19/01/15

Un protagonista sen nome?

Probablemente todos estamos acostumados a que os protagonistas das novelas que lemos teñan un nome. Algúns, incluso, teñen nome e alcume. Pero non sempre é así, aínda que pareza sorprendente, e hai algúns libros ben coñecidos con protagonistas anónimos.

Este é un artigo de Entre libros e letras, o blog da librería Iberlibro, no que nos falan de 12 novelas así:

El nombre del protagonista es seguramente uno de los aspectos de un libro al que los autores dan más vueltas, algo que elegir cuidadosamente. Posiblemente algunos autores eligen el nombre de su protagonista con la intención de evocar determinados sentimientos o actitudes del propio personaje. Otros autores, sin embargo, prefieren dejar el nombre de lado y crear una intriga o dejar que el lector lo imagine y saque sus propias conclusiones. Nosotros hemos recopilado 12 libros en los que los protagonistas son anónimos o son simplemente llamados por una característica del personaje.

1. La carretera (The road) es una novela escrita por Cormac McCarthy, en ella se cuenta la historia de un padre y su hijo viajando a través de parajes post-apocalípticos, destruidos por un cataclismo que destruyó la civilización. Ambos protagonistas son siempre nombrados “el padre” y “el hijo” o “el hombre” y “el niño”, pero nunca se da un nombre de pila.

2. El cuento de la criada (The handmaid’s tale) obra de la escritora Margaret Atwood, está basada en una sociedad futura en la que los valores contemporáneos quedan olvidados y en que la mujer se convierte en un objeto cuyo único valor es la reproducción. El nombre de la protagonista nunca es revelado, se refiere a ella como “Offred”, un nombre falso que en realidad indica de quien es propiedad (of Fred: de Fred). 
3. En El club de la lucha de Chuck Palahniuk, obra que inspiró la famosa adaptación cinematográfica de David Fincher, el protagonista nunca nos revela su nombre.
4. La máquina del tiempo de H.G. Wells narra la historia de un científico que construye un vehículo para viajar a través del tiempo, con la intención de conocer el futuro de la humanidad. El nombre del científico protagonista no es revelado y el autor se refiere a él como “el viajero del tiempo”.

5. Memorias del subsuelo es una obra de Fyodor Dostoyevsky, es una novela dividida en dos partes. La primera parte se trata de un monólogo interior del protagonista y la segunda es una larga memoria del narrador, en ninguna de ellas aparece el nombre del protagonista.

6. Rebeca, de Daphne du Maurier narra la historia de Maxim de Winter, un viudo que intenta olvidar su pasado y que contrae matrimonio con otra mujer. Este segundo matrimonio es perfecto hasta que la memoria de su primera esposa (Rebeca) hace mella en él. La narradora es la segunda esposa, cuyo nombre no es revelado.


7. Las brujas es un libro para niños de Roald Dahl, en él una organización de brujas tienen el objetivo de destruir niños. Los protagonistas son nombrados como “la abuela”, “el niño”…

8. El fin del mundo y un despiadado país de las maravillas de Haruki Murakami narra dos historias paralelas en dos escenarios imaginarios futuristas. El primero, una ciudad amurallada llamada “el fin del mundo” y el segundo un Tokio futurista llamado un cruel país de las maravillas. Los nombres de los protagonistas de las historias son desconocidos.

9. El poder y la gloria (Graham Greene) narra la historia de un sacerdote católico en Tabasco (México) en la década de 1930, época en la que el gobierno mexicano luchaba por suprimir la iglesia católica en algunas áreas del país.

10. Everyman (Philip Roth) es una novela que empieza en el funeral del protagonista (cuyo nombre no es desvelado, aunque tiene mucho en común con el autor de la obra) y a partir de ahí repasa algunos capítulos de su vida.

11. The yellow wallpaper, de Charlotte Perkins es una novela corta que presenta un diario escrito en primera persona por la protagonista, la cual se vuelve psicótica por las circunstancias que la rodean.

