DAHL, Roald. Voando só. Cangas do Morrazo: Sushi Books, 2015. ISBN
978-84-15920-54-0.
Contracuberta:
A primeira parte deste libro retoma a autobiografía de Roald Dahl iniciada en Boy (Relatos de infancia). Comeza coa viaxe á África oriental para desempeñar o seu primeiro traballo na petroleira Shell.
A segunda parte do libro trata do tempo que estivo voando coa RAF, as
forzas aéreas do exército británico, durante a Segunda Guerra Mundial, e
no que cada acontecemento resultou totalmente fascinante.
"O Gladiator estaba armado con dúas metralladoras fixas que disparaba as súas balas a través da hélice en movemento. Para min, aquel era o mellor truco de maxia que vira na miña vida. Non daba comprendido como dúas metralladoras que disparaba miles de balas por minuto podían sincronizarse para que os proxectís pasasen por entre unha hélice que xiraba a miles de revolucións por minuto sen golpear as súas aspas. Dixéronme que tiña algo que ver cun tubiño de aceite e que o eixe da hélice conectaba coas metralladoras é enviar uns impulsos a través del, pero non sei dicir máis nada.
En Ismailía, un tenente de voo bastante altivo sinalou un Gladiator estacionado na pista e díxome:
—Ese é o meu. Mañá levarao ata a súa escuadrilla.
—Quen me vai ensinar a pilotalo? —pregunteille, tremelicando.
—Non sexa estúpido —respondeu—. Como lle vai ensinar ninguén se só dispón dunha cabina? Non ten máis que subir nel, faga un par de circuítos e probas de impacto e deseguida lle collerá o xeito. Será mellor que practique todo o que poida, porque, antes de que se decate, xa andará a xogar polo aire con algún mañoso italianiño que intentará derrubalo.
Recordo que naquel momento pensei que seguramente aquela non era a forma apropiada de facer as cousas. Investiran oito meses e unha gran cantidade de cartos a adestrarme para voar e, de socato, acabábase todo. En Ismailía ninguén ía ensinarme nada sobre os combates aéreos e certamente non ían perder o tempo en instruírme cando me incorporase a unha escuadrilla operativa xa activa. Non hai dúbida de que nos lanzaron ó baleiro sen a preparación axeitada para o combate aéreo e, na miña opinión, esa foi a causa das enormes perdas de pilotos novos que sufrimos alí. Eu mesmo salveime polos pelos".
Podes ler as primeiras páxinas nesta ligazón.
Amosando publicacións coa etiqueta fragmentos b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta fragmentos b>. Amosar todas as publicacións
12/06/15
05/06/15
Un millón de gotas - Páx. 99
DEL ÁRBOL, Víctor. Un millón de gotas. Barcelona: Ed. Destino, 2014. ISBN 9788423348138.
Contracuberta:
Gonzalo Gil es un abogado metido en una vida que le resulta ajena, en una carrera malograda que trata de esquivar la constante manipulación de su omnipresente suegro, un personaje todopoderoso de sombra muy alargada. Pero algo va a sacudir esa monotonía.Tras años sin saber de ella, Gonzalo recibe la noticia de que su hermana Laura se ha suicidado en dramáticas circunstancias. Su muerte obliga a Gonzalo a tensar hasta límites insospechados el frágil hilo que sostiene el equilibrio de su vida como padre y esposo. Al involucrarse decididamente en la investigación de los pasos que han llevado a su hermana al suicidio, descubrirá que Laura es la sospechosa de haber torturado y asesinado a un mafioso ruso que tiempo atrás secuestró y mató a su hijo pequeño. Pero lo que parece una venganza es solo el principio de un tortuoso camino que va a arrastrar a Gonzalo a espacios inéditos de su propio pasado y del de su familia que tal vez hubiera preferido no afrontar. Tendrá que adentrarse de lleno en la fascinante historia de su padre, Elías Gil, el gran héroe de la resistencia contra el fascismo, el joven ingeniero asturiano que viajó a la URSS comprometido con los ideales de la revolución, que fue delatado, detenido y confinado en la pavorosa isla de Nazino, y que se convirtió en personaje clave, admirado y temido, de los años más oscuros de nuestro país.Una gran historia de ideales traicionados, de vidas zarandeadas por un destino implacable, una visceral y profunda historia de amor perdurable y de venganza postergada; un intenso thriller literario que recorre sin dar respiro la historia europea.
Le aquí unha crítica do libro.
Contracuberta:
Gonzalo Gil es un abogado metido en una vida que le resulta ajena, en una carrera malograda que trata de esquivar la constante manipulación de su omnipresente suegro, un personaje todopoderoso de sombra muy alargada. Pero algo va a sacudir esa monotonía.Tras años sin saber de ella, Gonzalo recibe la noticia de que su hermana Laura se ha suicidado en dramáticas circunstancias. Su muerte obliga a Gonzalo a tensar hasta límites insospechados el frágil hilo que sostiene el equilibrio de su vida como padre y esposo. Al involucrarse decididamente en la investigación de los pasos que han llevado a su hermana al suicidio, descubrirá que Laura es la sospechosa de haber torturado y asesinado a un mafioso ruso que tiempo atrás secuestró y mató a su hijo pequeño. Pero lo que parece una venganza es solo el principio de un tortuoso camino que va a arrastrar a Gonzalo a espacios inéditos de su propio pasado y del de su familia que tal vez hubiera preferido no afrontar. Tendrá que adentrarse de lleno en la fascinante historia de su padre, Elías Gil, el gran héroe de la resistencia contra el fascismo, el joven ingeniero asturiano que viajó a la URSS comprometido con los ideales de la revolución, que fue delatado, detenido y confinado en la pavorosa isla de Nazino, y que se convirtió en personaje clave, admirado y temido, de los años más oscuros de nuestro país.Una gran historia de ideales traicionados, de vidas zarandeadas por un destino implacable, una visceral y profunda historia de amor perdurable y de venganza postergada; un intenso thriller literario que recorre sin dar respiro la historia europea.
"—¿Cómo dices?
—A Laura. Las atrapaba al vuelo y las apuntaba en una pequeña libreta de canutillos que solía llevar en el bolso. Luego las repetía una y otra vez, como si las masticase o quisiera domarlas.
—¿Qué clase de palabras?
—Palabras salvajes. Buscaba el significado en el diccionario y lo subrayaba con un rotulador fluorescente. Si al cabo de un tiempo volvía al vocablo y descubría que ya lo había buscado antes, se enfadaba como una cría.
—No lo sabía —dijo Lola tocándole levemente la cabeza, como si ya hubiese hecho lo que podía para consolarle. Gonzalo parpadeó como si hubiese descubierto en ese instante algo insoportable. Durante unos segundos tanteó el rostro de su mujer con la mirada.
—En realidad, yo tampoco sabía ya gran cosa de ella. Diez años de distancia son muchos años.
—No fue culpa tuya. Fue ella la que decidió alejarse.
Gonzalo asintió mecánicamente, sin llegar a la evidencia de aquella certeza. Contempló el perfil de Lola, como si quisiera cerciorarse de que los ojos no le mentían. La luz de la lamparita se reflejaba en su rosto y lo convertía en una impresión difusa, como esos perfiles que se adivinan tras una ventana los días de lluvia.
Lola se alisó el pelo y se estiró la carne de las mejillas.
—Creo que necesito un café.
Preparó el desayuno en silencio; hacía años que no se molestaba en calentarle a Gonzalo el café o en exprimir un par de naranjas con una cucharada de azúcar. Gonzalo la dejaba hacer, observando con la mente en blanco cómo iba de un lado a otro de la cocina. Su esposa vino a sentarse a su lado con una taza humeante y vivificadora.
—¿Has hablado últimamente con Javier?
—Al menos lo he intentado —concedió Gonzalo, que miraba a su esposa esperando que terminara la frase".
Le aquí unha crítica do libro.
29/05/15
Xenaro e a negra sombra - Páx. 99
GUERRA, Mar. Xenaro e a negra sombra. Vigo: Xerais, 2015. ISBN 978-84-9914-820-5.
Contracuberta:
Esta é outra historia de Xenaro. Xenaro cun xe de xeo, xeado e xearento, é un e enfadado... Abúrrese de vacacións e bota de menos os seus amigos e ata as menos amigas, como as Barbis e Sefi. Quen lle dera volver ao Porroutó! Que semana a que pasaron de viaxe de fin dos estudos primarios! Como esquecer o Encarrapuchado e os seus lobos! Era un home? Un espectro? Estes e outros misterios son os que o grupo de amigos do Universal terán que resolver durante a estadía no albergue do Porroutó, antes de que o remate da Primaria os leve a institutos distintos. Ah! E volve o Fernández-Xildas o Neno Ton!
