamén exactos á peli. Para facer voar a casa de Up! fixeron falta algo máis de 10 000 globos. Vós pensades que sería posible facelo na vida real? Poderíamos facer voar unha casa?

Esa mesma pregunta fixérona os do National Geographic e a resposta é... que si!

Neste caso só precisaron 300 globos de helio para facer que esta casa de 25m² se elevase ata 300m de altura.

Para que o vexades cos vosos propios ollos, esta é a versión "real-life" de Up!:

E estas son as fotos que documentan o proceso.

Na web de Disney tedes xogos, imaxes, vídeos e información sobre Up!. E ata podedes facer os vosos propios fondos de escritorio para o ordenador (ou para o móbil) como fixemos nós:

(Para os máis despistados: temos a película na biblioteca.)

Annabel, a bruxa

Agora están de moda os "book-tráilers", que amosan nun vídeo o resumo dun libro. Recentemente estreouse o da novela Annabel, de T. C. Ferri:

Lo sentimos, pero este texto tiene copyright y no puedes llevártelo sin permiso. Si quieres puedes enlazarlo en tu blog, web o foro, pero no reproducirlo.

Lo sentimos, pero este texto tiene copyright y no puedes llevártelo sin permiso. Si quieres puedes enlazarlo en tu blog, web o foro, pero no reproducirlo.

Lo sentimos, pero este texto tiene copyright y no puedes llevártelo sin permiso. Si quieres puedes enlazarlo en tu blog, web o foro, pero no reproducirlo.

 A avoa Klarytzelle adicouse sempre a educar a Annabel na difícil arte da maxia. Un día as súas vidas vense alteradas por un escuro acontecemento que provoca unha caza de bruxas por todo o reino. A partires de entón, Annabel ten que vivir como fuxitiva, lonxe do seu país e do seu amado William.

Lo sentimos, pero este texto tiene copyright y no puedes llevártelo sin permiso. Si quieres puedes enlazarlo en tu blog, web o foro, pero no reproducirlo.

Nesta web toda a información sobre o libro, e podedes incluso ler o primeiro capítulo.

Occupy Wall St.

Levamos uns meses convulsos: a situación económica non é boa, e a xente sae á rúa a protestar por iso pero tamén pola situación da democracia e por tódolos fallos do sistema, e a pedir un sistema máis xusto. Primeiro foi a primavera árabe, logo os "indignados" en España, e despois o exemplo estendeuse a moitos outros países. Un dos últimos en unirse ás protestas foi EEUU, onde o movemento "Occupy Wall Street" ("Ocupa Wall Street", que é a sede do poder económico e da bolsa) fixo o que a policía lle deixou para manifestar o seu desacordo co sistema.
Neste vídeo tedes un bo resumo das protestas americanas e as súas reivindicacións:

Para activar os subtítulos, pulsa o botón vermello CC no marco inferior do vídeo; comezan no minuto 1:20.

Para afondar máis na reflexión, recomendamos ler o libriño ¡Indignaos! do francés Stéphane Hessel (máis que un libro poderíamos dicir que é un folleto dunhas poucas páxinas). Nel anima á xuventude a loitar e a non deixarse levar, poñendo como exemplo o que fixeron os xóvenes franceses durante a ocupación nazi. O libro é considerado o detonante das protestas que xurdiron por toda Europa. (Temos que dicir tamén que, a pesares da suposta boa vontade do autor, o libro costa 5€ en España pero só 3€ en Francia; fai uns meses era moi fácil atopalo e descargalo de internet, mentras que agora é case imposible).

Para rematar, non podemos deixar de recomendar as reportaxes que fixo Periodismo Humano sobre o 15-M español. Non deixedes de velas!

Wordle

Isto que ves é un resumo gráfico do conto Pedro e o lobo que publicamos hai un tempo, no que aparecen máis grandes as palabras que son máis frecuentes no texto. Este tipo de collage non está mal como portada dun traballo, para facer unha camiseta ou para ver gráficamente que palabras se repiten máis en calqueira texto, e ademais molan. Xa sabes facelos? Hai varias webs que os fan; nós usamos Wordle. Só tes que pegar ou escribir o texto (ou mesmo dar un enderezo de internet) e xogar coas opcións que nos dan. Se premes en "Randomize" irá facendo variacións ó chou, pero no menú superior podes cambiar o tipo de letra ("font"), o deseño ("layout") e a combinación de cores ("color").

E unha vez feito, que facemos con el? Se decides gardalo na galería pública, o teu deseño estará dispoñible para calqueira, e poden mesmo usalo con fins comerciais. O que recomendamos é gardalo no teu ordenador, pero para iso hai que dar un par de pasos:

1. Preme "Open in window" para que se abra o teu deseño nunha nova ventana. 
2. Maximiza a ventana todo o que poidas.
3. No teu teclado, pulsa á vez a tecla de maiúsculas e "Impr" (está por riba de "supr", "inicio"...) para copiar a imaxe á memoria do ordenador.
4. Abre calqueira programa de imaxes (mesmo o Paint, Photoshop...) e pega o que hai na memoria (botón dereito do rato --> Pegar, ou Control + V). 
5. Agora xa podes gardar o teu deseño e facer con el o que queiras, e incluso seguir experimentando no Wordle con novas combinacións para o mesmo texto.