12. El hombre invisible es una novela de Ralph Ellison que trata las cuestiones sociales que preocupan a los afroamericanos al principio del siglo veinte. La historia es narrada en primera persona por un protagonista anónimo (que dice ser una persona invisible).


16/01/15

Recinto gris - Páx. 99

COSTAS, Ledicia. Recinto gris. Vigo: Xerais, 2014. ISBN 978-84-9914-608-9.

Contracuberta:
Tras unha día de galerna, Cidade Vii foi invadida por un exército adestrado para conseguir unha cidade perfecta. Aqueles soldados altísimos de uniforme negro e cabeza de lobo peiteaban o territorio, rexistraban cada casa, non deixaban nada ao chou. Tiñan instrucións moi claras que cumprir: colleren aqueles que perturbaban o equilibrio social, ás persoas consideradas diferentes, metelas nos camións e trasladalas a Recinto Gris, un lugar habilitado para aloxar os que non encaixaban no seu deseño. Aqueles soldados lobos presentáronse na casa de Nube, unha rapaza incapaz de mentir, coa intención de levala.


"—É esta. Non hai dúbida.
Apagaron a luz e trataron de recompoñer a porta, pero estaba rota. Á mínima refolada de aire, abriríase por completo revelando que alguén entrara no almacén.
—En canto se decaten de que alguén entrou aquí, rexistrarán todos os barracóns —dixo Mun—. Non sei como imos saír desta.
Naquel momento eran as tres da madrugada.
—É mellor volver e non seguir tentando a sorte, albino. Xa se nos ocorrerá algo. Quedando aquí non solucionamos nada.
Apenas deran uns pasos cando o Lince pisou algo brando medio enterrado entre a lama. Agachouse para velo máis de preto e quedou paralizado por un instante. Co estómago encollido, permaneceu fitando cara ao chan. Podía escoitar os latexos do seu propio corazón rebentándolle o peito. Bum-bum, bum-bum, bum-bum...
—Que pasa, Lince?
El non contestou. Agarrou coas dúas mans aquilo que atopara e levantouno no aire. Mun, que estaba uns pasos máis adiante, non alcanzaba a distinguir o que o compañeiro sostiña, mais polo misterioso silencio do Lince sabía que algo estaba pasando. Achegouse a el ata que aquela cousa foi tomando forma concreta. Cando tivo a seguridade de que aquilo era o que semellaba, sentiu arrepíos. Logo, ese sentimento deu paso ao noxo. E finalmente o temor invadiuno por completo. O que Lince sostiña entre as mans era unha enorme cabeza de lobo gris".

 Le unha entrevista coa autora.

15/01/15

4' 33"

John Cage, nado en 1912, foi un compositor de música clásica que rompeu bastantes moldes. A Wikipedia di de el que foi compositor, instrumentista, filósofo, poeta, artista, pintor e recoletor de setas.
Foi pioneiro da música aleatoria, da electrónica e do uso "raro" de instrumentos musicais (como o piano preparado, con obxectos inseridos entre as cordas).

Unha das súas obras máis coñecidas e máis controvertidas, e citada por Marcos Calveiro na entrevista que publicamos onte, é 4' 33" (o título representa a duración da peza). A primeira vez que se interpretou en público montouse unha boa na sala da concertos: todo o mundo empezou a asubiar, berrar... sentíndose estafados ou pensando que lles estaban a tomar o pelo. Aquí vos deixamos esta sorprendente obra a ver que pensades vós ;-)

Tedes que saber que hai unha app para o iPhone que vos permite interpretar esta peza con toda comodidade. e apps para iPhone e Android para interpretar as pezas para piano preparado. Podedes descargalas da web oficial de John Cage.



14/01/15

Cuestionario Proust: Marcos Calveiro

Ramón Nicolás publicou no seu blog literario Caderno da Crítica o cuestionario Proust que lle fixo a Marcos Calveiro, autor de Todos somos, O pintor do sombreiro de malvas, Palabras de auga, O carteiro de Bagdad, entre outras novelas, e gañador de múltiples premios pola súa obra.