Contracuberta:
Esta é outra historia de Xenaro. Xenaro cun xe de xeo, xeado e xearento, é un e enfadado... Abúrrese de vacacións e bota de menos os seus amigos e ata as menos amigas, como as Barbis e Sefi. Quen lle dera volver ao Porroutó! Que semana a que pasaron de viaxe de fin dos estudos primarios! Como esquecer o Encarrapuchado e os seus lobos! Era un home? Un espectro? Estes e outros misterios son os que o grupo de amigos do Universal terán que resolver durante a estadía no albergue do Porroutó, antes de que o remate da Primaria os leve a institutos distintos. Ah! E volve o Fernández-Xildas o Neno Ton!
"—Os Hummer ou Hummys, que é como se lles coñece, son SUV con uve, Tina. S-port U-tility V-ehicle, todoterreos. O seu nome non vén da palabra martelo en inglés, pero non ten que ver coa forma do vehículo, senón co modelo. Chámanse así. E ad hoc, Efers, éche unha expresión, meu. Non un tipo novo de SUV.
—Quere dicir «xusto para iso» ou «a propósito» —tiven que intervir. Proíame a lingua.
A Pérez Antelo enfadouse. Botou os fociños para diante como unha cuarta e media. Tampouco non era para se anoxar. Á parte do Efes e mais o Ton, ningún dos outros, rapaz ou rapaza, sabiamos o conto dos monovolumes.
—Xa o pillo. Queredes dicir que non hai maneira de trasladar lonxe de aquí os lobos porque non temos como, agás subidos nos cabalos e mais nas bicis do Porroutó —resumiu o Efes.
—Ei, temos que marchar decontado —o xerro de auga fría viña da man de Uve, a única que mirara o reloxo en todo aquel tempo—. Señor Enene, sabe cando teñen previsto os gandeiros montar a batida?
—Un día destes. De seren certos os rumores, esta fin de semana. Ai! Como abranda a dolor as pedras frías, anque abrandar non poida almas de ferro e peitos homicidas...!
—Como? —Violeta dubidou, desconcertada diante da reflexión do Carapucho—. Isto..., ben, estamos a xoves —repúxose—. Temos un día para argallar como sacalos de aquí, corenta e oito horas como moito... A non ser que vostede xa cavilase o que facer. Algunha idea, Enene?".
08/05/15
La prueba de hierro - Páx. 99
CLARK, Holly & CLARE, Cassandra. Magisterium I: La prueba de hierro. Barcelona: Ed. Destino, 2014. ISBN 978-84-08-13303-2.
Contracuberta:
No escoges la magia, la magia te escoge a ti.
Carl Hunt no es el primero de su clase. Tampoco el más popular de su colegio, pero tiene un don. El extraño poder de la magia lo ha escogido para entrar en el Magisterium, la escuela de magia más secreta del mundo. Un lugar donde acceden muy pocos privilegiados. Allí descubrirá quién es realmente y cuáles son los peligros que el Enemigo le depara. Eso sí, no podrá hacerlo solo. ¿Te atreves a acompañarlo?"
Reseña en El templo de las mil puertas.
Contracuberta:
No escoges la magia, la magia te escoge a ti.
Carl Hunt no es el primero de su clase. Tampoco el más popular de su colegio, pero tiene un don. El extraño poder de la magia lo ha escogido para entrar en el Magisterium, la escuela de magia más secreta del mundo. Un lugar donde acceden muy pocos privilegiados. Allí descubrirá quién es realmente y cuáles son los peligros que el Enemigo le depara. Eso sí, no podrá hacerlo solo. ¿Te atreves a acompañarlo?"
"—Jasper ha hecho que nos perdiéramos —explicó Celia mientras masticaba lentamente un trozo de liquen, y a Jasper le destellaron los ojos, enfadado.
—Solo durante un minuto —replicó—. No ha pasado nada.
—El maestro Tanaka nos ha enseñado a hacer bolas de fuego —contó un chico llamado Peter, y Call recordó que Tanaka era el nombre del Maestro que había elegido a sus discípulos después de Milagros—. Contuvo el fuego y nosotros ni siquiera nos quemamos.
—El Maestro Lemuel nos ha tirado piedras —dijo Drew.
Todos se lo quedaron mirando.
—¿Qué? —preguntó Aaron.
—Drew —siseó Laurel, otra de las aprendices del Maestro Lemuel—. No es cierto. Nos estaba mostrando cómo puedes mover piedras con la mente. Drew se puso en el camino de una.
«Eso explica el gran morado que Drew tiene en la clavícula», pensó Call, un poco mareado. Recordó las advertencias de su padre cuando le decía que a los Maestros no les importaba hacer daño a sus alumnos.
—Mañana va a ser metal —comentó Drew—. Apuesto a que nos tira cuchillos.
—Preferiría que me lanzaran cuchillos que pasarme todo el día delante de un montón de arena —replicó Tamara sin ninguna compasión—. Al menos los cuchillos los puedes esquivar.
—Parece que Drew no —repuso Jasper con una sonrisita burlona. Por una vez, se estaba metiendo con alguien que no era Call, pero a este no le reportó ningún placer.
—Aquí no puede ser que solo haya clases —dijo Aaron con cierto tonillo en la voz, normalmente tan calmada—. ¿No? Debe de haber algo divertido. ¿Cuál era ese sitio que nos ha mencionado el Maestro Rufus?
—Podríamos ir a la Galería después de cenar —sugirió Celia mirando directamente a Call—. Hay juegos".
Reseña en El templo de las mil puertas.
27/04/15
Os 50 mellores comezos da literatura
![]() |
| Fonte da imaxe |
Moita xente sabe de memoria o comezo das súas novelas favoritas, sobre todo se teñen un bo comezo, claro. Un dos máis coñecidos incluso por quen non leu a obra é o principio de El Quijote:
"En un lugar de la Mancha, de cuyo nombre no quiero acordarme, no ha mucho tiempo que vivía un hidalgo de los de lanza en astillero, adarga antigua, rocín flaco y galgo corredor".
En El placer de la lectura atopamos o que eles consideran os 50 mellores comezos de obras literarias da historia. Curiosamente, El Quijote só está no segundo lugar. Cal será o primeiro? Outro gran clásico cun comezo inesquecible, por suposto.
Tes a listaxe e os comezos nesta ligazón.
24/04/15
O corazón da maxia - Páx. 99
ESTÉVEZ, Xavier. O corazón da maxia. Vigo: Xerais, 2015. ISBN 978-84-9914-819-9.
Contracuberta:
Laura, unha rapaza de doce anos, está hospitalizada. A súa grave doenza provócalle falta de apetito e cansazo, ata o punto de verse obrigada a cortar o pelo porque nin forzas ten para peitearse. Cando mellora un chisquiño, tenta ser feliz visitando os outros nenos da planta e facendo incursións por outras dependencias do hospital co seu pano de pirata.Un día chega Mistre, unha nena etíope de oito anos, que compartirá con ela o cuarto. Para facerlle a estadía máis levadeira, Laura cóntalle á súa nova amiga unha historia extraordinaria, con dúas protagonistas moi especiais, Aulea e Mistera, que farán unha longa viaxe para resolver o misterio dos dragóns desaparecidos. Mentres non aparezan os dragóns, protectores das aldeas, o seu mundo non poderá gozar de paz e prosperidade. O sorprendente desenlace de ambas historias, a real e a imaxinaria, vaivos facer rir e chorar asemade.
Contracuberta:
Laura, unha rapaza de doce anos, está hospitalizada. A súa grave doenza provócalle falta de apetito e cansazo, ata o punto de verse obrigada a cortar o pelo porque nin forzas ten para peitearse. Cando mellora un chisquiño, tenta ser feliz visitando os outros nenos da planta e facendo incursións por outras dependencias do hospital co seu pano de pirata.Un día chega Mistre, unha nena etíope de oito anos, que compartirá con ela o cuarto. Para facerlle a estadía máis levadeira, Laura cóntalle á súa nova amiga unha historia extraordinaria, con dúas protagonistas moi especiais, Aulea e Mistera, que farán unha longa viaxe para resolver o misterio dos dragóns desaparecidos. Mentres non aparezan os dragóns, protectores das aldeas, o seu mundo non poderá gozar de paz e prosperidade. O sorprendente desenlace de ambas historias, a real e a imaxinaria, vaivos facer rir e chorar asemade.