 Se queres enviarnos os deseños que fagas, estaremos encantados de publicalos aquí, e seguro que os profes estarán felices se lles pós un destes no teu próximo traballo ;-)

O Hobbit

O Hobbit é unha novela de John Ronald Reuel Tolkien que en principio fixo só para entreter ós seus fillos. Finalmente a novela publicouse e, dado o seu éxito, os editores pedíronlle a Tolkien que fixera unha continuación da historia: así é como naceu O señor dos aneis. 

O Hobbit é un libro curto e de fácil lectura que nos relata a aventura do xoven Bilbo Bolsón na súa viaxe co mago Gandalf e un grupo de enanos. Non faltan perigos, guerras... e un anel máxico (o mesmo que logo aparece en O señor dos aneis).

Deixámosvos unha "guerra" de adiviñas (na súa versión en castelán) entre Gollum e Bilbo que remata sendo un capítulo importante na vida de Bilbo, e a recomendación de que non vos perdades o libro nin a película (dirixida, igual que O señor dos aneis, por Peter Jackson), que se estreará a finais deste ano.

Atención á última adiviña. ¿Sabes darnos a resposta?

Acertijos en las tinieblas

"Gollum siseó: Las raíces no se ven, y es más alta que un árbol, Arriba y arriba sube, y sin embargo no crece. —¡Fácil! —dijo Bilbo—. Una montaña, supongo."

De Bilbo: "Treinta caballos blancos en una sierra colorada. Primero mordisquean, y luego machacan, y luego descansan. —Chiste viejo, chiste viejo —susurró(Gollum)—. ¡Los dientes, los dientes, preciosso mío! ¡Pero sólo tenemos seis!"

De Gollum: "Canta sin voz, vuela sin alas, sin dientes muerde, sin boca habla." Bilbo respondió: "El viento, el viento, naturalmente".

De Bilbo: "Un ojo en la cara azul vio un ojo en la cara verde. 'Ese ojo es como este. ojo', dijo el ojo primero, 'pero en lugares bajos, y no en lugares altos'." Gollum respondió: "Ss, ss, ss, preciosso mío —dijo—. Quiere decir el sol sobre las margaritas, eso quiere decir."

De Gollum: "No puedes verla ni sentirla, y ocupa todos los huecos: no puedes olerla ni oírla, está detrás de los astros, y está al píe de las colinas, llega primero, y se queda; mala risas y acaba vidas." Respuesta de Bilbo: "—¡La oscuridad!"

De Bilbo: "Caja sin llave, tapa o bisagras, pero dentro un tesoro dorado guarda." Gollum respondió luego de un rato: "—¡Huevoss! —siseó— ¡Huevoss, eso es!"

De Gollum: "Todos viven sin aliento; y fríos como los muertos, nunca con sed, siempre bebiendo, todos en malla, siempre en silencio." Bilbo respondió: "¡Un pez, un pez! —gritó—. ¡Es un pez!"

De Bilbo: "Sin-piernas se apoya en una pierna; Dos-piernas se sienta cerca de tres piernas, y cuatro-piernas consiguió algo." Gollum adivinó: "Un pez sobre una mesa pequeña, un hombre a la mesa, y el gato qué consigue las espinas."

Gollum pensó uno difícil: "Devora todas las cosas: aves, bestias, plantas y. flores; roe el hierro, muerde el acero, y pulveriza la peña compacta; mata reyes, arruina ciudades y derriba las altas montañas." ...

Que é? 


Blog oficial da película (en inglés, pero paga a pena) e web en castelán sobre a peli e sobre Tolkien (con xogos, imaxes, información...)

Libros marchosos

Ás veces atoparedes libros fóra do seu sitio habitual, non si? Temos que confesar que non é culpa nosa: son os libros, que se moven sós. Queredes probas? Mirade o que ocorre na casa desta pobre xente:





Por se fose pouco, vimos de descubrir, tras moito indagar por aí, que nas librarías é aínda peor! Miles de libros... facendo vida de seu! Se non o credes, aquí tedes o que pasa cada noite na librería Type (en Toronto):




Pois si, seica os libros teñen vida. Pero son tan listos que volven ó sitio no que estaban! Non te esquezas de devolvelos ó seu sitio, logo, para que pola noite poidan "bailar" sen estropear a coreografía ;-)

Isaac Díaz Pardo

Que fixo Isaac Díaz Pardo?

-Fundou  Sargadelos, as Cerámicas do Castro, a editorial Ediciós do Castro, o Laboratorio de Formas de Galicia.

-Creou o Museo de Arte Carlos Maside.

-Colaborou na creación e difusión do Estatuto de Autonomía.

-Impulsou todo tipo de movementos culturais e políticos.

-Pintou, debuxou, ilustrou. 

-Organizou seminarios nas instalacións de Sargadelos co afán de  investigar e difundir a arte dos ceramistas.

  ...






O director Xosé Abad fixo un documental imprescindible sobre Isaac. Aquí tedes o tráiler, e neste enlace o documental enteiro:

Ata sempre, Isaac

 Isaac Díaz Pardo pertenceu a esa "casta humana dos imprescindibles". Artista, empresario e editor, representa un modelo a seguir como traballador e defensor da nosa cultura galega. Esta foi a nosa despedida.