Se queres saber que é o cuestionario Proust, le esta entrada do noso blog.

1.– Principal trazo do seu carácter?
-A vehemencia.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
-A mentira.
3.– Que agarda das súas amizades?
-Levarlles a contraria.
4.– A súa principal eiva?
-A falsa modestia.
5.– A súa ocupación favorita?
-Dolce fare niente.
6.– O seu ideal de felicidade?
-Ser libreiro.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
-Ser libreiro.
8.– Que lle gustaría ser?
-Un iluso.
9.– En que país desexaría vivir?
-En calquera de Philip K. Dick.
10.– A súa cor favorita?
-O da roupa interior da miña parella.
11. – A flor que máis lle gusta?
-Eu son máis de malas herbas.
12.– O paxaro que prefire?
-Un voitre, son o paradigma da ecoloxía.
13.– A súa devoción na prosa?
-Eu mesmo.
14.– E na poesía?
-O poeta que fun.
15.- Un libro?
-Unha enciclopedia, en papel por suposto.
16.– Un heroe de ficción?
-Calquera do martiroloxio romano.
17.– Unha heroína?
-Aquela que rexeitei nos anos 80.
18.– A súa música favorita?
-4´33´´ de John Cage.
19.– Na pintura?
-As liñas descontinuas das estradas.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
-Os desertores.
21.– O seu nome favorito?
-Calquera dos debuxos animados da Warner.
22.– Que hábito alleo non soporta?
-A hipocrisía.
23.– O que máis odia?
-Aos conversos de calquera causa.
24.– A figura histórica que máis despreza?
-Aos profetas de calquera relixión.
25.– Un feito militar que admire?
-A deserción.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
-O don da bilocación dalgúns santos.
27. – De que maneira lle gustaría morrer?
-Practicando sexo.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
-Mala hostia.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
-A ignorancia.
30.– Un lema na súa vida?
-Alégrame o día.

13/01/15

38 verbas que adoitamos escribir mal en castelán

A Fundéu BBVA (Fundación del español urgente) ten este interesante artigo sobre palabras que adoitamos escribir con til e que non o levan:

Repasamos en esta breve lista algunas de las palabras que causan más dudas a la hora de escribirlas con tilde o sin ella.

  • Fue, dio, vio: no llevan tilde, ya que las normas de ortografía establecen que los monosílabos no se acentúan nunca gráficamente, salvo en los casos de tilde diacrítica.
  • Ti: suele acentuarse por analogía con otros pronombres como mí o tú. Pero estas formas la llevan para diferenciarse del mi y el tu adjetivos posesivos.
  • Esto, eso, aquello: en ocasiones se acentúan indebidamente por influencia de los pronombres masculinos y femeninos (este, esta; eso, esa; aquello, aquella).
  • Sola: no debe llevar tilde porque es una palabra de dos sílabas, llana y terminada en vocal, pero a la que le solemos colocar la tilde por analogía con el adverbio solo.
  • Imagen, examen, volumen, resumen, origen, joven, margen: no llevan tilde por ser palabras llanas terminadas en -n, aunque sus plurales sí la llevan (imágenes, exámenes, volúmenes, resúmenes, orígenes, jóvenes y márgenes), ya que las formas en plural pasan a ser esdrújulas.
  • Heroico, estoico: en estas palabras la secuencia oi es un diptongo, son por tanto palabras llanas, de tres sílabas y terminadas en vocal que no deben llevar tilde.
  • Hubierais, hubieseis, fuerais, fueseis: se escriben sin tilde porque son palabras llanas terminadas en -s. Se silabean así: hu-bie-rais, hu-bie-seis, fue-rais y fue-seis.
  • Acabose y ponme: las formas verbales que incluyen pronombres llevan tilde o no de acuerdo con las normas de acentuación ortográfica actuales (antes sí llevaba tilde acabóse). Como acabose y ponme son palabra llana terminada en vocal, lo apropiado es no poner la tilde.
  • Continuo: el adjetivo continuo se escribe sin tilde por ser palabra llana terminada en vocal. Sí llevan acento ortográfico las formas verbales de presente y pasado (yo) continúo y (ella) continuó.
  • Huir, rehuir: huir es palabra monosilábica, pues la secuencia ui siempre forma diptongo. Y rehuir es palabra aguda terminada en erre.
  • Construido, incluido, influido, gratuito, huida, hinduismo, altruismo: todas estas palabras son llanas terminadas en vocal: cons-trui-do, in-clui-do, in-flui-do, gra-tui-to, hui-da, hin-duis-mo, al-truis-mo.
  • Caracteres: en el plural de carácter se cambia el acento de la vocal a a la e, por lo que ha de escribirse y pronunciarse caracteres, no carácteres.
  • Chiita, diita, tiito, Rociito: se trata de palabras llanas terminadas en vocal. Dado que dos vocales iguales seguidas forman siempre hiato, el silabeo correspondiente es chi-i-ta, di-i-ta, ti-i-to y Ro-ci-i-to.