![]() |
| Ilustración de Santy Gutiérrez no libro |
"Erest era un frondoso bosque de abetos e piñeiros onde confluían tres ríos. As súas augas xuntábanse nunha lagoa no medio da cal había un enorme pozo por onde desaparecía a auga, convertida nun río subterráneo, que volvía saír á superficie a máis ou menos unha xornada. Era aquela unha vista impresionante, unha fervenza circular que tragaba as augas dos tres ríos no medio dun fragor enxordecedor.
Ao lado, unha inmensa torre de pedra permanecía ergueita dende tempos inmemoriais. Era a Torre da Maxia, o lugar onde os magos de toda a terra viñan aprender e desenvolver as súas artes. O lugar que a «Canción de Gedan» indicaba como aquel onde o máis grande dos magos, Gedan, fixera os seus primeiros encantamentos sendo aínda un rapaz.
Pero o que Aulea e Místera contemplaban agora diante súa non tiña nada que ver con aquilo. Ata onde a vista alcanzaba, despregábase unha chaira erma e gris. Nin rastro de árbores nin de bosques. Só unha terra pedregosa e estéril pola que xa non viaxaba río ningún. Como tres enormes cicatrices, o leito seco dos ríos serpeaba ata o centro da chaira. Simplemente ríos de po. E ningunha lagoa. No medio da chaira, un burato no que collería unha aldea enteira. Aquel polo que antes se perdían as augas, agora era só un burato cheo de veas de liques que medraban nas súas paredes".
17/04/15
Eduardo Galeano: textos selecionados
O autor urugaio Eduardo Galeano, ademais de artículos de temas económicos e políticos, publicou unha grande cantidade de libros con microhistorias: pequenos relatos ou reflexións, ás veces dunhas liñas, sobre o ser humano e sobre os "nadies", os máis desfavorecidos. O seu compromiso con eles e con cambiar o mundo fai del un escritor único, unha voz que imos botar moito en falta nestes tempos tan difíciles.
Reproducimos a continuación algúns dos seus textos:
El padre
Vera faltó a la escuela. Se quedó todo el día encerrada en casa. Al anochecer, escribió una carta a su padre. El padre de Vera estaba muy enfermo, en el hospital. Ella escribió: -Te digo que te quieras, que te cuides, que te protejas, que te mimes, que te sientas, que te ames, que te disfrutes. Te digo que te quiero, te cuido, te protejo, te mimo, te siento, te amo, te disfruto.
Héctor Carnevale duró unos días más. Después, con la carta de su hija bajo la almohada, se fue en el sueño.
Ventanas
Ventana sobre la utopía
Ella está en el horizonte. Me acerco dos pasos, ella se aleja dos pasos. Camino diez pasos y el horizonte
se corre diez pasos más allá. Por mucho que yo camine, nunca la alcanzaré. ¿Para qué sirve la utopía?
Para eso sirve: para caminar.
Ventana sobre el cuerpo
La Iglesia dice: El cuerpo es una culpa.
La ciencia dice: El cuerpo es una máquina.
La publicidad dice: El cuerpo es un negocio.
El cuerpo dice: Yo soy la fiesta.
Ventana sobre el mundo
El hambre desayuna miedo.
El miedo al silencio aturde las calles.
El miedo amenaza:
Si usted ama, tendrá sida.
Si fuma, tendrá cáncer.
Si respira, tendrá contaminación.
Si bebe, tendrá accidentes.
Si come, tendrá colesterol.
Si habla, tendrá desempleo.
Si camina, tendrá violencia.
Si piensa, tendrá angustia.
Si duda, tendrá locura.
Si siente, tendrá soledad.
Eduardo Galeano ( Uruguay, 1940 )
Tomado de "Palabras Andantes"
Delirar en voz alta
Mensaje de Eduardo Galeano para América Latina
Cartagena de Indias, Julio de 1997
Si el mundo está patas arriba y cabeza abajo ¿por qué no delirar que el mundo vuelva a estar como él quiso cuando todavía no era?
Así que se me ocurrió imaginar ese mundo posible.
Delirar, soñar en voz alta:
En las calles los automóviles serán pisados por los perros, el aire estará limpio de los venenos de las máquinas y no tendrá más contaminación que la que emana de los miedos humanos y de las humanas pasiones.
La gente no será manejada por el automóvil, ni será programada por la computadora, ni será comprada por el supermercado,
ni será mirada por el televisor.
El televisor dejará de ser el miembro más importante de la familia y será tratado como la plancha o el lavarropas.
La gente trabajará para vivir en lugar de vivir para trabajar.
En ningún país irán presos los muchachos por no prestar el servicio militar; sólo irán quienes quieran hacerlo.
Los economistas no llamarán nivel de vida al nivel de consumo, ni llamarán calidad de vida a la cantidad de compra.
Los cocineros no creerán que a las langostas les encanta que las cocinen vivas.
Los historiadores no creerán que a los países les encanta ser invadidos y los políticos no creerán que a los pobres les encanta comer promesas.
El mundo ya no estará en guerra contra los pobres sino contra la pobreza. La industria militar no tendrá más remedio que declararse en quiebra por siempre jamás.
Nadie morirá de hambre porque nadie morirá de indigestión. Los niños de la calle no serán tratados como si fueran basura porque no habrá niños de la calle. Los niños ricos no serán tratados como si fueran dinero porque no habrá niños ricos.
La educación no será privilegio de quienes pueden pagarla, ni la policía será la maldición de quienes no puedan comprarla.
La justicia y la libertad, hermanas siamesas condenadas a vivir separadas, volverán a juntarse, bien pegaditas, espalda contra espalda.
Una mujer negra será presidenta del Brasil y otra mujer negra será presidenta de los Estados Unidos; una mujer india gobernará
a Guatemala y otra a Perú.
En Argentina las "Locas de la Plaza de Mayo" serán un ejemplo de salud mental porque ellas se negaron a olvidar, en el tiempo
de la amnesia obligatoria.
La Santa Madre Iglesia corregirá algunas erratas en las piedras de Moisés: El sexto mandamiento ordenará: "festejarás tu cuerpo".
El noveno que desconfía del deseo, lo declarará sagrado. La Iglesia también dictará el undécimo mandamiento que se le había olvidado al Señor: "amarás a la naturaleza de la que formas parte."
Todos los penitentes serán celebrantes y no habrá noche que no sea vivida como si fuera la última, ni un día que no sea vivido como si fuera el primero.
14/04/15
Eduardo Galeano, in memoriam
Onte calaron dúas grandes voces da literatura universal: Günter Grass, Nobel de literatura e Premio Príncipe de Asturias en 1999, e Eduardo Galeano, un dos máis destacados escritores da literatura latinoamericana e galardonado co premio Stig dagerman (Suecia) por estar "sempre e de xeito inquebrantable do lado dos condenados".Se ben nos próximos días publicaremos algo máis deles, hoxe queremos empezar por invitarvos a ler algúns dos libros máis emblemáticos de Eduardo Galeano.
- El libro de los abrazos. Madrid: Ed. Siglo XXI, 2007. Na nosa biblioteca.
Unha recopilación de textos e relatos, con moita imaxinación e fantasía. Unha mirada crítica sobre o ser humano, a memoria e a desmemoria, o compromiso e a liberdade. Un libro que fala da vida entre sorrisos e lágrimas, fundindo o amor e a poesía.
- El fútbol a sol y sombra. Madrid: Ed. Siglo XXI, 2003.
Galeano era un admirador incondicional do fútbol, ó que homenaxea neste libro. Nel denuncia tamén o poder dun dos negocios máis lucrativos do mundo e lamenta que o fútbol profesional desterre a alegría, a fantasía e a ousadía, pero sobre todo celebra a festa do fútbol e os seus momentos máis icónicos a través de textos breves.
- Espejos. Una historia casi universal. Madrid: Ed. Siglo XXI, 2008.
Galeano conta a historia da humanidade partindo dos feitos e das persoas menos coñecidas, os que non aparecen nos libros. Os títulos dos textos breves que forman o libro dánnos unha idea dos contidos: «Fundación del machismo», a «Resurrección de Jesús», «Las edades de Juana la Loca», «La educación en tiempos de Franco» ou «Los derechos civiles en el fútbol».
- Mujeres. Madrid: Ed. Siglo XXI, 2015.
Este libro publicarase en España o próximo xoves. Nel, Galeano rinde tributo a todas as mulleres: as fermosas (como Marilyn Monroe), as loitadoras (como Rigoberta Menchú), as científicas (como Marie Curie) e, por suposto, a todas as mulleres anónimas que coas súas fazañas fixeron avanzar á humanidade.
10/04/15
As palabras poden matar - Páx. 99
CALVEIRO, Marcos. As palabras poden matar. Vigo: Xerais, 2015. ISBN 978-84-9914-811-3.
Contracuberta:
Na colonia Seavia, situada nun dos outeiros da cidade de Santa Clara, morren cada ano máis de trinta mulleres, homes e nenos vítimas da violencia. Os seus habitantes están todos xordos, mudos e cegos, porque saben que as palabras poden matar. Todos agás o Chibo e os seus sicarios, que campan polo barrio como amos e señores de todos os que alí malviven. Rapaces como Efrén, Marcelo e Alexandre, que acoden ás aulas do mestre Abimael, mozas como Daiara que traballa de costureira nun pendello, mulleres como Maisa ou Dona Rosa, saben que o perigo axexa naquelas calellas labirínticas. Cando aparece Silencio, un guedellán que só fala coas mans e coa faciana, ninguén sabe que a súa presenza mudará a vida dun barrio sen soños nin esperanzas, onde ninguén cre nos milagres e cuxos habitantes non miraban adiante e tampouco querían mirar atrás.
"Efrén e Silencio espertan na sancristía co ruído de alguén petando con fortes golpes. A cadeira coa que atrancaran cede, ábrese a porta de par en par e o voluminoso corpo de dona Rosa xorde ante eles.
—E que facedes vos aquí, tunantes? Non andaredes a roubar? —pregúntalles a vella alporizada.
—Non, non —responde Efrén, intimidado.
—Entón?
—Agachámonos dos homes do Chibo.
—Levade coidado. Esta mañá andaban pola túa casa.
—E a miña nai e Marcelo?
—Atópanse ben. Valos matar e desgustos.
—Eu non fixen nada.
—Os meus fillos tampouco e... —confesa de súpeto dona Rosa marchando e sentando nun dos bancos da igrexa.
Ten mala cara e Silencio vai na súa axuda. A vella alasa, parece que esgotou o ar todo do seu corpo. O mimo saca un pano de man e comeza a axitalo ante ela. Efrén acércase a eles e dona Rosa, ao velos xuntos, estartela os ollos coma se acabase de ver unha pantasma.
—Ai, meus filliños, estades aquí de novo. Flavio, Ronaldo, volvestes pola vosa naiciña querida, que alegría!
Os dous amigos óllanse con incredulidade. Dona Rosa ddebe sufrir alucinacións.
—Contádeme, fillos, e logo que fixestes todos estes anos?
Os dous pensan que a vella vai morrer diante deles. Non poden deixala nese estado alí na igrexa, así que Efrén decide levala á casa".
Contracuberta:
Na colonia Seavia, situada nun dos outeiros da cidade de Santa Clara, morren cada ano máis de trinta mulleres, homes e nenos vítimas da violencia. Os seus habitantes están todos xordos, mudos e cegos, porque saben que as palabras poden matar. Todos agás o Chibo e os seus sicarios, que campan polo barrio como amos e señores de todos os que alí malviven. Rapaces como Efrén, Marcelo e Alexandre, que acoden ás aulas do mestre Abimael, mozas como Daiara que traballa de costureira nun pendello, mulleres como Maisa ou Dona Rosa, saben que o perigo axexa naquelas calellas labirínticas. Cando aparece Silencio, un guedellán que só fala coas mans e coa faciana, ninguén sabe que a súa presenza mudará a vida dun barrio sen soños nin esperanzas, onde ninguén cre nos milagres e cuxos habitantes non miraban adiante e tampouco querían mirar atrás.
"Efrén e Silencio espertan na sancristía co ruído de alguén petando con fortes golpes. A cadeira coa que atrancaran cede, ábrese a porta de par en par e o voluminoso corpo de dona Rosa xorde ante eles.
—E que facedes vos aquí, tunantes? Non andaredes a roubar? —pregúntalles a vella alporizada.
—Non, non —responde Efrén, intimidado.
—Entón?
—Agachámonos dos homes do Chibo.
—Levade coidado. Esta mañá andaban pola túa casa.
—E a miña nai e Marcelo?
—Atópanse ben. Valos matar e desgustos.
—Eu non fixen nada.
—Os meus fillos tampouco e... —confesa de súpeto dona Rosa marchando e sentando nun dos bancos da igrexa.
Ten mala cara e Silencio vai na súa axuda. A vella alasa, parece que esgotou o ar todo do seu corpo. O mimo saca un pano de man e comeza a axitalo ante ela. Efrén acércase a eles e dona Rosa, ao velos xuntos, estartela os ollos coma se acabase de ver unha pantasma.
—Ai, meus filliños, estades aquí de novo. Flavio, Ronaldo, volvestes pola vosa naiciña querida, que alegría!
Os dous amigos óllanse con incredulidade. Dona Rosa ddebe sufrir alucinacións.
—Contádeme, fillos, e logo que fixestes todos estes anos?
Os dous pensan que a vella vai morrer diante deles. Non poden deixala nese estado alí na igrexa, así que Efrén decide levala á casa".
20/03/15
Nada - Páx. 99
TELLER, Janne. Nada. Barcelona: Seix Barral, 2011. ISBN 978-84-322-9696-3.
Contracuberta:
Pierre Antón deja el colegio el día que descubre que la vida no tiene sentido. Se sube a un ciruelo y declama a gritos las
razones por las que nada importa en la vida. Tanto desmoraliza a sus compañeros que deciden apilar objetos esenciales para ellos con el fin de demostrarle que hay cosas que dan sentido a quiénes somos. En su búsqueda arriesgarán parte de sí mismos y descubrirán que sólo al perder algo se aprecia su valor. Pero entonces puede ser demasiado tarde.
Entrevista coa autora:
Contracuberta:
Pierre Antón deja el colegio el día que descubre que la vida no tiene sentido. Se sube a un ciruelo y declama a gritos las
razones por las que nada importa en la vida. Tanto desmoraliza a sus compañeros que deciden apilar objetos esenciales para ellos con el fin de demostrarle que hay cosas que dan sentido a quiénes somos. En su búsqueda arriesgarán parte de sí mismos y descubrirán que sólo al perder algo se aprecia su valor. Pero entonces puede ser demasiado tarde.
"En ese momento me acordé de que Jan-Johan había estado aquella tarde en la serrería, y no quería imaginarme qué había hecho con el dedo. Pero ahora sabía muy bien quién le había cortado el cuello a la pobre perra.
Sofie la ladina.
No le comuniqué a nadie mis pensamientos. En primer lugar porque no estaba segura de que el dedo tuviera que ver con la obligada entrega de Sofie. En segundo lugar porque ya no me sentía segura con lo que Sofie podía llegar a maquinar.
Varios de nosotros estábamos contentos porque el montón de significado estaba a punto de ser completado.
A Jan-Johan eso le daba igual. Para él podía ser el principio o el final, no quería entregar su dedo índice.
Si Jan-Johan no hubiera sido el último, quizá le hubiéramos perdonado el dedo. ¿Quién sabe lo que podría ocurrir después? De todas maneras esa no es toda la verdad. Porque la verdad es que si Jan-Johan no hubiera sido el líder de la clase, el que lo decidía todo y tocaba la guitarra y cantaba las canciones de los Beatles cuando a él le venía en gana, le hubiéramos perdonado el dedo. Pero tal y como estaban las cosas no había nada que hacer.
Tenía que ser el sábado por la tarde.
Primero Sofie le cortaría el dedo, después le haríamos un vendaje cubriéndoselo y por último el piadoso Kai lo transportaría a casa de sus padres en la carretilla de los periódicos para que lo llevaran a urgencias y allí le hicieran un vendaje como es debido".
Entrevista coa autora:
13/03/15
Penúltimas tendencias - Páx. 99
NEGRO, Carlos. Penúltimas tendencias. Vigo: Xerais, 2014. ISBN 978-84-9914-607-2.
Contracuberta:
Este é un libro de versos que rompen as costuras do silencio; un álbum secreto para todas aquelas mozas que procuran una fenda nos valos, máis alá da gaiola rosa dos contos de princesas; un diario onde unha adolescente convulsa e opaca atopa a voz que nunca tivo. Porque medrar é aprender a fuxir da ditadura dos espellos.
Non agardes máis: entra nun universo onde non todo vai ser fashion & cool & chic & sexy.
(Dado o baixo número de páxinas do libro, nesta ocasión reproducimos unha páxina distinta á 99).
Le aquí unha entrevista co autor falando deste libro.