Fonte: Fundéu BBVA, a través de Así está el patio ortográfico.

Fundéu BBVA é unha fundación patrocinada pola Agencia Efe e BBVA, asesorada pola RAE, co objetivo de colaborar co bo uso do español nos medios de comunicación e en Internet.

Fonte: El susurro del gato

12/01/15

Je suis Charlie!


Portada de Charlie Hebdo: "Mahoma desbordado polos fundamentalistas". "É duro ser amado por idiotas".

Le aquí que é Charlie Hebdo e o porqué dos ataques ós seus debuxantes.

09/01/15

Lo que Einstein le contó a su barbero - Páx. 99

WOLKE, R. L. Lo que Einstein le contó a su barbero. Respuestas científicas a lo incomprensible de la vida cotidiana. Barcelona: Ed. Ma Non Troppo, 2003. ISBN 84-95601-53-2.

Contracuberta:
¿Se ha preguntado alguna vez por qué el océano es azul? ¿Por qué los pájaros no se electrocutan cuando se posan sobre los cables eléctricos de alto voltaje? ¿A qué se debe que los cubitos de hielo presenten ese aspecto nebuloso? ¿O si sería posible escuchar la radio mientras se viaja en automóvil a la velocidad del sonido?
Robert L. Wolke, como ya demostró en Lo que Einstein no sabía, nos ayuda a desentrañar y comprender cientos de fenómenos con los que convivimos a diario sin apenas reparar en sus causas y sus porqués. En este nuevo libro, Wolke nos deleita con más explicaciones amenas y rigurosas acerca de fenómenos corrientes tales como la gravedad (si usted viaja en un ascensor que cae, ¿se salvará si salta en el último instante?) o la acústica (¿por qué un látigo provoca un chasquido tan sonoro?), además de otros hechos asombrosos (si se dispara una bala hacia lo alto, ¿podría matar a alguien al caer?) y otras cuestiones prodigiosas y desconcertantes que pueden llegar a causar gran controversia en cualquier reunión de amigos.

"¿Caliente, caliente, lo más caliente?

Si el cero absoluto es la temperatura más baja posible, ¿existe la temperatura más alta posible?