Contracuberta:
Este é un libro de versos que rompen as costuras do silencio; un álbum secreto para todas aquelas mozas que procuran una fenda nos valos, máis alá da gaiola rosa dos contos de princesas; un diario onde unha adolescente convulsa e opaca atopa a voz que nunca tivo. Porque medrar é aprender a fuxir da ditadura dos espellos.
Non agardes máis: entra nun universo onde non todo vai ser fashion & cool & chic & sexy.
(Dado o baixo número de páxinas do libro, nesta ocasión reproducimos unha páxina distinta á 99).
" Trucos de autodefensa persoal
Cando se cruza comigo no patio
e percibo a baba dos seus ollos
pousados como lesmas nos meus peitos
gustaríame ser salvaxe e libre
como Beyoncé cando canta e baila
e dun golpe violento de cadeira
—shake it up, baby, shake it up—
mandalo lonxe da miña vista,
a un lugar perdido da galaxia
onde o desexo non cheire a sangue
nin deixe na pel un rastro visguento
que non sae nin con sales de baño
nin co estropallo verde dos cacharros".
Le aquí unha entrevista co autor falando deste libro.
06/03/15
O asasino bífido - Páx. 99
RIVEIRO, Breogán. O asasino bífido. Vigo: Ir Indo Edicións, 2001. ISBN 84-7680-369-9.
Contracuberta:
O asasino bífido preséntase como unha novela con todos os ingredientes básicos que definen o mellor relato policial. O seu autor, Breogán Riveiro, recolle o testemuño da novela negra americana e enche, deste xeito, un importante oco na literatura galega. Trátase dunha historia novidosa, abraiante e, á vez, real, adaptada ó ambiente urbano da cidade da Coruña, na que o lector descubrirá, no medio dun curioso transfondo lingüístico, como se desenvolve o seu protagonista, o inspector Luís Meilán, á hora de resolver unha serie de asasinatos que preocupan a opinión pública. Todos estes elementos mestúranse neste relato cheo de dinamismo, contrastes e humor, impregnado dunha tensión que vai in crescendo a medida que avanzan as súas páxinas. Esta narración foi finalista no premio Novela por Entregas de La voz de Galicia do ano 2001.
Contracuberta:
O asasino bífido preséntase como unha novela con todos os ingredientes básicos que definen o mellor relato policial. O seu autor, Breogán Riveiro, recolle o testemuño da novela negra americana e enche, deste xeito, un importante oco na literatura galega. Trátase dunha historia novidosa, abraiante e, á vez, real, adaptada ó ambiente urbano da cidade da Coruña, na que o lector descubrirá, no medio dun curioso transfondo lingüístico, como se desenvolve o seu protagonista, o inspector Luís Meilán, á hora de resolver unha serie de asasinatos que preocupan a opinión pública. Todos estes elementos mestúranse neste relato cheo de dinamismo, contrastes e humor, impregnado dunha tensión que vai in crescendo a medida que avanzan as súas páxinas. Esta narración foi finalista no premio Novela por Entregas de La voz de Galicia do ano 2001.
"Luís nunca sospeitara que existisen tantas empresas de dobraxe de películas. Suso sinalou as dúas ou tres máis importantes e comezaron a face-las visitas. Na primeira recibiunos o xerente, moi interesado en ofrece-los mellores servicios a aqueles homes que viñan de parte dunha coñecida empresa audiovisual.
—Precisamos unha voz moi especial —Luís presentárase coma o creativo da campaña publicitaria—. Ten que ser un home, de voz grave e fonda pero non vello. Aínda que tampouco xuvenil. Envolvente, agradable. E tamén que soe enxebre, do pobo.
—¡De seguro teremos o que vostede pide! —vendeulles o xerente.
Pasou a seguinte media hora poñendo gravacións de veces de actores de dobraxe, unha detrás de outra. Habíaas de moitas clases, pero o home non conseguía satisface-los clientes. O xerente nunca se enfrentara a un creativo tan tiquismiquis como aquel home de pelo loiro esvaecido e medio calvo.
—¡Pois non temos máis!— rematou desilusionado—. Pero eu creo que algunha destas podería valer perfectamente.
—Se cadra, si —dixo Suso—. Sería cuestión de axustalas un pouco. Estaremos en contacto —despedíronse.
Xa no coche, Suso burlouse de Luís.
—¡Pero home! ¿Pode saberse a que xogas ti? Se vas de creativo publicitario non podes ir así e falar desa maneira. De entrada tes que cambiar esa roupa.
Na seguinte entrevista Luís ía vestido cun traxe prestado de marca, sandalias de deseño e un pendente na orella. Suso tentara colocarlle unha coleta postiza, pero Luís negouse.
—Lembra —recomendou Suso antes de entrar—. Tes que falar como se fóse-lo oráculo do universo.
—Serei tan pedante coma un artista moderno.
—¡Moito máis! Os artistas polo menos teñen algo tanxible que vender. Os creativos publicitarios só se venden a si mesmos: venden fume.
O segundo xerente era un home gordo con aspecto triste. Recibiunos e someteunos á mesma tortura de escoitar un cento de voces de actores de dobraxe en diferentes spots publicitarios e actuacións. Outro intento errado.
A terceira entrevista era cunha muller que os fixo pasar a un pequeno estudio de gravación. Alí escoitou a súa petición e comezou a poñer outra quenda de voces. Ás veces escoitaban algunha nova, pero case todas eran xa coñecidas para Luís".
20/02/15
Tes ata as 10 - Páx. 99
CASTRO, Francisco. Tes ata as 10. Vigo: Galaxia, 2014. ISBN 978-84-9865-562-9.
Contracuberta:
Antonio non daba creto ao correo que viña de entrarlle no seu ordenador. Era de seu pai. O problema é que o seu pai leva morto un día. Así arranca esta trepidante historia de intriga e suspense na que Francisco Castro constrúe unha trama que contén, á súa vez, moitas historias distintas. A través de correos electrónicos, cartas e outra clase de pistas misteriosas e sorprendentes, o seu pai, morto, ou quen está a facerse pasar por el, vai obrigando a que o protagonista investigue un terrible asunto do pasado que quedou sen resolver. Libros misteriosos, vinganzas dende o Máis Alá, historias de amor que hai que manter ocultas..., todo un mollo de asuntos nunha novela que nos vai levar de viaxe pola historia recente de España e Galicia, mais tamén por dentro do corazón dos namorados que o están de verdade. Unha novela que te vai obrigar a seguir lendo ata o final.
Contracuberta:
Antonio non daba creto ao correo que viña de entrarlle no seu ordenador. Era de seu pai. O problema é que o seu pai leva morto un día. Así arranca esta trepidante historia de intriga e suspense na que Francisco Castro constrúe unha trama que contén, á súa vez, moitas historias distintas. A través de correos electrónicos, cartas e outra clase de pistas misteriosas e sorprendentes, o seu pai, morto, ou quen está a facerse pasar por el, vai obrigando a que o protagonista investigue un terrible asunto do pasado que quedou sen resolver. Libros misteriosos, vinganzas dende o Máis Alá, historias de amor que hai que manter ocultas..., todo un mollo de asuntos nunha novela que nos vai levar de viaxe pola historia recente de España e Galicia, mais tamén por dentro do corazón dos namorados que o están de verdade. Unha novela que te vai obrigar a seguir lendo ata o final.
"E iso para min era o que realmente importaba: que meu pai foi feliz e viviu o amor e, seica, foi correspondido durante moitísimos anos por alguén que, está claro —coñecéndoo non habería por que pensar outra cousa— tamén o quería. E como xa dixen, ser consciente diso supuña unha certa forma de alivio.
Moitas veces torturárame imaxinando o sufrimento de meu pai na convivencia día a día con miña nai. Saber agora que había mási vida para el que a rutina do xornal e a volta á casa gris, facíame notar o corazón contento. E sei que a Celia tamén. Eu nunca me reprimira á hora de comentarlle o que me pasaba con miña nai, a clase de relación que tiña con ela. E se para min era insoportable compartir o mesmo espazo con ela, a pesar do pouco que con ela convivín, non era capaz de imaxinar o sentimento de resignación que podía levar aniñado meu pai dentro do corazón despois de pasar a vida cunha muller que non o entendía e coa que, probablemente por un puro mecanismo de supervivencia, non falaba (nin ela a el).
—Tivo que ser unha muller moi moderna —dixo Celia.
—E por que dis iso?
—Fíxate na actitude coa que olla a cámara. Repara no tamaño desa saia —cos dedos índice e polgar fixo ese aceno que facemo cando queremos dicir que algo é moi pouco ou moi pequeno—. É moi curta para o tempo en que foron tiradas! Eu teño bragas máis grandes!
Fíxome graza o seu comentario; mais tornei serio axiña, porque, en teoría, eu estaba ollando as fotos; pero en realidade os meus sentidos estaban concentrados en aspirar o recendo que emanaba, doce e afroitado, do perfume do seu corpo, agora, tan preto do meu. As nosas cabezas case se tocaban, baixas as dúas sobre as fotos esparexidas pola mesa unhas sobre as outras e mesturadas cos recortes do xornal e dos panfletos revolucionarios doutra época que chamaban ao cambio.
Amoseille a chave, que colleu e puxo á altura dos ollos".
06/02/15
Iacobus - Páx. 99
ASENSI, Matilde. Iacobus. Barcelona: Ed. Planeta, 2015. ISBN 978-84-08-13655-2.
Contracuberta:
Galcerán de Born, monje de una orden militar, es enviado por el papa Juan XXII a investigar las misteriosas muertes de Clemente V, su antecesor, y Felipe IV, rey de Francia, tras la ejecución del gran maestre de la Orden del Temple. Acompañado por el novicio García, su fiel y sagaz escudero, y con la ayuda de una hechicera de París, Galcerán irá desentrañando una enigmática trama que le pondrá tras la pista de la Orden del Temple, una institución en teoría ya disuelta pero cuya alargada sombra sigue proyectándose sobre las más importantes esferas del poder.
Combinando la técnica de las novelas de misterio con sus amplios conocimientos históricos, la autora de El origen perdido nos ofrece una apasionante novela de aventuras ambientada en la Europa medieval más convulsa.
Una narración magistral que sitúa a Matilde Asensi entre las grandes autoras de su generación.
Le aquí o primeiro capítulo.
Web da autora.
Contracuberta:
Galcerán de Born, monje de una orden militar, es enviado por el papa Juan XXII a investigar las misteriosas muertes de Clemente V, su antecesor, y Felipe IV, rey de Francia, tras la ejecución del gran maestre de la Orden del Temple. Acompañado por el novicio García, su fiel y sagaz escudero, y con la ayuda de una hechicera de París, Galcerán irá desentrañando una enigmática trama que le pondrá tras la pista de la Orden del Temple, una institución en teoría ya disuelta pero cuya alargada sombra sigue proyectándose sobre las más importantes esferas del poder.
Combinando la técnica de las novelas de misterio con sus amplios conocimientos históricos, la autora de El origen perdido nos ofrece una apasionante novela de aventuras ambientada en la Europa medieval más convulsa.
Una narración magistral que sitúa a Matilde Asensi entre las grandes autoras de su generación.
"—¡Estupendo! ¡Los carruajes de los cortesanos son tan cómodos como los aposentos de un príncipe, sire!
—¡Pero qué sabrás tú de aposentos principescos si no has visto nada, Jonás, si acabas de salir del monasterio! —exploté injustamente.
—Vuestra extraña oración no os ha tranquilizado.
—Mi extraña oración me ha servido para comprender que lo único importante para mí en estos momentos es terminar con esta dichosa misión, informar al Papa y al gran comendador, y regresar cuanto antes a mi casa, a Rodas.
—¿Y yo qué? —preguntó él.
—¿Tú...? ¿Acaso crees qeu voy a cargar contigo el resto de mi vida?
Era evidente que estaba de muy mal humor.
Hacía un frío endemoniado en las húmedas calles de París. Nuestras bocas emitían nubes de vaho mientras esperábamos en las sombras el carruaje de Beatriz d'Hirson. Por fortuna, los abrigos de piel que traíamos de Aviñón eran largos y nos cubrían las piernas. El muchacho se había tocado la cabeza, además, con un bonete de fieltro y yo con un sombrero de castor que me protegía el cuero cabelludo del viento gélido. Esa tarde, la dueña de nuestro hostal, a petición mía, había subido a nuestro cuarto para rasurarnos la cara y desmocharnos el pelo, pero Jonás se había negado en redondo a dejarse cortar la melena: en las calles de París había visto a los muchachos de su edad con los cabellos lartos —símbolo de nobleza y de hombres libre— y había decidido imitarlos; también se había negado a dejarse pasar la navaja por las mejillas —aunque solo tenía una ligera pelusa oscura en las quijadas—, orgulloso de su flamante virilidad. Creo que aquella nueva actitud hacia su aspecto era su manera de decirme que no deseaba regresar al cenobio.
—He estado pensando, sire, sobre la visita que hicimos el otro día a Pont-Sainte-Maxence —dijo mientras daba pequeños saltitos para conservar el calor del cuerpo bajo los ropajes.
—¿Y qué has pensado? —pregunté con pocas ganas.
—¿Queréis que os cuente mi teoría sobre la muerte del rey Felipe el Bello?".
Le aquí o primeiro capítulo.
Web da autora.
23/01/15
Ciudad de las almas perdidas - Páx. 99
CLARE, Cassandra. Cazadores de sombras 5. Ciudad de las almas perdidas. Barcelona: Ed. Destino, 2012. ISBN 978-84-08-00812-5.
Contracuberta:
Jace es ahora un sirviente del mal, vinculado a Sebastian por toda la eternidad. Sólo un pequeño grupo de Cazadores de Sombras cree posible su salvación. Para lograrla, deben desafiar al Cónclave, y deben actuar sin Clary. Porque Clary está jugando a un juego muy peligroso por su propia cuenta y riesgo. Si pierde, el precio que deberá pagar no consiste tan solo en entregar su vida, sino también el alma de Jace.
Clary está dispuesta a hacer lo que sea por Jace, pero ¿puede seguir confiando en él? ¿O lo ha perdido para siempre? ¿Es el precio a pagar demasiado alto, incluso para el amor?
Le aquí os dous primeiros capítulos.
Web oficial de Cazadores de sombras en español.
Contracuberta:
Jace es ahora un sirviente del mal, vinculado a Sebastian por toda la eternidad. Sólo un pequeño grupo de Cazadores de Sombras cree posible su salvación. Para lograrla, deben desafiar al Cónclave, y deben actuar sin Clary. Porque Clary está jugando a un juego muy peligroso por su propia cuenta y riesgo. Si pierde, el precio que deberá pagar no consiste tan solo en entregar su vida, sino también el alma de Jace.
Clary está dispuesta a hacer lo que sea por Jace, pero ¿puede seguir confiando en él? ¿O lo ha perdido para siempre? ¿Es el precio a pagar demasiado alto, incluso para el amor?
"A sus pies había un vaso hecho añicos, y el agua empapaba la alfombra gris.
Todo el color le había desaparecido del rostro, y se había quedado blanca como la cal. Estaba mirando fijamente al otro lado de la sala, e incluso antes de volver la cabeza, Clary ya supo qué estaba viendo.
A su hijo.
Sebastian estaba apoyado en la pared del salón, cerca de la puerta, sin ninguna expresión en su rostro anguloso. Entrecerró los párpados y miró a Jocelyn a través de las pestañas. Algo en su postura, en su aspecto, podría haber salido de la foto de un Valentine de diecisiete años que Hodge había tenido.
—Jonathan —susurró Jocelyn.
Clary se quedó inmóvil; igual que Jace cuando llegó corrindo por el pasillo, y vio la escena que tenía ante sí y se detuvo de golpe. Jace tenía la mano izquierda sobre el cinturón de las armas, sus delgados dedos estaban a varios centrímetros del mango de una de sus dagas; Clary sabía que tardaría menos de un segundo en desenvainarla.
—Ahora me llaman Sebastian —respondió—. Decidí que no me interesaba conservar el nombre que me disteis mi padre y tú. Ambos me habéis traicionado, así que preferiría no tener relación con vosotros.
El agua caída del vaso roto iba formando un círculo oscuro a los pies de Jocelyn, que dio un paso adelante, mirando el rostro de Sebastian con ojos escrutadores.
—Creía que estabas muerto —susurró—. Muerto. Vi tus huesos convertirse en cenizas.
Sebastian la miró con los ojos negros entrecerrados.
—Si fueras una madre de verdad —replicó—, una buena madre, habrías sabido que estaba vivo. Una vez hubo un hombre que dijo que las madres llevaban con ellas durante toda la vida la llave de nuestras almas. Pero tú tiraste la mía.
Jocelyn hizo un sonido gutural".
Le aquí os dous primeiros capítulos.
Web oficial de Cazadores de sombras en español.
16/01/15
Recinto gris - Páx. 99
COSTAS, Ledicia. Recinto gris. Vigo: Xerais, 2014. ISBN 978-84-9914-608-9.
Contracuberta:
Tras unha día de galerna, Cidade Vii foi invadida por un exército adestrado para conseguir unha cidade perfecta. Aqueles soldados altísimos de uniforme negro e cabeza de lobo peiteaban o territorio, rexistraban cada casa, non deixaban nada ao chou. Tiñan instrucións moi claras que cumprir: colleren aqueles que perturbaban o equilibrio social, ás persoas consideradas diferentes, metelas nos camións e trasladalas a Recinto Gris, un lugar habilitado para aloxar os que non encaixaban no seu deseño. Aqueles soldados lobos presentáronse na casa de Nube, unha rapaza incapaz de mentir, coa intención de levala.
Le unha entrevista coa autora.
Contracuberta:
Tras unha día de galerna, Cidade Vii foi invadida por un exército adestrado para conseguir unha cidade perfecta. Aqueles soldados altísimos de uniforme negro e cabeza de lobo peiteaban o territorio, rexistraban cada casa, non deixaban nada ao chou. Tiñan instrucións moi claras que cumprir: colleren aqueles que perturbaban o equilibrio social, ás persoas consideradas diferentes, metelas nos camións e trasladalas a Recinto Gris, un lugar habilitado para aloxar os que non encaixaban no seu deseño. Aqueles soldados lobos presentáronse na casa de Nube, unha rapaza incapaz de mentir, coa intención de levala.
"—É esta. Non hai dúbida.
Apagaron a luz e trataron de recompoñer a porta, pero estaba rota. Á mínima refolada de aire, abriríase por completo revelando que alguén entrara no almacén.
—En canto se decaten de que alguén entrou aquí, rexistrarán todos os barracóns —dixo Mun—. Non sei como imos saír desta.
Naquel momento eran as tres da madrugada.
—É mellor volver e non seguir tentando a sorte, albino. Xa se nos ocorrerá algo. Quedando aquí non solucionamos nada.
Apenas deran uns pasos cando o Lince pisou algo brando medio enterrado entre a lama. Agachouse para velo máis de preto e quedou paralizado por un instante. Co estómago encollido, permaneceu fitando cara ao chan. Podía escoitar os latexos do seu propio corazón rebentándolle o peito. Bum-bum, bum-bum, bum-bum...
—Que pasa, Lince?
El non contestou. Agarrou coas dúas mans aquilo que atopara e levantouno no aire. Mun, que estaba uns pasos máis adiante, non alcanzaba a distinguir o que o compañeiro sostiña, mais polo misterioso silencio do Lince sabía que algo estaba pasando. Achegouse a el ata que aquela cousa foi tomando forma concreta. Cando tivo a seguridade de que aquilo era o que semellaba, sentiu arrepíos. Logo, ese sentimento deu paso ao noxo. E finalmente o temor invadiuno por completo. O que Lince sostiña entre as mans era unha enorme cabeza de lobo gris".
Le unha entrevista coa autora.
09/01/15
Lo que Einstein le contó a su barbero - Páx. 99
WOLKE, R. L. Lo que Einstein le contó a su barbero. Respuestas científicas a lo incomprensible de la vida cotidiana. Barcelona: Ed. Ma Non Troppo, 2003. ISBN 84-95601-53-2.
Contracuberta:
¿Se ha preguntado alguna vez por qué el océano es azul? ¿Por qué los pájaros no se electrocutan cuando se posan sobre los cables eléctricos de alto voltaje? ¿A qué se debe que los cubitos de hielo presenten ese aspecto nebuloso? ¿O si sería posible escuchar la radio mientras se viaja en automóvil a la velocidad del sonido?
Robert L. Wolke, como ya demostró en Lo que Einstein no sabía, nos ayuda a desentrañar y comprender cientos de fenómenos con los que convivimos a diario sin apenas reparar en sus causas y sus porqués. En este nuevo libro, Wolke nos deleita con más explicaciones amenas y rigurosas acerca de fenómenos corrientes tales como la gravedad (si usted viaja en un ascensor que cae, ¿se salvará si salta en el último instante?) o la acústica (¿por qué un látigo provoca un chasquido tan sonoro?), además de otros hechos asombrosos (si se dispara una bala hacia lo alto, ¿podría matar a alguien al caer?) y otras cuestiones prodigiosas y desconcertantes que pueden llegar a causar gran controversia en cualquier reunión de amigos.
Contracuberta:
¿Se ha preguntado alguna vez por qué el océano es azul? ¿Por qué los pájaros no se electrocutan cuando se posan sobre los cables eléctricos de alto voltaje? ¿A qué se debe que los cubitos de hielo presenten ese aspecto nebuloso? ¿O si sería posible escuchar la radio mientras se viaja en automóvil a la velocidad del sonido?
Robert L. Wolke, como ya demostró en Lo que Einstein no sabía, nos ayuda a desentrañar y comprender cientos de fenómenos con los que convivimos a diario sin apenas reparar en sus causas y sus porqués. En este nuevo libro, Wolke nos deleita con más explicaciones amenas y rigurosas acerca de fenómenos corrientes tales como la gravedad (si usted viaja en un ascensor que cae, ¿se salvará si salta en el último instante?) o la acústica (¿por qué un látigo provoca un chasquido tan sonoro?), además de otros hechos asombrosos (si se dispara una bala hacia lo alto, ¿podría matar a alguien al caer?) y otras cuestiones prodigiosas y desconcertantes que pueden llegar a causar gran controversia en cualquier reunión de amigos.
(A explicación continúa na páx. 100)"¿Caliente, caliente, lo más caliente?
Si el cero absoluto es la temperatura más baja posible, ¿existe la temperatura más alta posible?
Sí. Pero comencemos a una temperatura meramente templada y vayamos aumentando el calor de manera gradual.
El calor es la energía que una sustancia contiene en su interior, debido al hecho de que sus átomos y moléculas están en movimiento (véase pág. 89). Pero la temperatura es un concepto construido por el hombre, inventado para que podamos hablar entre nosotros sobre cuánta energía tiene una sustancia, y le asignamos números a eso. Cuando decimos que estamos «aumentando la temperatura» de un objeto, estamos añadiendo energía calorífica a sus átomos y moléculas y haciendo que se muevan más rápido. El límite final de enfriamiento y ralentización de dichos átomos y moléculas debe ser cuando ya no se mueven en absoluto; eso es el cero absoluto (véase pág. 89). La cuestión que nos concierne, entonces, se limita a si hay algún límite a lo rápido que esos átomos y moléculas pueden moverse.
Pero mucho antes de que podamos alcanzar ningún límite de velocidad, deben ocurrir varias cosas. En primer lugar, si la sustancia es un sólido se fundirá en un líquido. Entonces a una temperatura más alta el líquido hervirá y se convertirá en un vapor o gas —una condición en la que los átomos o moléculas están moviéndose rápida y libremente en todas direcciones—. Conforme la temperatura es más y más alta, se mueven más y más rápido. Por ejemplo, las moléculas de nitrógeno en el aire de su horno a 177 grados Celsius se mueven a una velocidad media de 2.300 kilómetros por hora.
Si la sustancia está compuesta de moléculas (grupos de átomos pegados), tarde o temprano estas se desharán en fragmentos más pequeños o incluso en sus átomos individuales, como consecuencia de las fuerzas demoledoras de sus violentas colisiones. En otras palabras cada compuesto molecular se descompondrá a una temperatura lo suficientemente elevada".
28/11/14
El libro de los enigmas de Leonardo da Vinci - Páx. 99
GALLAND, R. W. El libro de los enigmas de Leonardo da Vinci. 135 acertijos inspirados en el universo del genio del Renacimiento. Barcelona: Grijalbo, 2014. ISBN 978-84-15989-29-5.
Contracuberta:
Un libro de enigmas basado en las ideas e invenciones de Leonardo da Vinci.
Despierta tu curiosidad y agudiza tu ingenio sumergiéndote en el mundo de enigmas y misterios inspirados en la fascinante obra de Leonardo da Vinci, el genio del Renacimiento. Una colección de problemas de lógica, puzzles, acertijos, misterios y extravagancias organizados por niveles, desde los no iniciados hasta los más ingeniosos en la resolución de enigmas. ¿Qué piezas faltan en la sonrisa de Mona Lisa? ¿Cuál es la fórmula para hacer volar el helicóptero? ¿Quién asesinó al enemigo de los Borgia? Encuentra el significado de los mensajes y las figuras en clave, resuelve los rompecabezas más complicados, descubre la respuesta a los misterios más descabellados y mucho más en El libro de los enigmas de Leonardo da Vinci.
Contracuberta:
Un libro de enigmas basado en las ideas e invenciones de Leonardo da Vinci.
Despierta tu curiosidad y agudiza tu ingenio sumergiéndote en el mundo de enigmas y misterios inspirados en la fascinante obra de Leonardo da Vinci, el genio del Renacimiento. Una colección de problemas de lógica, puzzles, acertijos, misterios y extravagancias organizados por niveles, desde los no iniciados hasta los más ingeniosos en la resolución de enigmas. ¿Qué piezas faltan en la sonrisa de Mona Lisa? ¿Cuál es la fórmula para hacer volar el helicóptero? ¿Quién asesinó al enemigo de los Borgia? Encuentra el significado de los mensajes y las figuras en clave, resuelve los rompecabezas más complicados, descubre la respuesta a los misterios más descabellados y mucho más en El libro de los enigmas de Leonardo da Vinci.
" Leonardo estaba entrevistando a cuatro aspirantes a aprendiz: Alberto, Benito, Caspar y Donatello. Hizo que todos se quedaran sentados con los ojos cerrados mientras él les ponía un sombrero a cada uno en la cabeza.
—Hay dos sombreros negros y dos blancos —les dijo.
Después situó a los chicos de forma que ni Benito ni Donatello pudieran ver a ninguno de los demás. Alberto solo podía ver a Benito, y Caspar solo podía ver a Alberto y a Benito.
—El primero que me diga razonadamente de qué color lleva puesto el sombrero pasará a ser mi aprendiz. Ya podéis abrir los ojos.
Después de un incómodo silencio, por fin uno de los chicos respondió correctamente.
¿Quién se convirtió en aprendiz de Leonardo?
Solución en la página 210".
21/11/14
O xogo de Ender - Páx. 99
CARD, Orson Scott. O xogo de Ender. Santiago de Compostela: Urco Editora, 2012. ISBN 978-84-938558-6-4.
Contracuberta:
A humanidade descobre que non está soa no Universo no peor dos escenarios posíbeis: os abázcaros intentan, por dúas veces, conquistalos e aniquilalos e só a sorte e a intuición dun líder lendario logran salvala. En 2070 o medo a unha terceira invasión é omnipresente. Todos os países unidos baixo un único mando fan unha última aposta desesperada: comezan a adestrar nenos para que defendan a Terra dos abázcaros, e Andrew Ender Wiggin, un destes pequenos soldados, pode ser a última esperanza da humanidade.
O mellor xeito para que aprendan a facer a guerra é a través de xogos fantásticos que dan nome a esta obra e que determinarán o futuro, non só do protagonista, senón tamén da raza humana e, se callar, da abázcara.
Contracuberta:
A humanidade descobre que non está soa no Universo no peor dos escenarios posíbeis: os abázcaros intentan, por dúas veces, conquistalos e aniquilalos e só a sorte e a intuición dun líder lendario logran salvala. En 2070 o medo a unha terceira invasión é omnipresente. Todos os países unidos baixo un único mando fan unha última aposta desesperada: comezan a adestrar nenos para que defendan a Terra dos abázcaros, e Andrew Ender Wiggin, un destes pequenos soldados, pode ser a última esperanza da humanidade.
O mellor xeito para que aprendan a facer a guerra é a través de xogos fantásticos que dan nome a esta obra e que determinarán o futuro, non só do protagonista, senón tamén da raza humana e, se callar, da abázcara.
"—A maior parte dos soldados non se decatan de que mentres máis lonxe estean do branco, máis tempo teñen que manter o raio nun círculo de máis ou menos dous centímetros. É a diferenza entre unha décima de segundo e medio segundo, mais na batalla iso é unha eternidade. Moitos dos soldados pensan que erran apuntando cando en realidade non foi así, maís ben movéronse demasiado a présa. Por iso non podes usar a túa arma como unha espada, plin plin cortalos-pola-metade. Tes que apuntar.
Empregou o chama-bólas para atraelas, logo lanzounas amodo, unha por unha. Ender disparoulles. Fallou todas as veces.
—Ben —dixo ela —. Non tes malos hábitos.
—Tampouco teño bos —comentou.
—Eses dareichos.
Non avanzaron moito esa primeira mañá. Sobre todo falaron. Como pensar mentres se dispara. Como reter as propias emocións e as do inimigo na mente ao mesmo tempo. Como manter o brazo firme e apuntar co corpo, así se o teu brazo está conxelado aínda podes disparar. Aprender onde o gatillo realmente fai disparar para non ter que levalo até o fondo cada vez que se dispare. Relaxar o corpo, non tensarse, xa que fai que se trema.
Foi a única práctica que Ender tivo aquel día. Durante as instrucións do grupo de combate pola tarde, Ender recibiu a orde de levar a súa consola e facer os seus deberes, sentado nunha esquina da sala. Bonzo debía ter todos os seus soldados na sala de combate, mais non tiña que usalos.
Porén, Ender non fixo os seus deberes. Se non podía participar na instrución como soldado, podería estudar a Bonzo como estratego. O Grupo de Combate Píntega estaba dividido en catro batallóns normais de dez soldados cada un. Algúns comandantes formaban os seus batallóns de tal xeito que o grupo A estaba formado polos mellores soldados e o D polos peores. Bonzo mesturábaos polo que cada un contaba con bos e malos soldados.
A excepción era o batallón B que só tiña nove mozos. Ender preguntouse quen sería transferido para facerlle espazo a el".
14/11/14
Divergente - Páx. 99
ROTH, Veronica. Divergente. Barcelona: RBA, 2011. ISBN 978-84-2720-118-7.
Contracuberta:
En el Chicago distópico de Beatrice Prior, la sociedad está dividida en cinco facciones, cada una de ellas dedicada a cultivar una virtud concreta: Verdad (los sinceros), Abnegación (los altruistas), Osadía (los valientes), Cordialidad (los pacíficos) y Erudición (los inteligentes). En una ceremonia anual, todos los chicos de dieciséis años deben decidir a qué facción dedicarán el resto de sus vidas. Beatrice tiene que elegir entre quedarse con su familia... y ser quien realmente es, no puede tener ambas cosas. Así que toma una decisión que sorprenderá a todo el mundo, incluida ella.
Contracuberta:
En el Chicago distópico de Beatrice Prior, la sociedad está dividida en cinco facciones, cada una de ellas dedicada a cultivar una virtud concreta: Verdad (los sinceros), Abnegación (los altruistas), Osadía (los valientes), Cordialidad (los pacíficos) y Erudición (los inteligentes). En una ceremonia anual, todos los chicos de dieciséis años deben decidir a qué facción dedicarán el resto de sus vidas. Beatrice tiene que elegir entre quedarse con su familia... y ser quien realmente es, no puede tener ambas cosas. Así que toma una decisión que sorprenderá a todo el mundo, incluida ella.
"Cuatro y Eric se quedan mirando unos segundos. Me siento como si estuviera viendo dos tipos distintos de osados: el honorable y el despiadado. Sin embargo, incluso yo sé que en esta sala es Eric, el líder más joven de Osadía, el que ostenta la autoridad.
La frente de Al está perlada de sudor; se lo limpia con el dorso de la mano.
—Esto es ridículo —protesta, sacudiendo la cabeza—. ¿Qué sentido tiene darle una paliza? ¡Estamos en la misma facción!
—Ah, ¿tan fácil crees que va a ser? —pregunta Will, sonriendo—. Venga, intenta pegarme, tortuga.
Will levanta de nuevo las manos; veo en su cara una resolución que no estaba ahí antes. ¿De verdad cree que puede ganar? Un solo golpe a la cabeza y Al lo dejará K.O.
Claro que para eso tiene que conseguir darle. Al intenta hacerlo, pero Will se agacha; tiene la nuca reluciente de sudor. Esquiva otro puñetazo, rodea a Al y le da una fuerte patada en la espalda. Al se inclina un poco y se da la vuelta.
Cuando era más pequeña leí un libro sobre osos pardos. Había una imagen de uno de pie sobre las patas traseras, con las zarpas extendidas, rugiendo. Es el aspecto que tiene Al en estos momentos. Carga contra Will agarrándolo del brazo para que no se escape y le da un puñetazo en la mandíbula.
La luz desaparece de los ojos de Will, que son verde pálido, como el apio. Se le ponen en blanco y su cuerpo se relaja, cayendo al suelo como un peso muerto. Noto una corriente fría en la espalda que me llega hasta el pecho.
Al abre mucho los ojos, se agacha junto a Will y le da en la mejilla con la mano. La sala guarda silencio, esperando la reacción de Will. Durante unos segundos no responde, se queda tirado en el suelo con un brazo doblado bajo él".
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)

