Sí. Pero comencemos a una temperatura meramente templada y vayamos aumentando el calor de manera gradual.
El calor es la energía que una sustancia contiene en su interior, debido al hecho de que sus átomos y moléculas están en movimiento (véase pág. 89). Pero la temperatura es un concepto construido por el hombre, inventado para que podamos hablar entre nosotros sobre cuánta energía tiene una sustancia, y le asignamos números a eso. Cuando decimos que estamos «aumentando la temperatura» de un objeto, estamos añadiendo energía calorífica a sus átomos y moléculas y haciendo que se muevan más rápido. El límite final de enfriamiento y ralentización de dichos átomos y moléculas debe ser cuando ya no se mueven en absoluto; eso es el cero absoluto (véase pág. 89). La cuestión que nos concierne, entonces, se limita a si hay algún límite a lo rápido que esos átomos y moléculas pueden moverse.
Pero mucho antes de que podamos alcanzar ningún límite de velocidad, deben ocurrir varias cosas. En primer lugar, si la sustancia es un sólido se fundirá en un líquido. Entonces a una temperatura más alta el líquido hervirá y se convertirá en un vapor o gas  —una condición en la que los átomos o moléculas están moviéndose rápida y libremente en todas direcciones—. Conforme la temperatura es más y más alta, se mueven más y más rápido. Por ejemplo, las moléculas de nitrógeno en el aire de su horno a 177 grados Celsius se mueven a una velocidad media de 2.300 kilómetros por hora.
Si la sustancia está compuesta de moléculas (grupos de átomos pegados), tarde o temprano estas se desharán en fragmentos más pequeños o incluso en sus átomos individuales, como consecuencia de las fuerzas demoledoras de sus violentas colisiones. En otras palabras cada compuesto molecular se descompondrá a una temperatura lo suficientemente elevada".
(A explicación continúa na páx. 100)

17/12/14

Novos relatos de Harry Potter


J. K. Rowling, autora de Harry Potter, anunciou hai pouco que vai publicar 12 novos relatos de Harry Potter como agasallo de nadal para os seus seguidores. Os relatos pódense ler na web Pottermore de xeito gratuito (tras descifrar algún que outro enigma) coa única condición de rexistrarse na páxina. Os relatos cóntannos a vida da profesora McGonagall antes de Hogwarts, a historia da familia Malfoy e moitas cousas máis.



En Pottermore, ademais, podes explorar escenas dos libros, ler receitas de pocións, xogar ós maleficios... Toda unha marabilla para os fans de Harry Potter.


A que esperas para rexistrarte?

16/12/14

Os fenómenos

O venres 12 estreouse nos cinemas a película galega Os fenómenos. Achegámosvos unha entrevista con Antonio Zarauza, o seu director, publicada en La Voz de Galicia, e o trailer da película.


Hoxe chega aos cines Os fenómenos, a nova película de Alfonso Zarauza (Santiago, 1973) e na que o director propón unha ollada non exenta de humor á crise nacida tralo estoupido da chamada burbulla do ladrillo. O filme está protagonizado por Lola Dueñas, que encarna a unha muller que vive en Almería nunha furgoneta co seu fillo e a súa parella, Lobo, interpretado por Luís Tosar. Cando Lobo lisca, Neneta, como é coñecida, regresará á súa Galicia natal a empezar a súa vida de novo. O seu novo traballo será no mundo da construción cunha cuadrilla, os fenómenos que dan título á película. Miguel De Lira, Morris, Juan Carlos Vellido, Ledicia Sola, Xosé Touriñán ou Gonzalo Uriarte, entre outros, completan o reparto desta produción de Zirzozine e Maruxiña. 

-É raro ver unha muller na construción como obreira e non como técnica. ¿Que lle ofrecía ese punto de vista como director?
-Eliximos ese punto de vista feminino por dúas razóns. A primeira, que a protagonista fose unha muller nun mundo tan de homes e no que hai moito machismo lle daba máis complexidade á película. E segundo, o personaxe funciona como unha alegoría ou metáfora da sociedade española nese contexto: alguén que supera dificultades, que lle empezan a ir ben as cousas para logo verse atrapada na crise. Alguén que se sinte estafada, enganada. 

-¿Nese sentido, o filme pode axudar a vencer prexuízos?
-É bo que vaian caendo eses tópicos e se derruben prexuízos. A integración dunha muller en calquera ámbito sempre é un plus porque a ollada feminina é importante. É necesario para unha sociedade madura avanzar nestas cuestións e asumilas. 

-A protagonista encarna primeiro as expectativas desmesuradas da burbulla e o desengano posterior. ¿E os que causaron tal dano?
-Esa xente, a dos despachos, está reflectida dun xeito implícito. Queriamos centrar o filme nos perdedores da crise. Por que aquí houbo quen saíu ben parado e quen saíu mal parado. Na película hai unha imaxe dunha reunión nun restaurante na que coinciden o banqueiro, o construtor e o político, os responsables disto. Pero é unha imaxe fugaz, que está implícita, porque non queriamos facer unha historia panfletaria. 

-Esta semana publicouse que Inglaterra ofrece salarios de 1.200 euros semanais a albaneis españois e portugueses. A emigración é outra das consecuencias...
-É atroz. É un problema político importantísimo. Seguimos perdendo poboación, cada vez hai máis envellecemento, un problema enorme precisamente porque os políticos son curtopracistas e isto necesita de solucións que vaian máis alá porque cada vez será máis grave. 

-«Encallados», a súa anterior película, falaba das dificultades de facer cine. Agora que celebramos os 25 anos da estrea das primeiras longametraxes galegas, ¿en que momento nos atopamos?
-Vivimos un marabilloso momento creativo, coa aparición do Novo Cinema Galego, cineastas emerxentes, valentes. Temos os medios técnicos, directores cunha ollada propia e actores como Miguel De Lira ou Morris que están na madurez da súa carreira. A boa acollida de A esmorga tamén demostra que o cine galego pode ser un éxito de público. Pero teño a sensación de que isto funciona por inercia. Os que rexen as políticas culturais nin cren no país nin cren na cultura, son continuistas, as axudas son as xustas... Pero non hai país economicamente poderoso que non teña tamén unha cultura forte.

15/12/14

Folerpas



Vai frío estes días, non si?

A boa nova é que o frío tamén pode ser fermoso se o miramos ben de cerca, como fai o fotógrafo Andrew Osokin. Como vedes nas súas fotos, o xeo ten unha estrutura cristalina, normalmente hexagonal; pero o curioso é que cada cristal de xeo é distinto ós demais: son pezas únicas feitas pola natureza.

Deixámosvos unhas cantas fotos máis de A. Osokin, pero se queredes ver máis, botádelle un ollo ás fotos impresionantes de Alexei Hljatov.











12/12/14

Gañadores do concurso de relatos de medo - Primaria

Os dous flamantes gañadores do concurso de relatos de medo nos dous niveis de primaria foron Noa, de 5º, e Ízan, de 2º. Noraboa ós dous! Uns relatos terroríficos!











10/12/14

Día dos dereitos humanos

Hoxe, 10 de decembro, é o Día dos Dereitos Humanos. Tal e como está a situación na nosa comunidade educativa, cómpre reflexionar sobre eles e a súa vixencia.

Recordamos cales son os dereitos recollidos na Declaración Universal de Dereitos Humanos con estes dous vídeos de Amnistía Internacional.





Queres facer algo por defender os dereitos humanos? Actúa! Está ó alcance de todos.

09/12/14

Fileteando retratos



A artista Justine Khamara ten unha serie moi interesante na que, tras tomar e imprimir en papel un retrato, córtao con láser, normalmente despois de pegalo nun taboleiro. Os resultados son sorprendentes e inspiradores, non si?





05/12/14

Gañador do concurso de relatos de medo - ESO

No concurso de relatos de medo que fixemos co gallo do Samaín, houbo tres gañadores de distintas etapas educativas. Hoxe traemos o relato gañador da ESO: El bosque del terror, de Río Marbán (2º ESO A).

Noraboa, Río! Gran traballo!





02/12/14

Rematou o desterro!



Por fin están de volta tódolos rapaces e tódalas familias que tiveron que marchar do Porriño a principios do mes pasado! O colexio estaba baleiro sen vós!

Benvidos á vosa casa! Esperamos que todo se resolva e podades voltar á normalidade canto antes.

Deixámosvos o enlace a un artigo da prensa, que nos pareceu máis completo que outros, para que podades ler a noticia por vós mesmos, e un vídeo publicado en Porriñodigital.es: